PUBLIC ENEMY

6:00 AM. Safehouse.

Gising ako dahil sa init ng dibdib ni Damien. Yakap-yakap niya ako mula sa likuran, parang takot na takot siyang mawala ako kapag binitawan niya.

“Good morning, Mrs. CEO,” bulong niya sa tenga ko.

“Wala pa akong ‘Mrs.’,” sagot ko, pero nakangiti ako.

“Wala pa,” sabi niya. Tapos hinalikan niya ang balikat ko. “Pero malapit na.”

Bumangon kami. Maligo. Mag-almusal. Mga simpleng bagay na ginagawa ng magkasintahan. Pero normal pa ba kami? Matapos ang limang taon na puno ng sakit?

Parang panaginip lang ang lahat.

“Ready ka na ba?” tanong niya habang inaayos niya ang manggas ng damit niya.

“Para saan?”

“Para harapin ang mundo,” sagot niya. “9 AM, ang pagpirma ng merger. Live ‘yan sa lahat ng news channels. At pagkatapos nun…”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“Pagkatapos nun, ia-announce ko na sa buong mundo na akin ka na ulit.”

Kabado ako bigla.

“Damien, hindi pa ako sanay sa maraming tao—”

“Hindi kita pinipilit,” putol niya agad. “Pero pagod na akong itago ka. Pagod na akong magkunwari na wala kang halaga sa akin. Deserve mong malaman ng lahat kung sino ka sa buhay ko.”

Dahan-dahan akong tumango.

“Sige. Pero dahan-dahan lang muna. Merger muna.”

Ngumiti siya. “Sige na nga, Mrs. CEO.”

9:00 AM. Ratajkowski Tower. Ballroom.

Maraming camera sa paligid. Nandiyan ang mga investors, reporters, at mga opisyal ng kumpanya.

Naka-black gown ako. Simple lang pero maganda at makapangyarihan tignan. Sa tabi ko si Damien, suot ang navy suit na walang kurbata. Pagpasok namin, sabay kaming naglakad, magkahawak-kamay.

Halos lahat ng tao sa loob ay napasinghap.

Limang taon na ang nakalipas, tinawag kaming “couple na nabigo sa kasal.” Ngayon, kami naman ang tinuturing na “pinakamalakas na magkasintahan sa negosyo.”

“Dito po pipirma, Ms. Ratajkowski,” sabi ng abogado.

Pinirmahan ko. Tapos si Damien naman.

Opisyal na ang kasunduang nagkakahalaga ng 12 bilyong piso.

Maraming flash ng camera at malakas na palakpakan.

Pero bago pa makalapit sa amin ang mga taga-balita, lumapit si Damien sa mikropono.

“Bago tayo magtanungan,” sabi niya. Mahinahon ang boses pero seryoso na seryoso. “Mayroon lang akong isang bagay na gustong sabihin.”

Lalo akong kinabahan. Sabi niya merger lang muna.

Lumingon siya sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at itinaas ito sa harap ng lahat. Kumikinang ang singsing ko sa liwanag.

“Limang taon na ang nakalipas, iniwan ko ang babaeng ito sa altar,” panimula niya. Tahimik ang buong paligid. “Duwag ako noon. Akala ko pinoprotektahan ko siya. Mali ako. Pero alam niyo ba? Hindi ko siya tumigil na mahalin kahit isang araw lang.”

Tinitigan niya ako nang diretso, puno ng pangako ang mga mata.

“Megan Ratajkowski, ikaw ang CEO ng kumpanya mo. Pero alam mo ba, ikaw na ang CEO ng puso ko mula pa noong 18 anyos ka pa lang. Pwede ba kitang muliing maging asawa? Sa pagkakataong ito, habambuhay na.”

Wala pang nakaka-realize agad sa sinabi niya. Tapos biglang sumigaw ang isang reporter…

“YES!”

Nagpalakpakan na ang lahat. Maingay na sa loob.

Lumuhod siya. Muli. Dala ang kahon ng singsing na nakita ko kagabi pa lang.

“Megan… akin ka na ba habambuhay?”

Hindi ko napigilan ang luha ko.

“Oo,” bulong ko. Tapos mas malakas kong sinabi. “OO, Damien. Akin ka na habambuhay.”

Isinuot niya ulit ang singsing. Niyakap at hinalikan namin ang isa’t isa.

Flash. Flash. Flash.

Wala pang 10 segundo, trending na agad ang #HarringtonRatajkowski.

11:30 AM. Press conference.

“Ms. Ratajkowski, totoo bang si Isabelle ang dahilan kung bakit umalis si Mr. Harrington noon?”

“Mr. Harrington, hindi ba ganti lang ang merger na ito?”

“Engaged na ulit kayo? Ano ang sasabihin ng pamilya niyo dito?”

Sinagot namin lahat ng tanong. Mahinahon, tama, at magkasama. Mukha kaming matatag na mag-asawa.

Pero habang sumasagot ako, may naramdaman akong kakaiba.

May isang pares ng mata sa gitna ng mga tao na nakatitig sa akin. Galit ang tingin.

Isang babae. Nakatakip ang ulo. Kalahati ng mukha niya ay may peklat na parang galing sa paso.

Nang magtagpo ang mata namin, ngumiti siya. Malamig.

Tapos bigla siyang nawala sa gitna ng tao.

“Damien,” bulong ko. Hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya.

“Ano yun?”

“May nakita ako.”

Pero bago pa siya makasagot, tumunog ang cellphone niya.

Sinagot niya ito. Tapos biglang nagbago ang mukha niya.

“May problema tayo,” sabi niya pagkatapos ng tawag. “Ang huling utos ni Isabelle.”

2:00 PM. Harrington Holdings. War room.

Nandito ang lahat ng abogado at mga nagbabantay sa amin.

Pinapanood namin ang lumang video na nakuha ni Damien.

Recording ito ni Isabelle. Naka-wheelchair siya at may nakakabit na tubo ng hangin. Kinunan ito 3 buwan bago siya namatay.

“Kapag namatay ako,” sabi ni Isabelle sa video, “gusto kong maranasan ni Megan Ratajkowski ang sakit na naramdaman ko. Sunugin siya. Wasakin ang kumpanya niya. Agawin ang lalaki niya. Hayaan niyong maramdaman niya kung paano mawala ang lahat sa harap ng maraming tao.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Sino ‘yang tinutukoy niya na ‘siya’?” tanong ko.

“Ang anak niya,” sagot ni Damien. “Lila Harrington. Half-sister ko. Wala siyang record kahit saan. Itinago siya sa loob ng 25 taon. May peklat sa mukha dahil sa paso. At lalo lang siyang nahuhumaling sa akin habang tumatagal.”

Ipinakita niya ang litrato ni Lila.

Yung babae na nakita ko kanina sa conference.

“Siya ang nagsunog sa lugar ng kasal natin limang taon na ang nakalipas,” sabi ni Damien. “Siya rin ang nag-utos kay Isabelle na takutin ang nanay mo. At ngayon… nandito na siya.”

Tumayo ako. Halo-halong galit at takot ang nararamdaman ko.

“Gusto niya akong wasakin?” tanong ko. “Subukan niya lang.”

Niyakap ako nang mahigpit ni Damien.

“Hindi,” sabi niya. “Hindi ka mag-isa sa laban na ‘to. Ako ang panangga mo, Megan. Lagi.”

6:00 PM. Sa condo ko.

Halos hindi kami natulog. Pero hindi kami pwedeng magpahinga.

“Ano ang plano?” tanong ni Damien. “Kailangan natin siyang ilabas. Tapusin na natin ito. Ngayon na.”

“Paano?” tanong ko.

“Gagamitin kita bilang pain,” sagot niya.

Nagalit ako agad.

“Hindi ako magpapagamit—”

“Hindi ganyan,” putol niya agad. “May ilalagay kaming recorder sa damit mo. Bantay namin ang bawat galaw mo. Nakaabang ang mga pulis. Gusto ka niya? Pakakainin natin siya. Pero ako ang huling makikita mo, pangako ‘yan.”

Tiningnan ko siya sa mata.

“Pangako mo na hinding-hindi mo siya hahayaang lumapit sa akin o saktan ako.”

“Mamamatay ako bago ko hayaang may dumapo lang na daliri niya sa’yo,” seryoso niyang sagot. “Ikaw ang habambuhay ko, Megan. Hinding-hindi ko ipapahawak ‘yan sa kanya.”

Hinalikan niya ako. Matagal, malambot, pero puno ng pangako.

“Para sa atin ‘to,” bulong niya.

10:00 PM. Lumang bodega sa Pier.

May natanggap akong mensahe galing kay Lila: “Mag-isa ka lang pumunta, Megan. O sunugin ko ang ospital kung nasaan ang nanay mo kasama ang lahat ng tao doon.”

“Sinabi niyang mag-isa lang ako,” sabi ko kay Damien.

“Imposible,” sagot niya. “Nandun din ako. Tago lang.”

Pumasok ako sa loob ng bodega. Madilim. Amoy amoy ang gasolina.

Sa gitna, nakatayo si Lila. May hawak na lalagyan ng gasolina at lighter.

“Hello, magiging hipag ko,” nakangisi niyang bati. “Kinuha mo ang lahat sa akin. Ang kapatid ko. Ang nanay ko. Ang buhay ko. Ngayon, ikaw naman ang mararanasan nito.”

“Wala akong kinuha sa’yo,” kalmadong sagot ko. “Ikaw mismo ang nagpaalis ng lahat ng meron ka.”

Bigla niyang hinagis ang gasolina. Tumalsik ito sa sahig, malapit sa paanan ko.

“May huling sasabihin ka ba?” nakangisi ulit siya habang inaapuhap ang lighter.

Bago pa niya ito mapindot at magliyab…

Bumukas nang malakas ang pinto.

“Ibaba mo ‘yan, Lila,” sigaw ni Damien. Nakatutok ang baril sa kanya. Nasa likuran niya ang mga pulis.

Nagulat si Lila. Tapos bigla siyang tumawa nang malakas at parang baliw.

“Akala mo ba mapipigilan mo ako?” sabi niya. “Panalo na ako matagal na. Yung ospital—”

Biglang tumunog ang cellphone ko. Si Mama ang tumatawag.

“Anak, ligtas kami dito,” sabi ni Mama. “Nandito na ang mga pulis. May nagbigay ng impormasyon na may gagawing masama dito. Ayos lang kami, huwag kayong mag-alala.”

Tiningnan ako ni Damien. Nakangiti siya, parang sinasabing ‘alam ko na ‘yan.’

“Hindi ako nagkakamali ng galaw pagdating sa’yo,” bulong niya sa akin kanina pa. “Nagpadala ako ng mga bantay doon dalawang oras bago tayo umalis.”

Biglang gumuho ang mukha ni Lila. Sumigaw siya sa galit at inis.

Agad siyang dinakip at dinala ng mga pulis. Walang sunog. Walang nasaktan. Nakuha namin ang hustisya.

12:00 MN. Bubong ng Harrington Tower.

Kami lang dalawa ni Damien. Kita ang magandang liwanag ng siyudad ng Maynila sa ibaba.

“Tapos na ang lahat,” sabi ko. Nakahinga ako nang maluwag.

“Simula pa lang ito,” sagot niya. Tapos hinila niya ako palapit sa kanya.

“Limang taon na ang nakalipas, nawala kita dahil pinili kong magtago at matakot,” sabi niya. “Ngayon naman, pinipili kita. Sa bawat araw. Sa bawat laban. Habambuhay.”

Hinalikan niya ako. Malambot at puno ng paghilom ng sugat.

“Akin ka na ba habambuhay, Mrs. CEO?”

“Akin ka na rin habambuhay, Mr. Obsessed,” sagot ko.

Ngumiti siya. Tapos bigla niya akong binuhat na parang bagong kasal.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko.

“Uuwi,” sagot niya. “Sa bahay natin. Kung saan wala nang makakasakit sa atin ulit.”

Habang binababa niya ako papunta sa sasakyan, naisip ko…

Limang taon na puno ng sakit at paghihintay.

Isang araw ng katotohanan at pagbabalik.

At habambuhay na pagsasama.