Chapter 2: Not His Type

Nanginig ang kaniyang kamay. Naalala niyang pinakansela ni Greig ang meeting nito kaninang hapon at umalis.

Ang suot ng lalaki sa litrato ay kaparehas ng suot ni Greig ng hapong iyon.

Ibigsabihin pinuntahan ni Greig ang dati niyang kasintahan para personal na sunduin ito?

Mariin siyang napapikit nang maramdaman ang pagsakit ng kaniyang puso. Parang isang malaking bato ang dumagan doon.

Itinipa niya ang numero ni Greig sa kaniyang cellphone ngunit ilang beses siyang nagkamali dahil sa panginginig nito.

Malalim siyang nagbuntong-hininga nang marinig na nagri-ring ang kabilang linya.

Ilang ring na ay hindi pa rin sumasagot ang kaniyang asawa kaya nauubusan siya ng pag-asa. 

"Hello——"

Naestatwa si Ysabel nang marinig ang banayad na boses ng babae.

Muli niyang sinulyapan ang numerong tinawagan, tama naman siya. Numero iyon ni Greig.

“Hello?” Ulit ng babae sa kabilang linya.

Parang may kung anong nabasag sa kaniyang dibdib.

Mariin siyang napapikit nang maramdaman ang panghihina, kasabay nito ay ang pagsakit ng kaniyang tiyan.

Dahan-dahan siyang naglakad papuntang banyo at nasuka na lamang dahil sa pagkahilo.

Kung hindi niya pa nagawang bumalik sa kama ay tuluyan siyang nawalan ng malay sa banyo.

Madaling araw ay pinilit niyang bumangon. Laking pasasalamat niya na nawala na rin sa wakas ang pagsakit ng kaniyang tiyan at ang pagkahilo.

Maaga siyang pumasok sa trabaho kagaya ng nakasanayan.

Pagkatapos ng biglaang kasal, mas gusto ni Greig na sa bahay na lamang siya, pero ayaw niyang dumepende na lamang sa lalaki kaya pinilit niya itong papasukin pa rin siya sa trabaho.

Pinagbigyan naman siya ni Greig, pero kapalit nito ay ang pananatili niya sa tabi ng lalaki bilang second personal assistant nito. Sa kaniya inaatas ang pagtitimpla ng tyaa at kape o kaya'y pagsasalin ng tubig.

Dahil ang mga mabibigat na trabaho ay inuutos ni Greig sa personal assistant nitong si Christoff.

Tanging si Christoff lamang ang totoong nakakaalam sa namamagitan kay Greig at Ysabela. Maliban rito, wala ng ibang empleyado ang nakakaalam tungkol sa kanilang pagpapakasal.

Dagdag pa rito, ang opisina ni Greig ay tumatanggap lamang ng mga lalaking assistant kaya naman sa nakalipas na dalawang taon, tanging si Ysabela lamang ang nag-iisang babae na tinanggap sa puwesto. Kaya naman ang lahat sa kompanya ay nagkaroon ng haka-haka at sariling opinyon na may namamagitan sa kanilang dalawa ng CEO ng kompanya.

Ngunit sa paglipas ng panahon, nang makita nilang walang pagkakaiba ang trato ni Greig sa kaniya at sa mga empleyado ng kompanya ay kinamuhian na siya.

Sa isip nila'y maganda lamang si Ysabela kaya pinaburan ng CEO, ngunit hindi sapat ang pagiging maganda lang.

“Miss Ledesma?”

Mula sa kaniyang laptop ay nag-angat siya sa kasamahang pumukaw sa kaniyang atensyon.

“Pakidala naman nitong mga dokumento sa opisina ni Sir,” pilit ang ngiti ng babae.

Tiningnan niya ang mga folder na dala ng babae. Maliit na ngiti ang iginawad niya rito bago ito tanggapin.

“Sure.”

Kagabi ay hindi umuwi si Greig, nakatulugan na lamang niya ang paghihintay.

Kung hindi pa siya napagod sa pag-iisip ay talagang mananatili siyang gising hanggang mag-umaga. Hanggang ngayon ay bumabagabag pa rin sa kaniya ang babaeng sumagot sa kaniyang tawag.

Kung hindi umuwi si Greig kagabi, malamang ay kasama nito ang babae sa magdamag.

Muli ay naramdaman niya ang pagkurot ng maliit na kamay sa kaniyang puso.

May kutob siyang alam na niya ang mga kasagutan sa mga tanong na iyon, pero natatakot ang puso niyang alamin o aminin iyon.

Siguro nga ay may mga taong kailangan masampal para magising sa katotohanan.

Pinakalma niya ang sarili bago tumuloy sa opisina ni Greig. Sa isip niya'y kahit anong mangyari, kailangan niyang maging kalmado dahil hindi siya nagtiis ng sampung taon na tahimik na minamahal ang lalaki para mapunta lang sa wala ang paghihirap na ‘yon.

Pumasok siya sa elevator dala ang mga dokumento na dadalhin sa opisina ni Greig. Nang makarating sa tamang palapag, mabilis niyang sinuklay ang kaniyang buhok upang masigurado na maayos siyang tingnan kapag makaharap niya ang lalaki.

Nang matapat sa pinto ng opisina ay plano niya sanang kumatok muna bago pumasok pero natigil siya nang marinig ang pamilyar na boses.

“May gusto ka ba kay Ysabel?”

Bahagyang nakabukas ang pinto kaya naririnig niya ang boses galing sa loob ng opisina.

Kumunot ang kaniyang noo, ang pamilyar na boses ay galing kay Patrick, matalik na kaibigan ni Greig.

"What do you want to say?"

Malamig ang boses ni Greig, tila hindi natutuwa sa tanong ng kaibigan.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Patrick, “Tingin ko maayos naman si Ysabel, pero hindi kagaya niya ang tipo mo. Hindi ba?”

“So, what do you want? I'll introduce her to you?”

Halos kaswal ang pagkakasabi noon ni Greig.

Napaatras siya

"Forget it." Mabilis na tugon ni Patrick.

Ang mapanlait na tawa ni Patrick ang sumunod na pumuno sa opisina. Mas lalong nagsumikip ang dibdib ni Ysabel. Umaalingawngaw sa kaniyang pandinig ang masakit sa tainga na tawa ng lalaki.

Kung pag-usapan siya ng dalawa ay para lamang silang nag-uusap tungkol sa isang materyal na bagay.

Mas lalo naging mahirap para kay Ysabel ang paghinga, parang may bumabara sa kaniyang lalamunan. Humigpit ang hawak niya sa dalang dokumento, at ang mga palad niya'y tila nanlamig.

Pagkaraan ay muli niyang narinig ang boses ni Patrick.

“Ikaw ang tinutukoy sa balita tungkol kay Natasha, ano?”

"Yeah."

"Gagawin mo talaga ang lahat para sa ikakasaya ni Natasha, kahit ano gagawin mo para sa kaniya."

Nagbuntong-hininga si Patrick at natatawa na namang muli.

“Magkasama kayo kagabi ni Natasha. Totoo nga yata na ang saglit na pagkakahiwalay ay mas makakabuti kaysa mabilisang pagpapakasal.”

Parang may kidlat na tumama sa ulo ni Ysabel nang marinig iyon.

Namutla siya at nanlamig ang buong katawan.

Ang saglit na pagkakahiwalay ay mas makakabuti kaysa mabilisang pagpapakasal.

Parang bawat kataga ay gumuguhit ng bagong sugat sa kaniyang puso. Malalim ang bawat sugat na ‘yon.

Samu't saring ideya ang pumapasok sa isipan ni Ysabel dahilan para muli siyang makaramdam ng pagkahilo. Wala na siyang marinig kaya ipinikit niya saglit ang mga mata.

Nagbabadya ang mga luha sa sulok ng kaniyang mga mata.

Mukhang maling desisyon ang pagpunta niya rito. Isang beses pa siyang umatras at handa nang umalis nang biglang bumukas ang pinto.

“Ysabel?”