Mag-log inMakinis. Malamig. At mabigat ang hangin. Ika-8 ng umaga sa ika-40 na palapag ng SBS Investment Corporation Tower. Boardroom ng Blackwood Group of Companies. Mahabang lamesang kahoy. Nakaupo sa magkabilang gilid ang mga board member, investors, business associates, at iilang malalaking kliyente. May mga kamera. May mga reporter sa labas. Anim na buwan mula nung huling lumabas si Alexander sa publiko. Tatlong buwan siyang coma. At simula noon, bumuhos ang chismis.“Humihina na ang Blackwood.” “Wala nang direksyon si Alexander.”“Baka ibenta na nila ang SBS.”At sa likod ng lahat ng iyon, alam ng lahat kung sino. Si Mr. Joel ChuaNakaupo siya sa dulo ng mesa. Naka-itim na suit. Nakangiti. Kunwari, concerned. Pero ang mga mata, gutom.Sa tapat niya, si Alexander. Naka-abo na coat. Walang ngiti. Pero matatag ang panga. Sa tabi niya, si Bella. Hindi pa sila nag-uusap ng personal tungkol sa gulo nila. Pero nandito siya. Nakaupo. Suporta. Sa kabilang side, si Jacob. Tahimik pero nag
Hindi ako sumusuko,” mariin si Alexander. “E di patunayan mo,” sabi ni Alvin. “Sa sarili mo. At kay Bella. Kasi deserve niya ’yon. Deserve mo rin. Naniniwala ako na walang kasalanan si Bella. Walang namagitan sa kanila ni Joshua, for Christ sakes! Kung kausapin mo lang siya. Hindi mo pa ba nagpatunayan ng ilang beses ang kaniyang pagmamahal sa iyo?" "Minsan din niya akong iniwan. Lumayo siya, remember? Siquijor." "And what triggered her to leave? dahil iyon sa miscommunication ninyo. Hindi mo na ipaliwanag na fake engagement lang ang announcement mo noon sa inyo ni Cherry Uytiepo." Bago pa makasagot si Alexander, bumukas ang pinto. Si Jacob. Nakatayo sa pintuan. Narinig pala lahat. “Anak,” sabi ni Jacob. Pumasok siya. “Tama si Alvin.”Tumayo si Alexander. “Dad—”“Huwag mo nang dalhin lahat ng bigat mag-isa,” putol ni Jacob. Umupo siya sa tabi ni Alvin. “Pamilya tayo. Suportado ka namin.”“Pero Dad, si Wilfredo—”“Ako na bahala kay Wilfredo,” matigas na sabi ni Jacob. “Hindi
Chapter 252: Home, Amids The Chaos 1"I'm glad that Aunty is fine now..' ani Alvin na nakaupo sa tapat ni Alexander. Alas-diyes ng gabi sa library ng Blackwood mansion. Tanging ilaw lang ng table lamp ang bukas. Tahimik. Nakaupo si Alexander sa leather chair. Nakatukod ang siko sa mesa. Hawak ang baso ng whisky na hindi pa niya naiinom. He glanced swiftly to the man in from of him. Pinsan niya. Isa ring Blackwood at best friend niyang maituturing. Napapikit si Alexander. "Yes, Stable na. Pero hindi pa rin gaanong malakas kaya may nurse pa rin na nakabantay sa kaniya. Patuloy pa rin ang pag monitor sa kaniyang blood pressure at heartbeat. “Yung food poisoning?”“Sinasabi ng doktor, mild lang. Pero… alam mo ’yon?” bumuntong-hininga si Alex. "Planado iyon.." Tumango si Alvin. “Narinig ko nga. At narinig ko rin yung tungkol kay Belinda. At kay Bella.”Tumingin si Alexander sa kanya. “Kaya ka ba nandito? Para mangamusta? May tainga talaga ang lupa.' "Oh, please, Alex...as if h
Alas-nuwebe ng gabi. Nasa garden sa likod ng Blackwood mansion si Joshua. Mag-isa. Nakaupo sa bato, nakatingin sa swimming pool na walang ilaw. Hindi niya narinig ang paglapit ni Debby. Hanggang magsalita ito sa likod niya. “Anong ginagawa mo dito?”Napalingon si Joshua. Si Debby. Naka-itim. Naka-cross arms. Galit. “Nag-iisip,” sagot ni Joshua. Walang gana. “Ikaw?”“Ikaw ang dapat kong kausapin,” sabi ni Debby. Umupo siya sa tabi niya. Pero may pagitan. Malayo. “Ano ba talaga sadya mo kay Bella?”Napatawa si Joshua. Walang saya. “Sadya? Ano ka, imbestigador?”"Cut the horsehit, Joshua..we know why we're here.. Oo, nag-imbisyiga ako..x mariin si Debby. "Dahil tayo dapat magkakampi, Joshua. Tayo dapat. Pero ikaw… ikaw na yung hindi ko maintindihan.”Tumingin si Joshua sa kanya. “Ano ibig mong sabihin?”“Ang usapan natin!” biglang tumaas boses ni Debby. “Ang usapan natin, guluhin natin ang buhay ng mga Blackwood! Lalo na si Alexander! Yun ang utos ni Daddy! Yun ang misyon natin!”
Jacob's POVTahimik sa gallery room. Ito ang pinaka ayaw kong puntahan sa mansion na ‘to. Pero ngayong gabi, wala akong choice. Kailangan kong mag-isip. At dito lang walang istorbo.Nakaupo ako sa gitna. Nakatitig sa malaking portrait sa harap ko. Kaming tatlong magkakapatid. Panganay si Wilfredo. Nasa gitna. Naka-terno. Nakangiti. Pero kahit sa pintura, ramdam mo yung talim ng mata. Makikita mo agad ang aura ng pagiging sakim.Sunod si Elwood. Sa kanan. Mas bata ng 2 taon kay Wilfredo. Mas gwapo. Mas malambot ang mukha. At ako. Sa kaliwa. 17 years old lang dito. Inosente pa. Hindi pa alam ang gulo ng mundo. I am the youngest and the one that protected the family kahit na noong nabubuhay pa si Daddy.Sino ba naman ang mag-aakala? Na kaming tatlo na sabay na lumaki sa isang bahay, sa isang hapag… ay magkakaibang landas ang tatahakin.“Jacob,” bulong ko sa sarili. “Tumingin ka. Sino sila ngayon? Pagmasdan mo sila..Si Wilfredo. Maiinggitin at gahaman noon pa man. Kahit bata pa
"Eh di sabihin natin!” pumalag si Debby. “Sabihin natin ang totoo! Na niloko tayo ni Wilfredo! Na ginamit niya tayo!”“At sino maniniwala sayo?!” sigaw ulit ni Angelita. “32 years, Debby! 32 years na Blackwood ang apelyido mo! 32 years na ikaw ang tinuring na anak ni Wilfredo! At ngayon bigla kang aatras?! Besides, damay- damay na ito. Alam mo naman na pinaghahanap kami sa batas dahil sa nangyari noon kay Alexander ng ma comatose siya ay kagagawan ng Daddy mo. Hindi lamang si Alexander ang naghahanap sa amin, maging si Ken Romualdez dahil siya ang asawa ni Brenda. Nahihibang ka na talaga. Hindi mo na inisip iyon?" Napayuko si Debby. “Tama na!”_ dagdag pa ni Angelita. “Huwag ka ng magsalita pa."Lumapit si Angelita. Hinawakan ng mahigpit ang braso ni Debby. “Makinig ka sakin,” sabi niya. Mababa. Pero matalim. “Hindi mahalaga kung may paghanga ka man kay Alexander o wala. Ang mahalaga, ang plano. Ang Blackwood Group. At para makuha natin yun, kailangan si Joshua ang maging he
Natigilan ang lahat sa biglang pagsaway ni Bella kay Brenda ng isubo niya ang Tai Chicken wrap kay Alex. Naiwan sa ere ang kamay ni Brenda na may hawak ng pagkain, samantalang napatikom naman ang bunganga ni Alex at bahagyang lumayo sa kamay ni Brenda. "Ano bang drama mo!" Hindi na napigilan ang p
Isang linggo na ang lumipas ng magising si Alexander mula sa dalawang buwan na pagiging comatose. Nag request si Alexander Blackwood na lumabas ng hospital, gustong umuwi ng bahay kahit na wala pa siyang maalala sa kaniyang nakaraan. Sinabi pa nito na kampante amg kaniyang loob kay Brenda Pom
Bella's povAnong gamot ito?" "Donepezil.." I said. "Donepezil?" He mimicked. "Oo, iyan ang gamot na bigay ng doktor sa iyo. Ang donepezil ay makakatulong para sa pag-improve ng iyong memorya. Bakit? bakit para kang nabigla?" Nagtataka ako dahil para siyang naguluhan, nagtaka sa capsule na bin
Bella's POV "You!" Nanlilisik ang mga mata ni Alexander na tinitigan ako. " Why did you do that? As if tearing the papers would change my mind? Hindi Bella! Buo na ang pasiya ko. Hindi mo ako mabigyan ng anak, kaya wala ng saysay pa ang magsama tayo. Isa pa, magiging banta ka sa kaligtasan ng anak







