The Billionaire I Never Knew I Married

ATHENA'S POV

PAK!

Isang malakas na sampal ang umalingawngaw sa hallway ng isang exclusive VIP club sa Makati.

Napahawak ako sa pisngi ko habang pilit na pinipigilan ang mga luha.

“Sinagot-sagot mo pa ako?” singhal ni Marina.

“Sinabi ko lang naman po na ayoko.”

“Wala akong pakialam kung ayaw mo.”

Hinawakan niya ang braso ko at hinila papasok sa VIP room.

Hindi naman ako kusang pumunta roon. Dinala ako ni Marina matapos kong tumangging gawin ang ipinapagawa niya. Wala rin akong choice kundi sumunod dahil alam kong kapag lumaban ako, ako na naman ang pagbubuntungan niya ng galit.

Mula Zambales hanggang Makati, paulit-ulit niyang sinabi na kailangan kong sumunod kung ayaw kong gumawa siya ng gulo sa bahay. Pero nang makita ko kung saan niya ako dinala, agad kong pinagsisihan kung bakit hindi ako tumakas.

Madilim ang buong room. May mga lalaking naka-suit, mga babaeng naka-dress, at lahat ay nakamaskara. Sa gitna ng silid, may isang babaeng mukhang mas bata sa akin na umiiyak habang pilit na lumalayo sa isang lalaking nasa middle age.

“Please… tama na po. Maawa po kayo.”

“Shut up, you whore! I paid for this!”

Nagsitawanan ang mga tao sa paligid, at nanlamig ako nang tuluyang maintindihan kung ano ang nangyayari.

“Ganoon din ang gagawin mo mamaya,” bulong ni Marina.

Napatingin ako sa kanya. “Hindi.”

“After everything I did for you?”

“Hindi ko po kayang gawin ’to.”

“Then consider it payment.”

Umiling ako at pilit na kumawala sa hawak niya. “Hindi ako papayag.”

Hindi puwede. Hindi ko ibibigay ang virginity ko sa mga pangit na ’to.

Sa dami ba naman ng lalaki sa mundo, dito pa talaga? Kung mamamatay man ako sa kahihiyan, sana kahit sa gwapong lalaki na lang.

Napapikit ako sandali nang mapagtanto kong hindi ito oras para magbiro sa sarili ko. Kailangan kong makaalis.

Nang subukan niya akong pigilan, mabilis akong tumakbo papunta sa exit. Pero bago pa ako makarating doon, may isang lalaking naka-black suit at maskara ang humarang sa daan ko.

“Let her go.” Malamig ang boses niya.

“Mind your own business,” sagot ni Marina.

“I said, let her go.”

Biglang tumahimik ang room. Hindi ko alam kung ano ang meron sa lalaking iyon, pero kahit ang mga taong kanina pa nagtatawanan ay wala nang nagsalita. Unti-unting bumitaw si Marina sa akin.

Napaatras ako at napatingin sa lalaking nasa harapan ko. Hindi ko makita nang maayos ang mukha niya dahil sa maskara at sa dilim ng room, pero nakita ko ang mga mata niya. Hindi ko alam kung anong kulay iyon, pero alam kong may kulay ang mga ito. Ilang segundo niya akong tinitigan bago siya bahagyang lumapit, na para bang may napansin siyang kakaiba.

Hindi ko alam kung ano iyon.

Tumabi siya at itinuro ang exit.

“Go.”

Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis akong lumabas ng VIP room at hindi na lumingon pa. Hindi ko alam kung sino ang lalaking iyon, pero alam kong kung hindi siya dumating, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin nang gabing iyon.

Habang pauwi ako, iisa lang ang tanong na paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko.

Magkikita pa kaya kami muli?