LOGINSa emergency room ng Blackwood mansion clinic, magulo. Nakahiga si Lourdes sa stretcher. Maputla. Nanginginig. Namamaga ang labi at lalamunan. Hirap sa paghinga. “Allergy sa butter shrimp,” sabi ng nurse. “Pero mababa ang BP niya. Mukhang food poisoning na rin.” Nakatayo si Patrick sa tabi. Ang kambal ni Paula. Nag-iisip, nagtataka.Tinitigan niya ang mommy niya. Hawak niya ang kamay nito. Malamig. Pero may kakaiba. Kahapon, kumain din siya ng butter oyster sa hapunan. Hindi siya allergic dun. Bata pa lang siya, paborito na niya ‘yon. Pero kagabi, pagkatapos kumain, nakaramdam din siya ng paninikip ng dibdib. Para siyang hindi makahinga. Para siyang mauubusan ng hangin. Pinagpawisan siya. Akala niya pagod lang. Ininom niya ng tubig at natulog. Gumaling din kinabukasan.Ngayon, nakikita niya yun kay Mommy. Pero mas malala. “Hindi ito simpleng allergy,” bulong ni Patrick sa sarili. “Hindi butter shrimp ang dahilan.”Tumingin siya sa paligid. Nandoon sina Alexander at Bell
Mainit ang hangin sa loob ng library kahit umuulan sa labas. Magkaharap sina Alexander at Bella. Dalawang tao na dapat magkakampi, pero ngayong gabi, tila magkalaban. Namumugto ang mga mata ni Bella. Kanina lang siya galing sa silid nila sa West Wing, kung saan siya nagkulong at umiyak. Si Alexander naman, nakatayo sa gitna ng mga basag na baso. Mahigpit ang kamao. Ang mukha, puno ng galit at pagod.“Na-late ka,” sabi ni Alexander. Walang emosyon ang boses, pero matalim.“Hindi ako na-late,” sagot ni Bella. Nanginginig ang boses. “Nag-usap lang kami ni Joshua sa hallway. Humihingi siya ng pasensya. Dalawang minuto lang--" pumitlag ang puso ni Bella. Is she really that dumb to brought out Joshua? Hindi na dapat niya binanggit ang ukol dito. Alam naman niyang si Joshua ang punot-dulo. Can she not lie for awhile? White lies...she thought. At doon nagsimula ang lahat.“Kaya pala ang tagal mo!” biglang sigaw ni Alexander. “Kasi kausap mo pa rin siya? Kahit alam mong siya ang dahil
Bella's POVHuminga ako nang malalim sa harap ng pinto. Nandito na ako. West Wing. Silid namin. Kanina lang, umiyak ako dito. Kinandado ko sarili ko. Ngayon, bubuksan ko ulit. Sabi ni Alex sa phone: “Bumalik ka rito. Mag-usap tayo.”Kailangan kong bumalik sa library. Kailangan naming mag-usap. Nang maayos. Bago pa lumala.Hinawakan ko ang seradura. Click.Pagbukas ko… nandun siya.Si Joshua. Nakatayo sa hallway. Nakasandal sa pader. Basang-basa pa rin ang polo niya galing sa ulan. Mukhang naghihintay.Nanigas ako. Bakit hindi man lang siya nagbihis? And more importantly, anong sadya niya. “Bella,” sabi niya. Mahina. “Sandali lang. Pwede ba tayong mag-usap?”Umiling ako kaagad. “Hindi, Joshua. Hindi ngayon.” Lumingon-lingon ako. Baka biglang lumabas si Alex. Baka makita kami ulit. “Ikaw ang dahilan ng gulo ngayon. Ikaw ang dahilan kung bakit nagkakaganyan si Alex.”Napayuko siya. “Alam ko. Kaya nga ako nandito. Hihingi ako ng pasensya. Sandali lang. Pangako. 2 minuto.”
Alex's POVUmuulan pa rin. Pero mas mahina na. Nakaupo pa rin ako sa sahig ng library. Harap sa fireplace na walang apoy. Puro abo. Puro alaala. Sabi ko kay Bella, “Bumalik ka rito. Mag-usap tayo.” Pero 20 minuto na. Wala pa rin siya. Baka hindi na siya babalik. Baka tama ako. Baka...Bumukas ang pinto. Si Debby. Mukhang bagong ligo. May dalang tuwalya at isang tasa ng tsaa. Para bang alam niyang nandito ako. Para bang naghihintay din siya.“Alex,” mahina niyang tawag. “Narinig ko yung sigawan kanina. Okay ka lang?”Hindi ako sumagot. Lumapit siya. Umupo sa sahig. Malayo. Isang metro lang. Hindi dikit. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya.“Pwede ba kitang kausapin?” tanong niya. “Bilang pinsan lang. Hindi bilang kung sino.”Tumingin ako sa kanya. “Anong ginagawa mo dito?”Ngumiti siya. Malungkot. “Nag-aalala ako. Kayong dalawa ni Bella. Pamilya ka sa akin, Alex. Kahit hindi tayo masyadong close.” Pamilya. Ang salitang ‘yon ngayon parang sumpa. At kaila
Umuuga ang dagat sa dalampasigan ng isang pribadong beach sa Batangas. Walang tao. Walang CCTV. Walang tenga na makakarinig kundi ang hangin at ang mga alon. Nakaupo si Angelita Blackwood sa isang rattan chair, nakaitim na silk dress kahit gabi. Sa tabi niya, may baso ng red wine. Sa kabila, nakatayo si Wilfredo Blackwood. Nakatalikod. Nakatingin sa dagat. Hawak-hawak niya ang phone niya na parang gustong durugin.Matagal silang tahimik. Hanggang sa sumabog si Wilfredo.“Tinutukan ko sila ng tatlong buwan , Angelita!” sigaw niya. Boses na puno ng hilo at galit. “Si Debby at si Joshua. Araw-araw. Alas-singko ng umaga hanggang alas-dose ng gabi. Alam ko kung paano sila unti-unting sumisingit sa buhay ni Alexander.”Lumingon siya. Namumula ang mga mata. “Si Debby, nagpa-cute kay Alexander. Nagkunwaring kaibigan. Si Joshua, nagkunwaring concerned na pinsan. At gumagana! Nakikita ko sa mukha ni Alex. Nagsisimula na siyang magduda. Nagsisimula na siyang masira sa loob!”Ngumiti lang
Bella's POVPaglabas ko ng library, hindi ako lumingon. Narinig ko pa rin yung yabag ni Alex sa loob. Walang sumunod. Walang humabol. Tama lang. Kailangan niya muna ng dilim. Kailangan niya muna ng multo niya. Anong nangyayari sa iyo, Alex? tanong ko habang namalisbis ang luha sa aking mga mata.Dumiretso ako sa West Wing. Sa silid namin. Sa silid na dapat puno ng amoy niya, ng halakhak namin, ng mga gabing pinag-uusapan namin kung anong pangalan ng magiging anak namin. But this is like a long time ago, nong hindi pa bumangon ang ibat-ibang problema sa buhay namin.Ngayong gabi, malamig. Tahimik. Parang hotel.Isinara ko ang pinto. Click.Ikinandado ko. Hindi para ikulong siya sa labas. Para ikulong ko yung sarili ko sa loob. Kasi kung hindi, baka magwala ako sa hallway at sigawan ko siya. Baka sabihin kong pagod na ako. Baka sabihin kong sumuko na ako.Naupo ako sa gilid ng kama namin. Malaki. King size. Pero ang liit ko ngayon. Tatlong taon na. Tatlong taon na namin
Alexander's pov I was the little boy who was born with all the richest in the world. Mansions, estate, vast land, luxury cars..you name it, I have it all. I realize this later in my life. Isinilang ako na may kasama ng ginintuang kutsara sa aking bibig, when it comes to material things, ak
Bella's POV I moaned hard as I was clutching the duvet. Ang matigas na dila ni Alexander ay labas-masok sa aking perlas. Nangangalit at tila pinarusahan ako dahil ng ibaling ko sa kaniya ang aking paningin, nakita ko ang ang pag-ismid niya at tila na- a -amuse habang nagpabaling baling ang akin
"No, actually...the fun is about to begin." Alvin grin. "Where did you came from?" Tanong pa ni Alvin sa kaniyang pinsan habang inabot nito ang kaniyang kamay for a handshake. He moved away from Bella to provide a seat for the CEO. "Supposedly I have a dinner meeting but I've been wondering wh
"One more time, baby.." kinagat ko ang aking pang ilalim na labi. Tama si Alexander dapat nasanay na ako sa ganitong set up. "Bakit , pwede bang tumanggi?" "No." Mariin niyang sagot habang kinagat -kagat ang aking tainga. I flinched and enjoy the bite at the same time. Halos mapadaing na ako sa k







