My Best Friend’s Brother Became My Boss After One Night

Malalim na ang gabi nang tuluyang lumubog sa kabihasnan at katahimikan ang napakalawak na mansyon ng mga Riego. 

Sa loob ng isang dim-lit at marangyang silid, gusot ang kumot sa kama habang dalawang nag-iinit na katawan ang patuloy na nagtatagpo at naglalapit sa isa't isa, kapwa ganap na nilalamon ng isang gabing hindi na kailanman mabubura sa kanilang memorya.

“Pakiusap... huwag...” mahina, nanginginig, at hapay na pagsusumamo ni Yvaine Sapphire Cruz. Pilit niyang hinawakan ang mga matitigas na kamay ng lalaking nakapaibabaw sa kanya. Nanlalabo at nagmamasid ang kanyang mga mata dahil sa namumuong init ng mga luha, habang ang buong katawan niya ay nanghihina at tila nawalan na ng sariling kontrol.

Napakalakas ng pangangatawan ng lalaki. Sa bawat paggalaw at pagdaiti nito, ramdam ni Yvaine ang kakaibang lakas na imposible niyang mapantayan. Kahit anong piglas niya ay tila hangin lamang sa lalaki, lalo pa’t naghahalo ang lason ng alak at ang panggagahum ng kakaibang init sa kanyang isip.

“Please... huwag na...” muli niyang pakiusap, halos mamatay na ang boses sa patuloy na paghingal.

Para siyang isang takot na kuting na pilit naglalabas ng maliliit at walang labang kuko upang makawala. Ngunit sa halip na pakawalan siya, lalo lamang humigpit ang mahigpit at marahas na pagkakahawak ni Daemon Alexander Riego sa kanyang baywang.

“‘Huwag’ ang alin?” mababa, garalgal, at napakalalim nitong tanong.

Bahagyang yumuko si Daemon. Dumampi ang malamig ngunit nagbabaga nitong labi sa gilid ng mukha ni Yvaine, pababa sa kanyang tainga. Sa mababang tinig nito ay may kakaibang pahiwatig ng pagnanasa na lalong nagpalito sa nawawala na niyang isip.

Basang-basa ang kanyang mga pilikmata habang buong-buo ang paghingi ng awa ng kanyang mga mata. 

“Huwag mo akong tratuhin nang ganito...”

Isang malamig at misteryosong ngisi ang sumilay sa kurba ng mga labi ni Daemon, tila hindi man lamang naaapektuhan ng pakiusap ng dalaga.

“Ngayon ka pa ba magsisisi?”

Hindi nakasagot si Yvaine. Bago pa man tuluyang pumasok sa kanyang kamalayan ang ibig sabihin ng mga salitang iyon, muli siyang nilamon ng nagwawalang damdamin at ng mga kaganapang wala na siyang kakayahang pigilan pa.

“Good girl,” bulong nito sa kanyang tainga, mainit ang hininga sa kanyang balat. “Sa susunod, magiging mas madali na.”

Hindi na nakapagsalita si Yvaine. Unti-unti siyang nanghina habang ang gabing iyon ay tila walang katapusang lumilipas, hanggang sa tuluyan niyang maramdaman na wala na siyang natitirang lakas para labanan ang agos ng pagnanasa.

Noong una, inakala niyang isa lamang iyong masamang panaginip na dadaan sa kanyang isip. Ngunit nang maramdaman niya ang bawat halik, bawat hawak, at ang totoong bigat ng lahat, doon niya napagtantong hindi siya basta makagigising upang takasan ang bangungot na iyon.

At sa sandaling tuluyan siyang nawalan ng lakas, unti-unting bumalik sa kanyang gunita ang mga eksena kung paano siya napunta sa silid na iyon.

Kagabi ang kaarawan ng kanyang matalik na kaibigan na si Brielle Riego. Inimbitahan siya nito sa isang eksklusibong salu-salo kasama ang ilan nilang malalapit na kakilala. Dahil bihira at hindi talaga siya nakasanayang uminom, hindi napansin ni Yvaine na nakarami na pala siya ng lagok kaysa sa kaya ng kanyang sistema.

Nang mapansin ni Brielle na halos hindi na makatayo nang tuwid si Yvaine at pasuray-suray na, agad itong nag-alala. Ayaw nitong pauwiin si Yvaine nang mag-isa sa ganoong kalagayan, kaya nagdesisyon itong dalhin muna ang kaibigan sa mansyon ng pamilya at patulugin sa guest room.

Simple lamang sana ang plano.

Ngunit dahil nakainom din at medyo nakalutang si Brielle, sa halip na sa guest room ay sa ibang p***o at silid niya naipasok ang kaibigan. At ang kuwartong iyon ay ang pinakabawal at pinakahindi dapat napasukan ni Yvaine sa buong buhay niya.

Ang kuwarto ng nakatatandang kapatid nito.

Ang silid ni Daemon.

Dahil sa isang simpleng pagkakamali sa pagpasok ng p***o, nagsimula ang isang gabing tuluyang magwawasak at magbabago sa buhay ni Yvaine.

Bahagya nang sumisilip ang mga gintong sinag ng umaga sa siwang ng kurtina nang dahan-dahang imulat ni Yvaine ang kanyang mga mata. Mabigat ang kanyang buong katawan, tila binundol ng kung anong napakalakas na pwersa at naubos ang bawat natitirang lakas. Ilang segundo muna siyang nakatitig sa kisame bago tuluyang napansin ang kakaibang bigat na nakapatong sa kanyang baywang.

Napakunot ang kanyang noo at dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin.

Isang braso.

Isang may kalakihang braso ng lalaki.

Biglang nanlaki ang mga mata ni Yvaine. Nabalot ng matinding takot ang kanyang dibdib.

Mabilis siyang napalingon sa kanyang tabi at sa isang iglap, isang napakaguwapong mukha ang bumungad sa kanyang paningin. Matitibay at perpekto ang mga facial features nito, may mataas na tulay ng ilong, malalim ang mga mata, at may malinaw at matalas na jawline na lalong nagbibigay-diin sa natural nitong kaguwapuhan.

Habang natutulog, mukha itong tahimik, malamig, at tila isang inosenteng anghel na walang kakayahang manakit ng kapwa. Ngunit nang gumuho sa memorya ni Yvaine ang mga naganap kagabi, agad na napalitan ng panlalamig ang tingin niya sa lalaking katabi.

Ang lalaking iyon ay walang iba kundi si Daemon Alexander Riego.

Kilalang-kilala niya ito.

Hindi man sila madalas mag-usap o magkaroon ng malapit na ugnayan, ilang beses na rin niya itong nakasalubong dahil si Daemon ang nakatatandang kapatid ng kanyang matalik na kaibigan. At higit sa lahat, siya rin ang pinakamataas na pinuno, siya ang kinatatakutang CEO sa kumpanyang kasalukuyan niyang pinagtatrabahuhan.

Ngunit kahit kailan, sa pinakamalalim niyang panaginip, hindi pumasok sa isip niyang darating ang araw na magigising siyang hubad at katabi ito sa iisang kama.

‘Paano ako napunta rito?’

Mabilis na nagulo ang isip ni Yvaine. Hindi ba't sa guest room siya dapat inihiga kagabi? Paano siya napadpad sa mismong kama ni Daemon?

Posible kayang sa sobrang kalasingan niya ay nagising siya sa kalagitnaan ng gabi at aksidenteng pumasok sa maling p***o?

Napapikit siya nang mariin habang mabilis na tumatagaytay ang pawis sa kanyang noo.

Ayaw niyang isipin ang posibilidad na iyon, ngunit mas ayaw niyang isipin kung ano ang mangyayari kapag nalaman ito ni Brielle. Paano na lamang siya haharap sa kanyang kaibigan kung matutuklasan nitong may nangyaring matindi sa pagitan nilang magkapatid?

Hindi na nag-aksaya ng oras si Yvaine. Ang tanging sumisigaw sa isip niya ay ang makatakas at makaalis bago pa man magising si Daemon at bago pa siya mapilitang harapin ang anumang kumplikado at nakahihiyang usapan.

Maingat, dahan-dahan, at halos walang anumang likha ng ingay niyang inangat ang mabigat na braso nito mula sa kanyang baywang. Nang tuluyan niya itong maalis, saka lamang siya naglakas-loob na dahan-dahang bumaba mula sa kama.

Ngunit sa sandaling tumama sa malamig na sahig ang kanyang mga paa, halos bumigay at manginig ang kanyang mga tuhod.

“Agh...”

Napakapit siya sa gilid ng kama at mariing kinagat ang kanyang ibabang labi upang supilin ang anumang daing o ingay. Masakit ang kanyang buong katawan, at halos hindi niya maigalaw nang maayos ang kanyang mga binti dahil sa matinding katuturan ng nangyari kagabi.

Ilang sandali siyang nanatiling nakayuko at nakakapit doon bago piliting tumayo nang tuwid.

Nang mapatingin siya sa sahig, saka niya napansin ang mga damit na nagkalat sa paligid. Nandoon ang kanyang gupit-gupit at gusot na damit, kasama ang damit ni Daemon. Ang tanawing iyon ay sapat na upang muling magparikit ng matinding init at hiya sa kanyang mukha.

“Grabe...”

Mabilis niyang pinulot ang sarili niyang mga gamit at pilit na inayos ang suot. Pagkatapos, maingat siyang lumingon sa kama upang tiyaking hindi nabulabog ang lalaki.

Mahimbing pa rin ang tulog ni Daemon.

Napabuntong-hininga nang maluwag si Yvaine.

Salamat naman.

Kung nagising ito, hindi niya talaga alam kung paano niya titingnan sa mata ang lalaki.

Kaya bago pa siya tuluyang mawalan ng lakas ng loob, maingat niyang pinalitad ang p***o at lumabas ng silid.

Mahimbing pa rin ang tulog ni Daemon nang mga oras na iyon.

Marahil ay dahil sa matinding pagod matapos ang mainit na gabi, hindi niya namalayang lumalim ang kanyang tulog hanggang sa umabot na sa kalagitnaan ng tanghali. Nang tuluyan siyang magising, nakasanayan ng kanyang kamay na abutin ang taong nasa tabi niya, kaya ganoon din ang una niyang ginawa.

Ngunit malamig na hangin lamang ang kanyang nahawakan.

Napakunot ang kanyang noo bago dahan-dahang iminulat ang mga mata. Agad niyang napansin ang gulo-gulong kama at ang mga damit na nakakalat pa rin sa polished wooden floor.

May kanya-kanyang damit doon. Ang kanya at ang mga piraso ng damit ng isang babae.

Kung hindi niya nakikita ang malinaw na mga bakas ng kaguluhan sa kuwarto, maaari niyang isipin na panaginip lamang ang lahat ng aksyon kagabi.

Pinisil ni Daemon ang pagitan ng kanyang mga kilay habang isa-isang bumabalik sa kanyang alaala ang mga detalye.

Pagkatapos ng isang seryosong business gathering, nakauwi siya makalipas ang alas-diyes ng gabi. Pagdating sa mansyon, dumiretso siya sa kanyang kuwarto, naligo nang mabilis, at pagkatapos ay humiga sa kama upang magpahinga.

Ngunit sa kalagitnaan ng kanyang mahimbing na pagtulog, may biglang babaeng pumasok at napunta sa kanyang kama.

Hindi niya alam kung paano ito nakapasok sa silid niya.

Ang tanging naaalala niya ay ang babaeng mahigpit na nakayakap sa kanya at marahil dahil sa matinding kalasingan ay hindi na nito alam ang ginagawa. At dahil nakainom din siya at nadala ng kapusukan, sa isang sandali ng pagkawala ng kontrol ay hinayaan niyang mangyari ang lahat.

Ngayon, wala na ang babae.

Napatingin siyang muli sa bakante at malamig na bahagi ng kama.

“Tumakas?” bahagya siyang napasimangot, may halong pagtataka at inis.

Ngunit bago pa niya tuluyang maisip kung sino ang misteryosong babae, biglang—

BANG!

Isang malakas at walang pakundangang katok sa p***o ng kanyang kuwarto ang yumanig sa katahimikan.

“Kuya!”

“Kuya, gising ka na ba?”

Napapikit si Daemon. Kabisado niya ang maingay na boses na iyon.

Si Brielle.

“Ano ba?” malamig at iritable niyang tanong mula sa loob.

“Kuya, kagabi kasi may inuwi akong kaibigan. Hindi ko siya makita ngayong umaga. Baka nakita mo siya?”

Agad na bumangon si Daemon at kumuha ng malinis na damit mula sa closet. Mabilis siyang nagbihis bago lumapit sa p***o at tuluyang binuksan iyon.

Nakatayo roon si Brielle, inosenteng nakatingin sa kanya habang nakahawak pa sa p***o.

“May dinala kang tao rito kagabi?”

Tumango si Brielle. “Oo. Birthday ko kahapon, kaya nag-invite ako ng ilang friends para mag-celebrate. May isang kaibigan akong nalasing nang sobra at mag-isa lang sana siyang uuwi, kaya nag-alala ako at dinala ko na lang dito para doon muna matulog.”

Nanatiling tahimik at malamig si Daemon. “Saan mo siya pinatulog?”

“Sa guest room.”

“Aling guest room?”

“'Yung katabi ng kuwarto mo.”

Bahagyang sumikip at nag-iba ang tingin ng kanyang mga mata. “Sigurado ka?”

“Oo naman,” mabilis na sagot ni Brielle. “Actually, iyon nga ang weird. Kanina pumunta ako roon para gisingin siya, pero maayos na maayos ang kama. Walang bakas na may natulog doon. Parang walang taong pumasok buong gabi.”

Lalong kumunot ang noo ni Daemon. 

“Sigurado kang sa guest room mo siya pinatulog?”

“Oo.”

“Hindi ka nagkamali ng kuwarto?”

Napatingin si Brielle sa kanya na parang hindi makapaniwala sa paulit-ulit nitong tanong. “Kuya, lasing lang ako nang kaunti. Hindi naman siguro ako ganoon kalasing para hindi ko malaman kung nasaan ang guest room.”

Hindi na siya sumagot. Sa halip, isang lumang alaala ang biglang pumasok sa isip niya.

Minsan nang malasing si Brielle at napagkamalang kuwarto ang malaking kulungan ng kanilang alagang aso. Kinabukasan, doon ito nagising na katabi ang aso buong gabi. Napabuntong-hininga si Daemon. 

“Bawasan mo ang pag-inom mo sa susunod.”

Napakurap si Brielle. “Ha? Birthday ko kahapon, Kuya. Ano bang masama sa pag-inom nang kaunti?”

Hindi siya pinansin ni Daemon. Wala siyang panahon para makipagtalo sa mababaw na kapatid niya.

Ngunit biglang kumunot ang noo ni Brielle at bahagyang suminghot sa hangin.

“Kuya...”

“Ano?”

“Ano 'yung amoy sa kuwarto mo?”

Nanigas nang bahagya ang ekspresyon ni Daemon.

“Ang tapang...” dugtong ni Brielle.

At bago pa man siya makasagot, bahagyang umusog si Brielle upang silipin ang loob ng kuwarto. 

“Pasok nga ako—”

Agad siyang hinarangan ni Daemon gamit ang kanyang malapad na balikat. “Hindi.”

Napatingin si Brielle sa kanya, nagtataka. 

“Bakit?” malamig niyang tanong.

“Magulo.”

“Eh, ano naman?”

“Wala kang kailangang makita.”

Napatitig si Brielle sa kanyang kuya. Ngunit bago pa siya tuluyang makapagtanong at maghinala, naunahan na siya ni Daemon.

“Ano ang pangalan ng kaibigan mo?”

“Bakit mo naman tinatanong?” pagkunot ng noo ni Brielle. 

“Sabihin mo na lang.”

“Ang sungit mo talaga,” napairap si Brielle bago tuluyang sumagot. “Yvaine. Yvaine Sapphire Cruz ang pangalan niya.”

Saglit na natahimik si Daemon.

Yvaine Sapphire Cruz.

Maganda ang pangalan. Ngunit mas mahalaga ang tanong kung nasaan na ang may-ari nito ngayon.

“Nasaan na siya?”

Umiling si Brielle. “Hindi ko rin alam. Kanina pa ako naghahanap. Akala ko nasa guest room lang siya, pero wala naman doon. Tinanong ko na rin ang mga katulong kung nakita nila siya, pero sabi nila hindi raw.”

Lalong kumunot ang noo ni Daemon. 

“Hindi mo tinawagan?”

Biglang napahawak si Brielle sa kanyang noo, para bang napagtanto ang pinakasimpleng bagay. 

“Ah!” Napatingin siya sa kanyang kuya. “Tama nga! Bakit hindi ko naisip iyon?”

Nanatiling tahimik at walang kaimik-imik si Daemon. Minsan talaga, hindi niya maintindihan kung paano sila naging magkapatid nito.

“Sandali, tatawagan ko siya.” Mabilis na kinuha ni Brielle ang kanyang cellphone at hinanap ang pangalan ng kaibigan sa contacts.

Samantala, nanatiling nakatayo si Daemon sa may pintuan, tahimik na pinagmamasdan ang kapatid. Ngunit habang pinakikinggan niya ang pag-ring ng telepono, hindi niya maiwasang maalala ang babaeng katabi niya kagabi.

Isang babaeng hindi niya pa rin lubos na kilala. Isang babaeng pumasok sa kuwarto niya nang hindi niya alam... at isang babaeng tumakas bago pa man siya magising.

Yvaine Sapphire Cruz.

Hindi niya alam kung bakit, pero malakas ang pakiramdam niyang hindi lang doon matatapos ang kuwento ng gabing iyon.