24 HOURS

Hindi pa rin ako makatulog.

Nasa loob lang ng drawer ko ang singsing. Ang lumang singsing ng panunumpa. Tatlong carat, hugis parihaba o emerald cut. Ibinigay niya ito sa akin limang taon na ang nakararaan, at kinuha rin niya ito nang siya ay umalis at iwan ako.

Ngayon… nasa kamay ko na naman ito.

“Dalawampu’t apat na oras,” bulong ko sa sarili habang nakatitig sa kisame. “Anong gagawin ko sa loob ng dalawampu’t apat na oras?”

Biglang tumunog ang cellphone ko. Mensahe galing kay Mama:

Anak, kumusta yung meeting niyo kanina? May nakuha ba kayong desisyon?

Hindi ko pa nasasabi sa kanya na si Damien ang katapat namin sa kasunduan—na siya pala ang tinutukoy nilang ka-kumpanya, at siya rin pala ang lalaking sumira sa akin noon.

Me: Okay lang, Ma. Naging maayos naman. Kailangan ko lang talaga ng mahabang tulog ngayon. Pagod lang po.

Mama: Sige, anak. Basta kumain ka ng maayos ha? Huwag magpapagutom. Love you.

Love you too, Ma.

Pero paano kung totoo nga ang lahat ng sinabi ni Damien? Paano kung si Isabelle talaga ang nagbanta kay Mama limang taon na ang nakararaan?

Pumikit ako nang mariin. Magulo ang isip ko. Halo-halo ang nararamdaman—galit, takot, pagkalito, at matinding pagod.

 

8:00 AM. Ratajkowski Group Tower.

Wala pa rin akong tulog. Parang isang oras lang ang naidlip ko, pero naka-bihis na naman ako ng buo at seryoso. Suot ko na ang aking pang-araw-araw na baluti: matibay na blazer, matataas na sapatos, at ang aking sikat na “poker face”—walang emosyon, walang makababasag.

“Boss, may naghihintay sa’yo sa lobby,” ulat ni Marcus pagpasok niya sa opisina.

“Sino naman?” tanong ko nang hindi man lang inaalis ang tingin sa mga dokumento.

“Mr. Harrington.”

Nanigas ako sa aking kinauupuan. Ramdam ko ang bigat at kaba na muling bumalik sa dibdib ko.

“Sinabi ko ba na pwede siyang pumasok at maghintay dito?” matalas kong tanong.

“Hindi po. Pero sabi niya… it’s about your mother,” sagot ni Marcus, medyo ilag ang boses.

Nabitawan ko ang hawak kong bolpen at malakas itong bumagsak sa mesa.

Agad akong bumaba. Pagdating ko sa lobby, nakita ko agad siya.

Nakasuot pa rin siya ng parehong amerikana at damit mula kagabi. Pero nakita ko rin ang mga itim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata. Gaya ko, parang hindi rin siya nakatulog. May hawak siyang isang kulay-kayumangging sobre na mahigpit na hawak-hawak niya.

“Megan,” tawag niya sa akin agad nang makita akong papalapit.

“What did you do to my mother?” malamig at madiin kong tanong. Diretso sa punto.

“Wala akong ginawa sa kanya,” sagot niya nang seryoso at matatag. “Sa katunayan… I saved her.”

Inabot niya sa akin ang sobre. Kinuha ko ito nang walang pag-aalinlangan, pero puno ng hinala.

“Limang taon ko itong tinago at iningatan,” simula niya. “Basahin mo. Ito ang mga medikal na rekord ng nanay mo. Lahat ng ‘yan ay peke at gawa-gawa lang. Si Isabelle ang naglagay ng lason sa mga bitamina niya limang taon na ang nakararaan. Mabagal ang epekto nito, kaunti lang ang pumapasok sa katawan niya bawat araw. Ang plano niya… mamatay nang dahan-dahan ang nanay mo nang walang sinumang nagdududa o nakakaalam.”

Mabilis kong binuksan ang sobre at sinuri ang mga papel. Nakita ko ang mga pangalan, petsa, at resulta. Peke. Lahat ay peke at manipulahin.

“Pero noong umalis ako noon,” dugtong ni Damien habang nakatuon ang tingin sa akin, “pinalitan ko agad ang mga bitamina niya ng tunay at ligtas. Nag-hire ako ng sarili kong nars para bantayan siya nang palihim, nang hindi niyo nalalaman. Sa loob ng limang taon, Megan… sa loob ng limang taon, pinrotektahan ko ang nanay mo habang ikaw ay galit sa akin at akala mo ay iniwan kita nang walang dahilan.”

Tinitigan ko siya nang matagal, sinusubukang hanapin ang katotohanan sa kanyang mga mata.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon pa man?” garalgal kong tanong. “Bakit hinayaan mong isipin kong masama ka?”

“Kasi kung nalaman mo ang totoo noon pa man… magpapanic ka,” paliwanag niya, basag na rin ang boses dahil sa pagod at emosyon. “At kung nagpanic ka, mapapansin ka ni Isabelle. At kapag napansin ka niya… papatayin ka niya, Megan. Ikaw ang puntirya niya, hindi lang ang nanay mo. Pinili kong ako ang maging kontrabida sa kwento mo. Basta’t ligtas ka, kahit galit ka sa akin, ayos lang.”

Nagsimula nang mamuo ang luha sa aking mga mata. Pilit ko itong pinigil, ayokong makita niyang mahina pa rin ako sa harap niya.

“Proof,” tanging nasabi ko. “Kailangan ko ng patunay. Hindi sapat ang salita mo lang.”

Kinuha niya ang kanyang telepono mula sa bulsa at nag-play ng isang video.

“Panoorin mo ito.”

CCTV footage. Taong 2019. Nakita ko sa video si Isabelle, palihim na pumapasok sa bahay namin noong panahong ikakasal sana kami. May dala-dala siyang bote ng gamot at bitamina. Malinaw ang lahat. Walang pagkakaila.

Nanlambot ang tuhod ko at napaluhod ako sa sofa na malapit sa amin.

“Shit,” bulong ko habang tinatakpan ang aking mukha. “Shit, Damien… patawad.”

Lumuhod siya sa harap ko. Muli. Gaya ng ginawa niya kagabi.

“Hindi ako lumuluhod para humingi ng tawad,” sabi niya nang malambot pero seryosong boses. “Humihingi ako ng pagkakataon na protektahan ka ulit. Pero ngayon… hayaan mo akong gawin ito nang hayagan. Hindi na lihim. Hindi na nakatago.”

“Bakit ngayon lang?” tanong ko habang nakatingala sa kanya. “Bakit ngayon ka lang nagpakita at bumalik?”

“Kasi wala na si Isabelle,” sagot niya. “Tatlong buwan na siyang patay. Namatay sa aksidente sa sasakyan. Pero bago pa siya mamatay… nag-iwan siya ng huling utos at plano. May taong itutuloy ang sinimulan niya. At ang taong ‘yon… ay si Marcus.”

Nanlaki ang mata ko at napahawak ako sa braso niya.

“Ano?” gulat kong tanong. “Si Marcus? Ang assistant ko?”

“Ang assistant mo,” pagtugon niya. “Pinsan niya. Matagal na siyang nakapasok at nakikisama sa’yo. Sa loob ng limang taon, siya ang naging espiya ni Isabelle sa kumpanya mo.”

Mabilis akong lumingon. Sa di-kalayuan, nakatayo si Marcus. Kunwari ay abala siya sa kanyang telepono at trabaho, pero noong magtama ang paningin namin… ngumiti siya. Isang ngiting malamig at puno ng panlilinlang.

“Takbo,” bulong ni Damien. Mabilis niyang hinawakan ang kamay ko at hinila palayo papunta sa pinto ng labasan.

 

10:15 AM. Loob ng sasakyan ni Damien.

Mabilis ang takbo namin. Halos lumipad na ang sasakyan sa bilis, pero kalmado lang si Damien habang nagmamaneho.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko habang humihingal pa rin sa gulat at takot.

“My safehouse,” sagot niya nang walang paglingon. “Simula ngayon, hangga’t hindi ko nahuhuli o napipigilan si Marcus… hindi ka ligtas kahit saan pa man maliban doon.”

“Safehouse? Damien, may trabaho ako. May kumpanya akong kailangang pamahalaan. May merger tayong kailang tapusin—”

“Forget the merger,” putol niya sa akin. Mariin ang hawak niya sa manibela. “Wala akong pakialam sa labindalawang bilyong piso. Mas gugustuhin ko pang mawala ang lahat ng yaman at negosyo kaysa mawala ka ulit. Huwag mo nang banggitin ang kasunduan sa harap ng kaligtasan mo.”

Nanahimik ako.

Sa loob ng limang taon, namuhay ako sa galit at poot sa kanya. Akala ko siya ang salarin, siya ang kalaban. Pero ngayon… nalaman kong siya pala ang taong tahimik na nagbabantay, nag-iingat, at nagmamahal sa akin sa likod ng lahat ng ito.

“Damien,” tawag ko sa kanya nang mahina.

“Hmm?” sagot niya, sabay sulyap sa akin saglit.

“Thank you,” bulong ko. “Salamat… sa lahat ng ginawa mo para kay Mama. At para sa akin.”

Hindi siya sumagot agad.

Pagkaraan ng ilang sandali, inalis niya ang isang kamay sa manibela at inabot ang kamay ko na nakapatong sa hita ko. Mahigpit niya itong hinawakan.

“You don’t need to thank me, Megan,” sabi niya nang malambot pero puno ng kahulugan. “Ikaw ang responsibilidad ko. Always have been. Mula noon hanggang ngayon.”

Kinilig ako. At galit ako sa sarili ko dahil sa kabila ng lahat ng gulo at takot… kinikilig pa rin ako sa bawat salita at haplos niya.

 

12:00 PM. Safehouse.

Isang nakatagong penthouse sa Makati. Moderno ang disenyo, medyo malamig ang dating, pero puno ng gamit at kagamitan. Napansin ko ang mga damit, libro, at mga gamit na pambabae na nakalatag at nakalagay sa loob.

“Para sa’yo ang mga ‘yan,” paliwanag niya nang makita niyang tinitingnan ko ang mga gamit. “Binili ko at inayos ang bahay na ito apat na taon na ang nakararaan. Inisip ko noon… kapag bumalik ka sa akin, dapat may bahay ka na agad na matutuluyan at matatawag mong sa’yo.”

Napatingin ako nang diretso sa kanya.

“Obsessed ka ba talaga sa akin, Damien?”

“Yes,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. Walang hiya. “To the point of insanity. Sa loob ng limang taon, gabi-gabi… iisa lang ang panaginip ko. Ikaw. Nakasuot ng puting damit. Nasa altar. Tapos paggising ko… mag-isa lang ako at wala ka sa tabi ko.”

Dahan-dahan siyang lumapit. Parang natatakot siyang gumalaw nang mabilis na baka ako ay matakot o umalis ulit.

“Can I?” tanong niya, habang itinuturo ang buhok kong tumatakip sa mukha ko.

Tumango ako nang dahan-dahan.

Dahan-dahan niyang inayos ang hibla ng buhok ko at itinabi ito sa likod ng aking tainga. Dumampi ang mga daliri niya sa aking pisngi… mainit, banayad, at pamilyar.

“Megan,” bulong niya. “Alam kong durog-durog at wasak kita noong umalis ako. Alam kong sinira ko ang tiwala mo. Pero bigyan mo lang ako ng dalawampu’t apat na oras… patunayan ko sa’yo na kaya kong buuin ka ulit. Kaya kong ibalik ang lahat.”

Hindi ako sumagot.

Pero hindi rin ako umalis o umatras.

Biglang tumunog nang malakas ang telepono niya. Kinuha niya ito at sinagot. Habang nakikinig, unti-unting nagdilim at seryoso ang kanyang mukha.

Pagkatapos ng tawag, lumingon siya sa akin.

“Nasa Ratajkowski Tower si Marcus,” balita niya. “Kasama niya ang lahat ng kopya at file. Ibebenta niya at ibinubunyag ang mga sikreto ng kumpanya natin sa mga katunggali nating negosyante. Kapag nagtagumpay siya… malulugi at mawawala ang lahat. Kasama na rin ang ospital ng nanay mo.”

Agad akong tumayo at kinuha ang bag ko.

“Then let’s go,” matapang kong wika.

“No,” pigil niya sa akin. “Masyadong delikado doon. Manatili ka lang dito.”

“I’m the CEO, Damien,” giit ko habang tinitingnan siya nang matalim. “Hindi ako magtatago sa likuran mo. Ito ang kumpanya ko. Ito ang pamana namin. Lalaban tayo… magkasama.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Nakita ko ang pagbabago sa mukha niya—mula sa pag-aalala, napalitan ng paghanga at pagmamalaki.

Tapos ay ngumiti siya. Ang una niyang totoong ngiti mula pa kagabi.

“That’s the Megan I fell in love with,” sabi niya habang hinahaplos ang mukha ko. “Matigas ang ulo. Matapang. At akin lang.”

 

3:00 PM. Ratajkowski Tower. Parking Basement.

Nakatago kami sa loob ng sasakyan. Mula rito, malinaw naming nakikita si Marcus na nakatayo malapit sa kotse niya habang kausap ang isang hindi kilalang lalaki. May hawak silang USB at makakapal na dokumento.

“Nasa loob ng USB na ‘yan ang lahat ng datos para sa pagsasama,” bulong ni Damien. “Kapag umalis na ‘yan sa gusaling ito at naibigay sa kanila… tapos na ang lahat. Wala na tayong magagawa.”

“Sige, ako na ang bahala,” sabi ko at binuksan ko ang pinto ng sasakyan.

“Sandali,” mabilis akong hinila ni Damien pabalik. Tinitigan niya ako nang seryoso, tapos ay hinalikan niya ako—hindi sa labi, kundi sa noo. Mahigpit at puno ng pagmamahal.

“Be careful,” paalala niya. “Gawin mo ito para sa akin. Huwag kang magpapahamak.”

Lumabas ako at diretso akong naglakad palapit sa kanila.

“Marcus!” malakas na tawag ko.

Nagulat siya at agad na itinago ang mga gamit. Ang kasama niya ay agad na tumakbo palayo.

“Boss? Anong… anong ginagawa niyo dito?” gulat at kabadong tanong niya.

“Giving you a choice,” sabi ko habang nakahalukipkip at matatag na nakatayo sa harap niya. “Ibigay mo sa akin ang USB at lahat ng hawak mo. O tatawagan ko ang mga pulis at isusumbong ko ang lahat ng nalalaman ko tungkol sa’yo at sa tiyahin mong si Isabelle.”

Nagbago ang anyo ng mukha niya. Mula sa gulat, napalitan ng galit at poot.

“Wala kang alam—”

“Alam ko na ang sapat para pabagsakin ka,” putol ko sa sasabihin pa sana niya. “At alam kong sa loob ng limang taon, niloko mo ako, pinagtaksilan, at inalagaan mo ako na parang manika lang habang sinusunod ang utos ng babaeng gustong pumatay sa amin.”

Sinubukan niyang tumakbo palayo.

Pero sa isang iglap, sumulpot si Damien mula sa likod at mabilis na hinawakan si Marcus sa kwelyo ng damit, halos iangat ito mula sa sahig.

“Subukan mong dumampi o lumapit ulit sa kanya,” banta ni Damien. Mababa at nakakatakot ang boses niya, parang kulog na dumagundong. “At sisiguraduhin kong pagsisisihan mong ipinanganak ka sa mundong ito.”

Natigilan si Marcus dahil sa takot. Nanginginig na ibinigay niya ang USB at mga dokumento sa akin.

Binitawan siya ni Damien at tumingin sa akin. May halong pagmamalaki at ginhawa sa kanyang mukha.

“You did good,” sabi niya.

 

7:00 PM. Bumalik kami sa Safehouse.

Pareho kaming pagod na pagod. Pero ligtas kami. At nasa tabi namin ang lahat ng kailangan namin para maayos ang lahat.

“Dalawampu’t tatlong oras na lang ang natitira,” paalala ni Damien habang bumubuhos ng alak para sa akin.

“Hindi na mahalaga yung dalawampu’t apat na oras,” sagot ko habang nakatingin sa kanya nang diretso. “Dahil sa loob ng oras na lumipas… nalaman ko na ang katotohanan.”

Lumapit siya sa akin. Dahan-dahan, hanggang sa magkaharap kami nang malapitan.

“And what is the truth, Megan?” tanong niya nang malalim ang tingin.

“Na kahit anong mangyari… hindi ka tumigil sa pagmamahal sa akin,” sagot ko. “At na ako… ako naman… hindi rin ako tumigil sa pagmamahal sa’yo kahit noong mga panahong galit ako at akala ko ay kinasusuklaman kita. Mahal pa rin kita noon pa man.”

Lalong nagdilim ang kulay ng kanyang mga mata dahil sa damdaming namumuo rito.

“Then say it,” hamon niya. “Sabihin mong akin ka. Sabihin mong bibigyan mo ako ng pagkakataong bumawi at itama ang lahat.”

Lumapit ako. Isang hakbang. Tapos ay hinawakan ko nang dalawa ang mukha niya gamit ang mga palad ko.

“I’m yours, Damien Harrington,” bulong ko. “I always was. Kahit noong galit ako. Kahit noong akala ko nakalimutan na kita. Forever yours.”

Napabuntong-hininga siya nang malalim, parang limang taon siyang nagpipigil ng hininga at ngayon lang siya nakahinga nang maluwag.

Tapos ay hinalikan niya ako.

Hindi ‘yung banayad at maingat na halik kanina.

Ito ay halik na puno ng pagnanasa at matinding pangungulila. Desperado. Gutom. Parang sa sandaling iyon ay ibinuhos niya ang lahat ng sakit, paghihirap, at pagmamahal na naipon sa loob ng limang taong paghihiwalay namin.

“Kung alam mo lang… kung gaano kita namiss,” bulong niya sa pagitan ng aming mga halik.

“Show me,” hamon ko pabalik.

Dumulas ang kanyang mga kamay papunta sa aking bewang at hinapit ako palapit sa kanya nang walang pagitan.

“Are you sure?” tanong niya. May paggalang pa rin sa kanyang boses, kahit halatang-halata ang pagnanasa at pagmamahal.

“Dalawampu’t apat na oras na lang ang natitira,” sagot ko habang nakayakap nang mahigpit sa kanyang leeg. “Ayoko nang magsayang pa ng kahit isang segundong wala ka sa akin.”

Binuhat niya ako at dinala papunta sa kwarto.

 

11:59 PM. 24 hours later.

Gising na ako. Nakahiga ako sa ibabaw ng kanyang dibdib. Ang braso niya ay nakayakap nang mahigpit sa akin, parang ayaw niya akong pakawalan kahit kailan.

“Good morning,” malambing niyang bati.

“Good morning,” sagot ko. Nakangiti ako. Ang una kong tunay at buong ngiti sa loob ng mahabang panahon.

Inabot niya ang maliit na kahon ng singsing na nakapatong sa mesa sa gilid.

“This time,” panimula niya habang binubuksan ito, “walang takbuhan. Walang lihim. At wala nang paalam. Pangako.”

Kinuha ko ang singsing at isinuot ito sa aking daliri.

Tamang-tama ang sukat. Parang sadyang ginawa para sa akin, at para lamang sa akin.

“Forever mine?” tanong niya habang nakatitig sa singsing at pagkatapos ay sa aking mga mata.

“Forever yours… Mr. CEO,” sagot ko. Tapos ay hinalikan ko siya nang buong puso.

Sa labas, nagsisimula nang gumising at umaliwalas ang siyudad ng Maynila.

Sa loob naman, kaming dalawa ni Damien… sa wakas… nagsisimula na ulit kami.