LOGINหญิงสาวในชุดคลุมท้องยืนมองรถยนต์คันหรูที่กำลังวิ่งเรียงแถวกันเข้ามายังคฤหาสน์ส่วนตัวของรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิท ประตูก็ถูกเปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเข้าใกล้สามขวบก้าวเท้าลงจากรถด้วยตัวเอง เธอโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธความช่วยเหลือของเหล่าผู้ดูแล อีวานที่ลงมาจากอีกฝั่งเดินมาหยุดรอลู
(เจ้านายคะ น้องคาร่ามาแล้วค่ะ)เสียงเลขาดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน เขามีหน้าที่เพียงรับรู้เท่านั้น เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปี เธอมาที่นี่เกือบทุกวัน แต่ไม่ได้พบเขาเป็นการส่วนตัว เธอมาเพื่อ...กริ๊ก!ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าน่ารักที่เดินตรงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา โฮชิอยู่ในท่าก
“อีวาน” เสียงหวานเอ่ยกระซิบ มือก็พยายามดันตัวเขาออก แต่ทำแรงไม่ได้เดี๋ยวกระทบถึงแผล“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ไง” การทวงบุญคุณระหว่างพี่น้องเริ่มขึ้นแล้วถึงปากจะพูด แต่มือก็ไม่หยุด เขายังวุ่นวายกับร่างกายและพรมจูบไปตามซอกคอ ซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นหอม แขนทั้งสองกอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย “จะมีพระคุณกว
วันต่อมาณ ห้องพักโรงพยาบาล“ขออนุญาตเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ” เสียงหวานของพยาบาลดังขึ้น“เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอคะ” ดวงตากลมไล่มองทีละคน พยาบาลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีวาน...ผู้หญิงล้วนเลย“ใช่ค่ะ” เพราะเขาเพิ่งตื่นขึ้นมา นี่น่าจะเป็นการเปลี่ยนชุดครั้งแรกในรอบหลายวันเลย“ให้เธอเปลี่ยนให้ได้มั้ยครับ” อีวานถามขึ้น
“....” อีวานก้มหน้าหลบสายตา ที่ใช้ยานอนหลับ เพราะรู้ตัวเองว่าต่อจากนี้อาจจะไม่ได้นอนอีกเลยงั้นเหรอ“นายผิดข้อตกลงของฉันนี่อีวาน นายใช้อำนาจทำให้ฉันกลับมา”“ครับ...”“....” มือเล็กกำแน่น สายตายังมองแค่เขา“ทำทุกอย่างด้วยความเห็นแก่ตัว เอาคาริสม่าเข้าอยู่ในความไม่ปลอดภัย เพราะคิดว่าคาริสม่าจะรับแรงกดด
“เดี๋ยวคาริสม่า” เสียงพี่โฮชิดังขึ้น ทำให้ฉันกลับไปมอง เขาเปิดประตูรถออกแล้วลงมายืนเต็มส่วนสูงนอกรถ“คะพี่โฮชิ”“ฝากขอโทษเจ้าชายด้วย”“ไม่มีใครผิดจากเรื่องนี้หรอกค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะ แต่ยังไงคาริสม่าจะบอกให้ค่ะ”“ฝากความเป็นห่วงด้วยนะครับ”“ขอบคุณนะคะ” แล้วพี่โฮชิก็ขับรถออกไปทันที ส่วนฉันเดินเข้ามา
“จะขอคุยเรื่องพ่อกับแม่หน่อย...ค่ะ” กัดฟันมากที่ต้องพูดสุภาพ“ไม่สะดวก” คนตัวสูงเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ส่วนสูงที่ต่างกันทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง“ทำไม หรือว่าพาแฟนมาด้วยเหรอ”“ถ้าใช่ล่ะ”“ขอแค่ห้านาทีเองค่ะ แฟนของเจ้าชายน่าจะรอได้”“แล้วตอนเป็นแฟนรอได้หรือเปล่าล่ะ” แล้วทำไมต้องถูกตั้งคำถามกลับมา
“เจ้าชาย...อยู่มั้ยคะ” ฉันชะโงกเข้าไปตรงกลางระหว่างพวกเขา แล้วเอ่ยปากถาม ผู้ชายที่นั่งข้างคนขับหันมามองฉันแล้วส่งยิ้มให้“เจ้าชายแจ้งเอาไว้ว่า ถ้าคุณคาริสม่าถามให้บอกว่า...ไม่ต้องรู้”“อ้อ...”เตรียมพร้อมคำตอบมาอย่างดี รู้ใจจริงนะว่าฉันจะต้องถาม ไอ้เจ้าชายเอ๊ย!(เจ้าชายอีวาน)ณ คฤหาสน์เจ้าชายราฟาแอ
เอี๊ยด!รถแท็กซี่จอดนิ่งสนิท ณ ทางขึ้นไปยังคฤหาสน์ส่วนตัวของอีวาน บนภูเขาสูงสุดของประเทศ ที่สามารถสร้างคฤหาสน์หลังโตเอาไว้บนนั้นได้ แต่ถึงมันจะสวยงามและน่าค้นหา ก็ไม่มีใครสามารถขึ้นไปยังข้างบนโดยไม่ได้รับอนุญาตได้“นี่ค่ะ” ฉันยื่นค่าโดยสารให้แก่คนขับ ก่อนจะเปิดประตูรถออก“ขอโทษนะครับ แต่ผมขอถามได้มั
“แม่จะเอาอะไรมาให้หนูไปยืนยันกับเขาได้” ก็สิ่งที่เป็นหลักฐาน มันชัดเจนขนาดนั้นว่าทางเราเป็นฝ่ายทำผิดทั้งหมด“แม่ไม่รู้ แม่ไม่รู้...” พ่อและแม่ต่างมองฉันผ่านกระจกด้วยแววตาเศร้า“อดทนหน่อยนะคะ หนูขอเวลาเตรียมตัว แล้วเราจะสู้คดี”“ไหวเหรอ อีกฝ่ายน่ะ...”“ไม่มีคำว่าไม่ไหว แต่พ่อกับแม่ไม่ต้องกังวลนะ หนูม







