LOGINPapasok na sana si Debby sa mansion na may ngiti sa labi. Sa silid, doon niya ipagpatuloy ang imahinasyon na nabuo para kay Alexander. Naramdaman na niya ang lamig ng gabi. She has to get back. Hawak niya ng mahigpit ang cellphone. Gusto niya na sanang makapasok sa kwarto. Mag-isip. Magplano ulit. Pero bago pa siya tuluyang humakbang..Ring. Ring.This number again. Wilfredo Blackwood. Napalunok si Debby. Ayaw niyang sagutin. Nakakaunay ang paulit-ulit na pagtawag nito. Ano na naman ang kailangAn nito Batid niyang hindi siya titigilan ng ama kapag hindi niya sasagutin ang tawag. Sinagot niya. Malamig ang boses. “Ano na naman?”“Bakit mo pinatay ang tawag ko kanina?!” sigaw ni Wilfredo sa kabilang linya. Galit na galit. “Alam mo bang delikado ang ginagawa natin? Isang maling galaw lang, Debby, at pareho tayong mabubulok sa kulungan!” Sje roll her eyes. As if hindi pa ito parang nakakulong na dahil hindi naman ito pwedeng lumantad. “Kasi nasa labas ako!” ganti ni Debby. “Baka ma
Third person's pov Tumila na ang ulan. Nakatayo ako sa likod ng garden ng Blackwood mansion. Madilim. Tanging liwanag lang ng ilang bituin ang tumatagos sa makapal na ulap. Malamig ang hangin. Pero hindi ko ito masyadong naramdaman. Nag-iinit ang aking damdamin habang iniisip ko ang matipunong katawan ni Alex. Sa library, sa kabila ng pagpapaalis niya sa akin, naramdaman ko na unti-unting nadgigiba ng balakid na humaharang sa pagitan namin. All thanks to my idiot of a brother which I don't quite understand if he is sincerely helping Bella, or trying to break her. Nang maalala ko naman ang ginawa ng tontang si Belinda, napawi ang ngiti ko. Nanginginig ako . Hindi sa lamig. Sa galit.Nanggigigil talaga ako s p*nyetang iyon! Muntik na. Muntik na akong mahuli. Buti na lang at naagapan ko pa si Belinda. Yung tangang katulong na ‘yon. Isang maling galaw lang, isang maling tanong lang ni Patrick, at guguho ang lahat ng pinaghirapan ko ng tatlong buwan. Ang hirap pa namang paki
Sa emergency room ng Blackwood mansion clinic, magulo. Nakahiga si Lourdes sa stretcher. Maputla. Nanginginig. Namamaga ang labi at lalamunan. Hirap sa paghinga. “Allergy sa butter shrimp,” sabi ng nurse. “Pero mababa ang BP niya. Mukhang food poisoning na rin.” Nakatayo si Patrick sa tabi. Ang kambal ni Paula. Nag-iisip, nagtataka.Tinitigan niya ang mommy niya. Hawak niya ang kamay nito. Malamig. Pero may kakaiba. Kahapon, kumain din siya ng butter oyster sa hapunan. Hindi siya allergic dun. Bata pa lang siya, paborito na niya ‘yon. Pero kagabi, pagkatapos kumain, nakaramdam din siya ng paninikip ng dibdib. Para siyang hindi makahinga. Para siyang mauubusan ng hangin. Pinagpawisan siya. Akala niya pagod lang. Ininom niya ng tubig at natulog. Gumaling din kinabukasan.Ngayon, nakikita niya yun kay Mommy. Pero mas malala. “Hindi ito simpleng allergy,” bulong ni Patrick sa sarili. “Hindi butter shrimp ang dahilan.”Tumingin siya sa paligid. Nandoon sina Alexander at Bell
Mainit ang hangin sa loob ng library kahit umuulan sa labas. Magkaharap sina Alexander at Bella. Dalawang tao na dapat magkakampi, pero ngayong gabi, tila magkalaban. Namumugto ang mga mata ni Bella. Kanina lang siya galing sa silid nila sa West Wing, kung saan siya nagkulong at umiyak. Si Alexander naman, nakatayo sa gitna ng mga basag na baso. Mahigpit ang kamao. Ang mukha, puno ng galit at pagod.“Na-late ka,” sabi ni Alexander. Walang emosyon ang boses, pero matalim.“Hindi ako na-late,” sagot ni Bella. Nanginginig ang boses. “Nag-usap lang kami ni Joshua sa hallway. Humihingi siya ng pasensya. Dalawang minuto lang--" pumitlag ang puso ni Bella. Is she really that dumb to brought out Joshua? Hindi na dapat niya binanggit ang ukol dito. Alam naman niyang si Joshua ang punot-dulo. Can she not lie for awhile? White lies...she thought. At doon nagsimula ang lahat.“Kaya pala ang tagal mo!” biglang sigaw ni Alexander. “Kasi kausap mo pa rin siya? Kahit alam mong siya ang dahil
Bella's POVHuminga ako nang malalim sa harap ng pinto. Nandito na ako. West Wing. Silid namin. Kanina lang, umiyak ako dito. Kinandado ko sarili ko. Ngayon, bubuksan ko ulit. Sabi ni Alex sa phone: “Bumalik ka rito. Mag-usap tayo.”Kailangan kong bumalik sa library. Kailangan naming mag-usap. Nang maayos. Bago pa lumala.Hinawakan ko ang seradura. Click.Pagbukas ko… nandun siya.Si Joshua. Nakatayo sa hallway. Nakasandal sa pader. Basang-basa pa rin ang polo niya galing sa ulan. Mukhang naghihintay.Nanigas ako. Bakit hindi man lang siya nagbihis? And more importantly, anong sadya niya. “Bella,” sabi niya. Mahina. “Sandali lang. Pwede ba tayong mag-usap?”Umiling ako kaagad. “Hindi, Joshua. Hindi ngayon.” Lumingon-lingon ako. Baka biglang lumabas si Alex. Baka makita kami ulit. “Ikaw ang dahilan ng gulo ngayon. Ikaw ang dahilan kung bakit nagkakaganyan si Alex.”Napayuko siya. “Alam ko. Kaya nga ako nandito. Hihingi ako ng pasensya. Sandali lang. Pangako. 2 minuto.”
Alex's POVUmuulan pa rin. Pero mas mahina na. Nakaupo pa rin ako sa sahig ng library. Harap sa fireplace na walang apoy. Puro abo. Puro alaala. Sabi ko kay Bella, “Bumalik ka rito. Mag-usap tayo.” Pero 20 minuto na. Wala pa rin siya. Baka hindi na siya babalik. Baka tama ako. Baka...Bumukas ang pinto. Si Debby. Mukhang bagong ligo. May dalang tuwalya at isang tasa ng tsaa. Para bang alam niyang nandito ako. Para bang naghihintay din siya.“Alex,” mahina niyang tawag. “Narinig ko yung sigawan kanina. Okay ka lang?”Hindi ako sumagot. Lumapit siya. Umupo sa sahig. Malayo. Isang metro lang. Hindi dikit. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya.“Pwede ba kitang kausapin?” tanong niya. “Bilang pinsan lang. Hindi bilang kung sino.”Tumingin ako sa kanya. “Anong ginagawa mo dito?”Ngumiti siya. Malungkot. “Nag-aalala ako. Kayong dalawa ni Bella. Pamilya ka sa akin, Alex. Kahit hindi tayo masyadong close.” Pamilya. Ang salitang ‘yon ngayon parang sumpa. At kaila
Isang linggo ang lumipas pagkatapos ng insedente sa dining room ay lumapit sa akin si Alexander sa vanity mirror ng aming silid. I was sitting in front of the mirror, silently combing may hair when he approached me. "Sign this.." Alexander said coldly as he handed me a folder. "Ano ito?' I tilt
Bella's POV "Damn, that hurt!" He bark. Kinagat ko ang aking labi para mapigilan ko ang matawa baka lalo lang magalit ang taong ito. Hindi ko kasi maiwasan ang isipin na sa kabila ng kaniyang tapang, takot naman ito sa alcohol at bulak na akala mo ay isang bata. Hindi lang ako makapaniwala na
Alexander's pov Nagpatuloy ako sa paghanap sa kaniya, I went to the music room, nothing. The entertainment room, nothing. I raised my brow as I thought about her last chat. " Come back home and hurry otherwise, lalayas ako." Impossible, alam kong hindi niya magawang magtago sa akin. She knows b
Bella.. Call me? Bakit, hindi mo ba ako dadalawin sa bahay?" Nagmamaktol na sabi ni Cherry. Tumayo ito at nilingkis ang kaniyang dalawang kamay sa leeg ni Alexander. " I thought you missed me? Simula ng bumalik ako rito sa Pilipinas, hindi mo na ako naalagaan ng maayos." "Alam mo ang dahil







