HARRINGTON

7:00 PM. Harrington Mansion. Forbes Park.

Hindi ito simpleng bahay. Para itong palasyo.

Nakatayo ako sa tapat ng malaking gate. Naka-black cocktail dress ako. Simple lang pero mukhang mahal at maamo. Ito ang proteksyon ko. Sa tabi ko si Damien, naka-suit, at mahigpit ang hawak sa kamay ko.

“Relax ka lang,” bulong niya. “Matutuwa sila sa’yo.”

“Imposible ‘yan,” sagot ko. “Galit sila sa akin limang taon na ang nakalipas.”

Mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko. “Galit sila noon kasi akala nila mawawala ako sa kanila. Hindi dahil sa’yo.”

Pinindot niya ang intercom at dahan-dahang bumukas ang malaking gate.

 

Dining Room

Mahaba ang mesa at kumikinang ang malaking ilaw sa itaas. Nakaupo na doon sina Victor Harrington Sr. at ang misis niyang si Celestia Harrington.

Si Victor Sr. – nasa 60 anyos na, uban na ang buhok, matalim ang mga mata. Yung tipong isang tingin pa lang, nanginginig ka na sa takot.

Si Celestia – nasa 50s, maputi at kulay ginto ang buhok, may suot na perlas, at nakangiti pero hindi ramdam sa mga mata niya.

“Damien,” bati ni Victor Sr. Sabay silang nagkamay. Malamig at walang emosyon.

“Father,” maikling sagot lang ni Damien.

Tapos tumingin sa akin si Celestia. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paanan.

“Ms. Ratajkowski,” sabi niya. “Bumalik ka pala.”

“Mrs. Harrington,” ngiti ko pabalik. Magalang at maayos. “Masaya po akong makita kayo ulit.”

“Ulit?” mapang-asar niyang sabi. “Hindi naman tayo nagkakilala nang maayos limang taon na ang nakalipas. Umalis ka pa bago pa man mahain ang panghimagas.”

Nanigas ako sa kinauupuan ko. Sa ilalim ng mesa, lalo pang hinigpitan ni Damien ang hawak sa kamay ko.

“Ihain na po ang hapunan,” utos ng mayordomo.

 

Nagsimula pa lang kaming kumain ng sabaw, nagsimula na rin ang gyera ng salita.

“So Megan,” panimula ni Celestia. “CEO ka na pala ngayon ng Ratajkowski Group. Nakakamangha… para sa isang taong gumaling sa sarili niyang sikap.”

“Oo po, talagang sariling sikap,” sagot ko. Kalmado lang. “Walang minana. Walang pangalan na ginamit. Puro trabaho lang.”

“Napaka… kahanga-hanga naman,” dagdag ni Victor Sr. “Hindi katulad ng anak kong ito na ipinanganak na nasa kanya na ang lahat.”

Ibinaba ni Damien ang kanyang kubyertos. “Father, huwag na nating—”

“Huwag kang sumingit, hayaan mo siyang magsalita,” putol ni Celestia. “Sabihin mo nga sa akin, iha… ano ba talaga ang maibibigay mo sa pagsasamahan niyo? Bukod na lang sa… nakaraan niyo?”

Dahan-dahan akong tumayo.

“Respeto po, Mrs. Harrington,” sabi ko. Deretso ang tingin ko sa kanya. “Katapatan. At wagas na pagmamahal para sa anak niyo. Bagay na hindi nabibili ng kahit anong pera.”

Tumahimik ang buong mesa.

Biglang tumawa nang malamig si Victor Sr.

“Pagmamahal,” sabi niya. “Ang pagmamahal ay hindi nagpapatakbo ng kumpanyang 12 bilyon ang halaga, Ms. Ratajkowski. Ang dugo at lahi ang mahalaga. Kaya mo bang bigyan ng tagapagmana ang anak ko na dadalhin ang apelyidong Harrington? O madudumihan lang ang dugo niya dahil sa pinagmulan mo?”

Tumayo na rin si Damien. Galit na galit ang mukha niya.

“Sapat na ‘yan,” sabi niya. Mababa pero nakakatakot ang boses. “Siya ang pinili ko. Hindi kayo. Hindi ang lahi. Hindi ang apelyido. Siya lang.”

Umupo ako ulit at hinila ko si Damien pabalik sa upuan niya.

“Ayos lang ako,” bulong ko sa kanya. “Hayaan mo ako.”

Binalingan ko ulit si Celestia.

“Tama po kayo,” sabi ko. “Wala akong magandang apelyido. Wala akong pamilyang kilala sa lipunan. Pero mayroon akong isang bagay na wala kayo.”

“At ano naman ‘yun?” tanong niya, itinaas pa ang kilay na parang nang-aalipusta.

“Tapang,” sagot ko. “Tapang na harapin kayo ngayon. Tapang na mahalin si Damien kahit iniwan niya ako noon. Tapang na bumalik at lumaban.”

Nanahimik ulit ang paligid.

Tapos ngumiti si Celestia. Pero hindi ‘yun ngiti… ngisi ‘yun na puno ng masamang balak.

“Nakakatuwa ka naman,” sabi niya. Tapos tumayo na siya. “Paumanhin. Didiretso lang ako sa banyo.”

Tumingin siya sa akin. “Sumama ka, Megan. Usapang babae lang.”

Tumingin ako kay Damien. Kita ko ang pag-aalala sa mukha niya.

“Sige lang,” sabi niya. “Nandito lang ako. Ipagtatanggol kita.”

 

Sa loob ng banyo. Puno ng marmol at ginto ang gamit.

Nilock ni Celestia ang pinto. Wala na ang ngiti sa mukha niya.

“Ihinto mo na ang pagpapanggap, Ms. Ratajkowski,” sabi niya. Seryoso at matalim ang tingin.

“Hindi ako nagpapanggap,” sagot ko.

“Makinig ka rito,” sabi niya. Lumapit siya sa akin at bumulong nang mahina. “Hindi lang ikaw ang Ratajkowski na nakilala ko.”

Kabado ako bigla. “Ano ang ibig niyong sabihin?”

“Ang nanay mo,” dagdag niya. “Si Lena Ratajkowski. Siya at ang asawa kong si Victor… may nakaraan sila. Noong nag-aaral pa sila. Unang pag-ibig. Bago niya ako nakilala at pinakasalan.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Sinungaling kayo,” sabi ko. Pero nanginginig na ang boses ko.

“Talaga ba?” Binuksan ni Celestia ang kanyang bag. Kinuha niya ang isang lumang litrato.

Nakita ko ang dalawang tao na nasa edad 20 pa lang. Ang nanay ko, bata pa at nakangiti. Nasa tabi niya si Victor Sr., magkayakap sila. Sa likod ng litrato, may nakasulat: “Para sa aking Lena, habambuhay – V”

“Gumuho ba ang mundo mo?” pang-aasar ni Celestia. “Buntis ang nanay mo noong iniwan siya ni Victor. Iniwan niya para sa akin, para sa yaman at pangalang Harrington. Sabihin mo nga sa akin, Megan… gaano kaya kalaki ang pagkakataon na totoo ito?”

Bigla niyang hinila ang buhok ko. Dahan-dahan pero masakit.

“Akala mo ba mahal ka ni Damien? Ang kapatid niya pala ang mahal niya. Hindi ka lehitima, Megan. Basura ka lang na nagmula sa dugong Harrington.”

Nabitawan ko ang litrato.

“Hindi totoo ‘yan,” bulong ko. Pero tumutulo na ang luha ko.

“Magpa-DNA test ka kung gusto mo,” sabi niya. Inabot niya sa akin ang isang sobre. “25% ang pagkakatulad ng dugo niyo. Magkapatid kayo sa ama. Buksan mo ‘yan kapag matapang ka nang sirain ang buhay niyo pareho.”

Binuksan niya ang pinto at lumabas na parang walang nangyari, nakangiti pa rin sa ibang tao.

 

Pagbalik ko sa hapag-kainan, namutla ang buong mukha ko.

Agad na tumayo si Damien. “Megan? Anong nangyari?”

“Ayos lang ako,” sagot ko. Pero mahigpit na mahigpit ang hawak ko sa sobreng ibinigay niya.

“Father, aalis na kami,” sabi ni Damien.

“Umupo ka, anak,” utos ni Victor Sr. “Hindi pa tayo tapos mag-usap.”

“Tapos na kami,” matigas na sagot ni Damien. Hinila niya ako paalis.

Habang nasa sasakyan, tahimik lang kami.

“Anong sinabi niya sa’yo?” tanong ni Damien.

“Wala lang,” bulong ko. Pero hindi ko maitago ang panginginig ng mga kamay ko.

Pagdating namin sa condo ko, agad kong binuksan ang sobre.

Resulta ng DNA Test.

Victor Harrington Sr. at Megan Ratajkowski – 25.3% ang pagkakatulad ng dugo. Konklusyon: Magkapatid sa ama.

Nadulas ang papel sa kamay ko.

Nakita ‘yun ni Damien. Binasa niya.

Natigilan siya. Tapos nilukot niya nang malakas ang papel.

“Peke ‘yan,” sabi niya. “Nagsisinungaling lang siya.”

“Paano kung hindi?” tanong ko. Tuloy-tuloy ang luha ko. “Paano kung kapatid kita sa ama, Damien? Paano kung lahat ng ito… mali at kasalanan?”

Lumuhod siya sa harap ko. Muli.

“Kung ganun,” sabi niya, “susunugin ko ‘yang resulta. Susunugin ko ang pangalang Harrington. Susunugin ko ang buong mundo kung kailangan. Pero hinding-hindi kita susunugin, Megan. Hindi ka kapatid sa akin. Ikaw ang lahat sa akin.”

Niyakap niya ako nang mahigpit na mahigpit.

Pero sa isip ko… laging bumabalik ang litrato at ang nakasulat: “Para sa aking Lena, habambuhay – V”

Kung totoo man ang lahat… paano na kami?

 

12:00 MN. Hindi ako makatulog.

Ginamit ko ang cellphone ko at hinanap ang pangalan ng nanay ko. Lena Ratajkowski + Victor Harrington.

Wala akong nakitang impormasyon ngayon, pero may nakita akong lumang dyaryo mula 1998. Ang ulo ng balita: “Victor Harrington, ikakasal na kay Celestia Dela Rosa.”

1998. Yung taon din kung kailan ako ipinanganak.

Kinuha ko ang sertipiko ng kapanganakan ko.

Sa bahagi ng Ama: Wala o Hindi Kilala.

Pero sa ibaba, may sulat-kamay ni Mama na hindi ko napansin noon pa: “V.H. – patawarin mo ako.”

V.H. Victor Harrington.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Hindi kilala ang number.

Mensahe: “Itigil mo na ang paghahanap ng katotohanan, Megan. May mga bagay na mas mabuting ibaon na lang sa lupa. – V”

Nanlamig ako sa takot.

Sino si V? Si Victor Sr. ba? O ibang tao?

May kumatok sa pinto ko. 12:30 MN.

Si Damien. Naka-pambahay lang. May dalang laptop at isang doktor.

“Kumuha ako ng doktor,” sabi niya. “Gagawa tayo ng sarili nating pagsusuri. Ngayon na. Kailangan nating malaman ang totoo. Para sa ating dalawa.”

Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Walang pag-aalinlangan ang nakikita ko.

“Sige,” sabi ko. “Gawin natin.”

Habang kinukuha ng doktor ang dugo ko, mahigpit ang hawak ni Damien sa kamay ko.

“Kahit ano pa ang lumabas na resulta,” bulong niya, “Akin ka pa rin. Duguan man o hindi. Kapatid man o hindi. Wala akong pakialam.”

“May pakialam ako,” sagot ko. “Dahil ayokong maging kasalanan ko lang sa’yo, Damien. Gusto kong maging asawa mo.”

Lalabas ang resulta sa loob ng 24 oras.

24 oras na naman ng paghihintay.

Pero ngayon, hindi lang pagmamahal ang nakataya.

Kundi ang buong pagkatao at buhay namin.