"CHAPTER 03"

EULA

"Sir!... Sir!"

Pogi sana kaso bingi. Kanina pa kasi ako nakasunod sa kanya, at kanina ko pa siya tinatawag ngunit hindi naman niya ako naririnig. Ang hirap kaya niyang habulin, ang hahaba ng biyas niya. Halos mapugto ang hininga ko kakalakad-takbo mahabol lamang siya.

Hindi na ko nakatiis, kaya binato ko na siya ng suot kong tsinelas.

"What the heck!" Hawak ko ang dalawang tuhod nang lingunin niya ako, tagaktak ang pawis, at mas malinis pang tingnan ang badjao kumpara sa akin. Nanlalaki ang mga mata niya habang pinapasadahan ako ng tingin.

"Pati ba naman dito sa gubat ay susundan mo ako?" Nakanuot ang noo nito habang pinupunasan ang damit na nadumihan, galing sa ibinato kong tsinelas.

"S-sorry S-sir, K-kanina p-pa k-kita t-tinatawag. N-napakabingi m-mo," nahihirapang sabi ko. Halos maubos ang hangin sa buo kong katawan dahil sa paghabol ko sa kanya.

Doon ko lang napagtanto na naka-wireless earphone pala siya kaya hindi niya ako naririnig. Bahagya niyang tinanggal ang isang pares ng earphone sa kanyang kanang tenga at masama akong tiningnan.

"I-inutusan kasi ako ng Donya na samahan kayo sa rancho. Hindi niyo rin naman kasi kabisado pa ang buong lugar." Kahit papaano ay nabawi ko na ang lakas at sapat na hangin upang makapagsalita ako ng buo at diretso.

"Do I look like a child to you?" Bigla siyang lumapit kaya napaatras ako pero nakorner naman niya ako.

I couldn't help but close my eyes because of his presence. The air around me seemed to shift the moment he drew near, warm and carrying a faint hint of sandalwood that made my heart race against my ribs. Every nerve in my body was tuned to him – the soft rustle of his shirt as he moved closer, the quiet sound of his breathing just inches away from my skin. I prayed that his lips would touch mine, that this would be the moment when all the unspoken feelings between us finally found their voice. But instead of the gentle press I’d imagined, something else landed on my face.

Plok.. ..

"Aray ko!" Sinamaan ko siya ng tingin nang bigla niyang pitikin ang noo ko. Hindi man iyon kalakasan ngunit paniguradong naalog nang very light ang utak ko. Paano kung hindi ko siya maalala, paano na ang anak namin sa panaginip? Dyuskoh Emmanuella, deliryo pa!

"Do you think I was going to kiss you?" Tinanggal ko lang ang sapot sa buhok mo." Nakangising sabi niya kaya agad akong nataranta.

"A-asan! Asan ang gagamba! Wahhhhh....." Hindi ko maiwasang magtatalon dahil sa kaba. Isa kasi ang gagamba sa mga kinakatakutan ko. Ang sakit kasi nitong mangagat at karamihan sa kanila ay may lason.

"Sapot nga lang diba? Wag kang tanga!" Iritableng sabi niya at tinalikuran na ako. Nagsimula na rin siyang maglakad na hindi man lang iniisip na may kasama siyang maikli ang binti.

I took a deep breath and shook my head slightly. He’s always been so grumpy, yet I don’t know why I fell for him. All I know is that I’m flirtatious – at least only with him.

Pinilit ko na naman na humabol sa kanya. Gusto ko sana ay sabay kaming maglakad ngunit nanatili ako sa likuran niya. Mamaya sungitan na naman niya ako o iwan dito sa gitna nang gubat. Malayo-layo na rin ang nalakad namin, ngunit hindi pa sapat iyon dahil malayo pa ang rancho. Siguro'y 30 minutos pa bago kami makarating doon.

Napadaan kami sa puno ng seriales o mas kilala bilang "Flacourtia sp". Isa itong prutas na kaparehas ng ubas, ngunit ang bungay bilugan at kumukulay ng violet kapag hinog. Kung ang ubas ay kakainin nalang, ito nama'y lalamasin muna upang mawala ang mapaklang lasa. Ang puno nito'y matinik at mahirap akyatin. Kumukulay rin sa ngipin ang laman nito, pero ubod ng tamis at sarap naman kapag iyong natikman.

"Wow! Ang daming bunga!" Hindi ko maiwasang mamangha sa dami ng bunga nito. Pati na rin si Sir Akio ay napatigil sa ilalim nang puno.Akala ko'y balak niyang kumuha ng bunga pero agad niya akong tiningnan.

"Nakakain ba to?" Seryosong tanong niya. Ay hindi naiinom yan, prutas nga diba. Kawawa talaga ang mga rich kid, palibhasa ang kilala lang nila ay apple o kung ano pa man na kilalang prutas.

"Oo naman, tikman niyo." Nakangiting sabi ko at pinilit na kumuha sa mababang parte nang sanga pero hindi ko parin ito maabot.

"Pandak!" Bulong niya ngunit rinig ko naman. Gusto ko pa sana siyang sagutin pero pinigilan ko na ang sarili ko. Ipagtatanggol ko pa ba ang height ko kung mismong ako na ang tetistigo. Bwisit!

Kumuha siya nang isa, at huli na para sabihin ko sa kanyang lamasin niya muna.

Bwahhhh.. Cough ..coughh..

Nailuwa niya ito at sunod-sunod na umubo.

"Ang pakla! Fuck shit." Galit na sabi niya habang nakatingin sa akin. Nanatili ako sa pwesto ko at hindi ko maiwasang matawa sa hitsura niya. Kunot na kunot ang noo nito, at hindi maipinta ang mukha.

"Lamasin niyo muna kasi, Sir. Ganito oh," sabi ko sabay agaw ko sa kamay niya nang natitirang isang piraso. Nilamas ko ito na para lamang akong gumagawa ng bilo-bilo. Pinisil ko rin ito upang mahati sa gitna. "Tikman niyo." Nakangiting sabi ko. Akala ko'y magrereklamo pa siya pero agad niya itong kinuha at kinain.

"Not bad, not so sweet, masarap siya." Sabi pa niya at nakita kong kumuha pa siya sa puno at sinunod ang ginagawa ko.

Pinanuod ko lamang siya sa ginagawa niya at mas lalo akong nahulog sa kanya. Hindi siya kagaya ng ibang lalaki diyan na mayabang at maarte, masungit nga lang minsan.

"Sir, tama na yan. Baka hapon na tayo makarating sa rancho. Kumuha nalang ulit tayo mamaya pag-uwe," suhestiyon ko. Mabilis naman siyang tumango at pinagpag ang kamay. Kumapit tuloy ang mantsa ng seryales sa damit niya. Sabagay, bilyonaryo naman siya. Kahit ilang sakong damit ay afford niya.

"Eula , wala kang boyfriend?" Out of nowhere biglaang tanong niya. Literal na nagulat ako pero sinubukan kong ikalma ang kiffy ko.

"Wala naman, Sir." Tipid na sabi ko. Gustuhin ko mang kiligin ay pinigilan ko ang sarili ko.

"Manililigaw?" Ito na ba ang sign Lord? Ang mga tanong ni Sir Akio, may balak ba siyang ligawan ako? Kahit siguro santong paspasan ay papatulan ko kaagad siya. Wala ng intro-intro, oo agad.

Nag-isip muna ako saglit at naalala ko si Pancho. Iyong binatang bantay nang rancho na walang ibang ginawa kundi bumuntot sa akin. Akala mo naman ay natutuwa ako sa kanya dahil sa mga binibira niyang banat. Gusto ko na ngang banatan eh, kung hindi lang mataas ang posisyon ng ama niya sa rancho.

"Si Pancho," Iritableng sabi ko. Sapilitan ba naman akong ligawan ng baliw na iyon. Hinayaan ko nalang, kasi akala ko titigilan niya ako pero mas lalo pa niya akong ginulo.

"Rancho?" Mas lalo pa akong nairita dahil sa bingi kong kasama.

"Pancho, Sir, hindi Rancho." Hindi ko maiwasang magsungit, dahil sa tuwing naalala ko ang lalaking iyon ay nagkakaroon ako ng altapresyon, tumataas ang dugo ko at parang puputok ang lahat ng ugat ko sa kunsomisyon sa kanya.

"Bakit hindi mo pa sagutin?" Seryosong sabi niya. Ang kaninang mga ngiti ko ay napalitan ng ngiwi.

Kasi ikaw ang gusto ko.

"Ayaw ko sa mukhang kabayo." Sa totoo lang, ay may hitsura naman si Pancho. Pogi din, at karamihan ngang kababaihan na nagtatrabaho sa rancho at farm ay siya ang gusto. Hindi ko lang talaga makita ang sarili kong kasama niya. Tiningnan ko si Sir Akio, kitang-kita ko ang pagpipigil niya sa pagtawa. May nakakatawa ba sa sinabi ko?