LOGINThe grand reception was held in the open-air courtyard of the coastal mansion, illuminated by hundreds of hanging fairy lights, crystal chandeliers suspended from wooden pergolas, and glowing white lanterns scattered along the manicured lawns. A long, lavish banquet table was set up near the edge of
I cleared my throat, taking a slow, deep breath to steady the raw emotion threatening to overwhelm my baritone voice. "Adrienne..." I spoke, my voice echoing clearly over the cliffside, carrying an unyielding, absolute weight. "When I lost my memory in that crash," I confessed, my eyes locking int
Her dark brown eyes were locked entirely onto mine. Her rosy lips were parted slightly, a soft, tearful, and radiant smile touching her features as she walked down the white-rose-covered aisle, flanked by her mother and her brother. I felt a sudden, violent lump form in my throat. My jaw, which ha
Damiel's POV... The cool ocean breeze swept through the wide, open arches of the bridal suite’s private balcony, carrying with it the crisp, salty scent of the Sea. I stood near the edge of the cliffside pavilion, my hands resting lightly in the pockets of my dark trousers, my gaze fixed on the end
Adrienne's POVDalawang linggo na lamang bago ang aming nakatakdang kasal sa Batangas. Dahil nasa ikatlong buwan na ako ng aking pagbubuntis, bahagya nang lumilitaw ang malambot at maliit na kurba ng aking tiyan—isang napakagandang paalala na patuloy na lumalaki at lumalakas ang aming anak sa loob k
Adrienne's POVPagod man mula sa aming biyahe sa Batangas, tila walang pumatak na kapaguran sa aming puso pagkababa namin muli sa helipad ng Forbes Park estate.Nang pumasok kami sa malaking sala ng mansyon, sinalubong agad kami ng aking head wedding coordinator na si Melanie, kasama ang dalawa nito
Hindi ko alam kung ilang beses kong chineck ang sarili ko sa salamin bago ako lumabas ng sasakyan. I was wearing an emerald green power suit—yung tipong pagsilip mo pa lang, alam mong hindi ako pwedeng bastusin. Ito ang armor ko. Pero kahit anong ayos ko, ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga dali
Everything feels surreal. Hindi pa rin ako makapaniwala na ngayong araw na ang kasal namin ni Liam… Sa totoo lang, sobrang kinakabahan pa rin ako hangang ngayon.“Uy, kanina ka pa tulala jan! ano nagdadalawang isip ka na?” biglang tanong ni Parsha sakin kaya naman napairap ako sakaniya.“Hindi ah, h
Ngayon ang araw ng kasal ni Parsha at Tristan, ang araw kung saan makikita ko ang bestfriend kong ikakasal rin sa bestfriend namin. Masaya ako dahil ako talaga ang ginawa niyang maid of honor, sino pa ba? Ako lang naman bff niya. Hehe.Suot ang beige na satin dress ay nakaharap ako sa salamin katabi
“Hindi na talaga kami babalik, at kung magkukrus man ang landas namin ng babaeng ‘yan hindi rin namin siya kikilalanin” bwelta naman ni mama.“Bakit? Kailan nyo ba ako kinilala? Mas mabuti na nga lang po siguro na magkalimutan na lang tayo, pero salamat pa rin sa pag ampon nyo sakin ni papa kahit la







