FORGOTTEN MEMORIES: The Ceo's Wife Reclaimed her Dignity

Anong klaseng gulat ang mararamdaman mo kung magising ka sa iisang kama kasama ang fiancé ng sarili mong stepsister?

Mahigpit na hawak ni Felicity ang punit-punit na tela ng kanyang pantalon habang nakasiksik sa sulok ng kama. Nanginginig ang kanyang buong katawan sa takot.

Natulala si Felicity. Si Hendrix Leviste—ang tagapagmana ng pinakamakapangyarihang pamilya sa buong Davao City—ay nakatakda nang ikasal sa kanyang stepsister na si Elise kinabukasan.

Kung ganoon...

Paano siya nagising sa iisang kama kasama ang lalaking ito?

Inilibot niya ang kanyang tingin sa paligid. Hindi ito hotel. Isa itong pribadong bahay.

Madilim ang silid, at tanging ang malamlam na kulay-kahel na ilaw mula sa bedside lamp lang ang nagbibigay-liwanag. Kumirot ang kanyang balat nang salubungin siya ng malamig na hangin. Napabahing siya at dali-daling hinila ang kumot upang ibalot sa kanyang katawan.

Halos magkubli siya sa ilalim ng kumot, nag-iwan lamang ng maliit na siwang upang masilip ang paligid. Magulo ang kanyang isip, dahil malinaw niyang natatandaang tag-init dapat ang kasal nina Elise at Hendrix.

Kung ganoon...

Bakit parang kalagitnaan ng taglamig ang panahon?

Huminto ang agos ng tubig mula sa banyo. Ilang sandali pa'y bumukas ang p***o, kasabay ng pagpasok ng maliwanag na ilaw.

Hindi napigilan ni Felicity na dahan-dahang sumilip. Tanging puting tuwalya lamang ang nakabalot sa baywang ni Hendrix.

Malapad ang mga balikat nito, matipuno ang pangangatawan, at kitang-kita ang matitigas nitong abs. Para itong modelong hinubog nang perpekto.

Ngunit higit sa lahat, ang guwapo at matikas nitong mukha ang nagpabilis sa tibok ng puso ni Felicity.

Ito ang lalaking matagal na niyang lihim na minamahal. Ngunit ang puso ni Hendrix ay para lamang kay Elise.

Hindi niya kailanman ito nakitang tumingin sa ibang babae. Ang lahat ng pagmamahal nito ay nakalaan lamang sa kanyang stepsister.

Pero kanina lang...

Silang dalawa...

Biglang namula ang kanyang mukha.

Habang papalapit si Hendrix sa kama, lalo lamang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi pa nga siya kailanman umamin sa nararamdaman niya rito.

Kaya paano siya napunta sa kama nito?

At paano sila nagkasama buong magdamag?

Huminto si Hendrix sa tabi ng kama at malamig na pinagmasdan ang natutulalang babae.

Bahagya itong kumunot ang noo. Nang makitang hindi man lang gumagalaw si Felicity, lalo pang tumigas ang ekspresyon nito. Pagkaraan ng ilang segundong katahimikan, muli itong humakbang palapit.

Sa sobrang takot, biglang napatayo si Felicity at mahigpit na ibinalot ang kumot sa kanyang katawan. “P-Pasensya na... Hindi ko alam kung paano ako napunta rito. Aalis na ako agad." Dahil sa takot at pag-aalala sa kanyang boses, bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Hendrix.

Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Felicity. Mabilis niyang pinulot ang mga nagkalat niyang damit sa sahig at nagmamadaling lumapit sa p***o.

Samantala, tila wala namang pakialam si Hendrix. Tinanggal lamang nito ang tuwalyang nakabalot sa baywang at muling humiga sa kama.

Sa hiya, agad na umiwas ng tingin si Felicity at dahan-dahan siyang nagsalita. “Brother-in-law..."

Kakasandal pa lamang ni Hendrix sa headboard habang hawak ang iPad at nagbabasa ng balita nang marinig ang sinabi ni Felicity. Dahan-dahan itong nag-angat ng tingin.

Mas lalo pang lumamig ang ekspresyon nito. Mariin niyang tinitigan ang babae bago malamig na nagtanong, "Anong itinawag mo sa akin?"

Natigilan naman agad si Felicity. "G-Gabi na kasi... Pwede mo ba akong ihatid pauwi?" Hindi naman sa natatakot siya rito. Masyado lang siyang nahihiyang manatili pa sa bahay nito.

Humigpit ang hawak ni Hendrix sa iPad. Isang bahagyang ngiti na tila puno ng panunuya ang mabilis na dumaan sa kanyang mga mata bago rin agad nawala. Hindi na ito muling tumingin kay Felicity. Tahimik lamang nitong ibinalik ang atensyon sa binabasang balita.

Lumipas ang ilang sandali. Mahinang nagsalita si Felicity. "Kung ganoon... magta-taxi na lang ako pauwi."

Pipihitin na sana niya ang doorknob nang marinig niya ang malamig na tinig ni Hendrix. "Ang kwarto mo ay nasa katabing silid."

Natigilan naman agad si Felicity. "A-Ano?"

May sarili siyang kwarto rito Kung ganoon... nasaan si Elise?

Kung natulog siya sa silid ni Hendrix, saan naman natulog ang babaeng pakakasalan nito kinabukasan?

Nag-alangan siyang lumingon. "Sa tingin ko, mas mabuti pang umalis na lang ako. Hindi naman tayo ganoon kaclose."

Totoo naman.

Noon, ang nobyo niya ay si Damien ang pinsan ni Hendrix. Tuwing may handaan o pagtitipon lang ng pamilya sila nagkikita ni Hendrix, at sa pagkakatanda niya, ni minsan ay hindi siya nito binigyan ng espesyal na pansin.

Si Hendrix Leviste ang pinakainaasam na bachelor sa buong Davao City.

Taglay nito ang lahat—kapangyarihan, kayamanan, talino, at mukha na kayang magpatibok ng puso ng kahit sinong babae.

Maraming babae ang nangangarap na maging asawa niya. Ngunit sa kabila ng lahat ng tukso, nanatili itong tapat kay Elise.

Ang katapatang iyon ang lalo pang nagpahanga kay Felicity. May mga taong minsan mo lang makilala, ngunit habang-buhay nang mananatili sa puso mo.

Noong una niyang makita si Hendrix, saka lamang niya tunay na naunawaan ang kahulugan ng mga salitang iyon.

Kahit mayroon na siyang nobyo noon, hindi niya napigilang mahulog sa unang tingin. Ngunit alam niyang hanggang paghanga lamang iyon.

Dahil sa susunod na araw, ikakasal na si Hendrix sa kanyang stepsister.

Habang nalulunod siya sa sariling alaala, walang emosyong nag-scroll si Hendrix sa hawak nitong iPad.

Hindi man lang ito tumingin sa kanya nang magsalita. "Felicity."

Bahagyang napapitlag siya sa gulat.

"Nauntog ang ulo mo at nagkaroon ka ng concussion." Huminto sandali ang lalaki bago malamig na dinagdagan ang mga salita, "Tama na ang pagpapanggap na nawalan ka ng alaala."

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Felicity.

Concussion?

Nawalan ng alaala?

Hindi pa man siya nakakabawi sa gulat ay kinuha ni Hendrix ang cellphone sa bedside table at mabilis na may tinawagan.

"Umakyat ka rito." Maikli ngunit puno ng awtoridad ang utos nito.

Tahimik na bumaba ang kamay ni Felicity.

Nakatayo siyang walang sapin sa malambot na carpet habang tuluyang hindi siya pinapansin ni Hendrix.

Napakabigat ng katahimikan sa silid. Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang p***o.

Isang matandang babae ang magalang na yumuko sa kanya. "Ma'am Felicity, sumunod po kayo sa akin."

Wala na siyang nagawa kundi sumunod. Akala niya'y dadalhin siya nito sa katabing silid. Ngunit sa halip, huminto sila sa harap ng isang maliit na kuwarto sa pinakadulo ng pasilyo.

Mahinang nagsalita ang matanda. "Kanina pa po kayo hinahanap ni Freya. May mahalagang meeting pa si Sir bukas, kaya sana po ay huwag na nating istorbohin ang kanyang pahinga." Pagkasabi noon ay tahimik na itong umalis.

Naiwang tulala si Felicity. Dahan-dahan niyang itinulak ang p***o. Sa loob ng silid ay isang maliit na batang babae ang nakaupo sa crib.

Nakayakap ito sa sariling tuhod habang tahimik na umiiyak. Nang marinig ang pagbukas ng p***o, agad itong nag-angat ng ulo.

Nanlaki ang mga mata nito. "Mommy!"

Agad itong bumaba sa crib at patakbong yumakap sa kanya. "Mommy... ayoko pong matulog nang mag-isa. Natatakot po ako."

Amoy gatas pa ang bata. Ngunit nang makita ni Felicity ang maliit nitong mukha...

Parang tumigil ang mundo. Halos kamukhang-kamukha niya ang bata.

Nanlambot ang kanyang mga tuhod.

May... anak ako?

Pilit niyang nilunok ang sigaw na gustong kumawala sa kanyang lalamunan. Lumuhod siya at mahigpit na niyakap ang bata. "Freya?"

Mainit at napakalambot ng maliit nitong katawan. Habang yakap-yakap niya ito, nanginginig ang boses niyang nagtanong, "Freya... sabihin mo nga kay Mommy... Sino ang Daddy mo?"

.Kumurap ang bata. Takang-taka itong tumingin sa kanya bago inosenteng sumagot, “Si Daddy po."

Napapikit si Felicity. Hindi iyon ang sagot na kailangan niya."Ang ibig kong sabihin... Anong pangalan ni Daddy?"

Sa halip na sumagot, maingat na hinawakan ni Freya ang pasa sa kanyang noo.

Napangiwi si Felicity sa kirot."Mommy...Masakit po ba? Ihipan ko po para gumaling."

Marahang humihip ang bata sa kanyang noo na para bang iyon lang ang makapagpapawala ng sakit.

Pagkatapos ay matamis itong ngumiti. "Mommy... Hindi mo na po ba talaga naaalala?" Taka nitong tanong, ngunit sinagit rin naman ang tanong ni Felicity. “Ang apelyido ni Daddy ay Leviste. Ang pangalan niya ay... Hendrix Leviste."

Parang tinamaan ng kidlat si Felicity. Biglang naglaho ang lahat ng ingay sa paligid.

Nagising siyang katabi sa kama si Hendrix.

At ngayon...

May isang batang tumatawag sa kanya ng Mommy.

Ang ama ng batang iyon...

Ay si Hendrix Leviste.

Nanlabo ang kanyang paningin.

Hindi...

Imposible.

Paano siya naging asawa ng lalaking ikakasal dapat sa kanyang kapatid?

Ano ba talaga ang nangyari sa limang taon ng buhay na hindi niya naaalala?