ยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ

ดอกเบญจมาศสีขาว

“ความตายคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

เวลา:07:30PM (ตามเวลาท้องถิ่น)

แผนกศัลยกรรมประสาท โรงพยาบาล Johns Hopkins บัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์

“แม่ครับ ถ้าผมตายไป ผมฝากแม่ดูแล “มัส” แทนผมด้วยนะครับ” คุณขวัญเรือนจับมือลูกชายไว้มั่น ขณะที่บุรุษพยาบาลกำลังเข็น นพ.ทรงโปรด พสุธาดล ศัลยแพทย์ หนุ่มวัยสามสิบสองปี ที่ป่วยเป็นโรคเนื้องอกในสมองเข้าสู่ห้องผ่าตัดเบื้องหน้า

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะโปรด ลูกต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน หมอที่นี่เก่งมาก อย่างไรก็ต้องปลอดภัยแล้วออกมาหาแม่นะลูก” คนเป็นแม่วิ่งตามรถเข็นพยาบาลส่งลูกชายสู่ปลายทางห้องผ่าตัด หล่อนถูกกันให้รออยู่ที่หน้าห้อง ขวัญเรือนประสานมือสวดมนต์ภาวนาอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วสากลโลกที่พอจะนึกได้ตอนนี้ เพื่อขอให้ลูกชายคนเดียวของเธอปลอดภัย

เวลา 11:30 นาที (ตามเวลาท้องถิ่น)

เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ณ โรงพยาบาลเอกชนภิรมย์ราษฎร์

มัสลิน สุวรรณวงศ์ ประชาสัมพันธ์สาววัย 23 ปี ในชุดยูนิฟอร์มประชาสัมพันธ์เรียบร้อยดูสง่าราวกับแอร์โฮสเตสสายการบินชั้นนำสักที่หนึ่ง เธอสวมเสื้อสีฟ้าอ่อน กระโปรงสีเทาเข้มและสวมทับด้วยสูทสีน้ำเงินเข้ม มัดเก็บมวยผมที่ท้ายทอย เปิดใบหน้าสะสวยจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ที่ลำคอระหงมีผ้าผูกโบว์พันคอเรียบหรูสีเดียวกับสูทประดับอยู่

ยิ่งเธอแต่งหน้าบางเบาก็ยิ่งทำให้ขับเน้นใบหน้าให้สวยสะกด จนเหล่าบรรดาคนที่มาติดต่อที่โรงพยาบาลไม่ว่าจะหญิงหรือชายต่างพากันมองเหลียวหลังจนคอแทบเคล็ด ทว่ายามนี้ร่างงามยืนเหม่อลอยอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์

“หนูจ๊ะ ป้าต้องเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยใช่ไหม หนู” คนไข้สูงอายุที่มาติดต่อทำบัตรผู้ป่วยเอ่ยสอบถาม แต่เห็นว่าแม่หนูคนนี้น่าจะกำลังขบคิดอะไรบางอย่างอยู่เลยไม่ได้ยินที่หล่อนถาม หล่อนโบกมือผ่านหน้าแม่หนูคนสวยสองสามครั้งทว่าเธอก็ยังยืนนิ่งค้างใจลอยตาไม่กะพริบ

“มัส มัส ไปนั่งพักก่อนไป” ดารณีผู้เป็นรุ่นพี่และพ่วงตำแหน่งหัวหน้าประชาสัมพันธ์เดินมาแตะที่ศอกจนเธอสะดุ้งสุดตัว เธอค้อมศีรษะให้รุ่นพี่ก่อนจะเดินไปนั่งหลบมุมเงียบๆ อยู่ภายในบริเวณพื้นที่เคาน์เตอร์

ดารณีหันมายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรให้กับคุณป้าท่านเมื่อตะกี้ แล้วกระวีกระวาดช่วยเหลือต่อ

“ป้าต้องเซ็นตรงนี้ใช่ไหมหนู” หล่อนถามอีก

“ใช่แล้วค่ะคุณป้า เซ็นตรงนี้” ดารณีชี้ไปยังตำแหน่งที่คุณป้าต้องเซ็น “อ้อ แล้วก็ตรงนี้ด้วยนะคะ” เมื่อคุณป้าเซ็นเรียบร้อยแล้วก็กล่าวขอบคุณที่ช่วยเหลือ ดารณียกมือไหว้แย้มยิ้มพิมพ์ใจส่งให้

ก็มันเป็นอาชีพประชาสัมพันธ์ของหล่อนนี่นา ถึงจะเป็นเมนส์ ป่วย หมาตาย หรือทะเลาะกับสามีมา ก็ต้อง เดอะโชว์ มัส โก ออน เอาไว้ก่อน

ดารณีหันไปทางมัสลินที่ตอนนี้สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เธอรู้สาเหตุนั้นดี เพราะคุณหมอทรงโปรด แฟนหนุ่มของเธอที่คบกันมาหนึ่งปี ตอนนี้เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกในสมองอยู่ที่อเมริกา

หลังจากคุณขวัญเรือน มารดาของทรงโปรดโทรมาแจ้งราวสี่ชั่วโมงที่แล้วว่าคุณหมอทรงโปรดเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว และอาจจะต้องใช้เวลาราวสี่ถึงห้าชั่วโมง เนื่องจากเป็นเคสที่ยากเพราะเนื้องอกอยู่บริเวณจุดสำคัญ

นับตั้งแต่วินาทีนั้นสติของมัสลิน ก็เลื่อนลอยแทบไม่อยู่กับร่องกับรอย เธอเฝ้านับทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกากระดิก สลับกับการจ้องจอสมาร์ตโฟน สวดมนต์ภาวนาขอให้เขาปลอดภัย และเฝ้ารอคอยข่าวดีจากขวัญเรือน

นี่ก็ผ่านไปราวห้าชั่วโมงแล้ว ทว่ายังไม่มีการติดต่อกลับมาจากขวัญเรือน มัสลินก็ยิ่งกระวนกระวายใจนั่งไม่ติดพื้น เธอไม่อยากรบกวนขวัญเรือนนัก และทำได้แค่รอ...

ขวัญเรือนไม่ค่อยชอบหน้าเธอ ข้อนี้มัสลินรู้ดี

ออกแนวรังเกียจด้วยซ้ำ เพราะว่ามัสลินไม่เหมาะกับลูกชายของหล่อนทั้งฐานะ การงาน การเงินและชาติตระกูล

การคบหากันระหว่างเธอกับนพ.ทรงโปรดจึงเป็นเรื่องไม่ปลื้มนักสำหรับผู้ใหญ่

“หมอโปรดต้องปลอดภัยแน่นอนมัส อย่ากังวลใจไปเลย หมอที่นั่นเก่งมาก เชื่อพี่สิ” ดารณีเดินเข้ามาตบไหล่เบาๆ ให้กำลังใจ มัสลินพยักหน้ารับและเฝ้ารอต่อไป...

เวลา 16:30นาที (ตามเวลาท้องถิ่น)

ผ่านไปราวๆ สิบชั่วโมงหลังเข้าห้องผ่าตัด คุณขวัญเรือนจึงได้ติดต่อกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่น...

ได้ยินน้ำเสียงของหล่อนแบบนั้นแล้ว มัสลินก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี รู้สึกถึงก้อนแข็งๆ ที่เริ่มจุกแน่นขึ้นมาในลำคอ ...

จนประโยคนั้นเอ่ยอออกมา

“ตาโปรดเสียแล้วนะ และฉันคงไม่ได้เอาศพกลับที่เมืองไทย คงฌาปณกิจเสียที่นี่เลย เธอเองก็ควรเริ่มต้นใหม่ เธอยังสาวยังแส้มีคนที่พร้อมจะดูแล ลืมตาโปรดไปเสียเถอะนะ”

เมื่อนั้น...มัสลินแทบล้มทั้งยืน เหมือนสายฟ้าฟาดเข้ามาที่กลางอกซ้ำๆ หัวใจเธอแตกสลาย มัสลินไม่ได้ยินคุณขวัญเรือนพูดหลังจากนั้นแล้ว เหมือนทุกการรับรู้มืดบอด สมองเบลอวูบโหวงไปหมด นับตั้งแต่นี้ไป คงเหลือไว้แค่ความทรงจำระหว่างเธอกับเขา

เพียงเท่านั้น...

พรึ่บ!

เพล้ง!

ขณะที่ดารณีกำลังต้อนรับคนไข้ที่มาติดต่อหน้าเคาน์เตอร์ก็ได้ยินเสียงบางอย่างหล่นร่วงลงพื้น พอหันกลับไปดูก็ต้องร้องหวีดว้ายเสียงหลง

“ว๊าย มัส มัส เป็นอะไร!”

มัสลินเสียการทรงตัว มือบางไปปัดเอาแจกันดอกเบญจมาศสีขาวซึ่งเป็นดอกไม้ประจำโรงพยาบาลแห่งนี้มันถูกวางตกแต่งอยู่บนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์หล่นร่วงลงพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

เหมือนกับหัวใจของเธอไม่มีผิด...

‘ไม่จริงใช่ไหม มัสยังคิดภาพไม่ออก ถ้าไม่มีคุณแล้ว มัสจะอยู่ยังไง’

อยากให้มันเป็นแค่ความฝันเพียงตื่นหนึ่ง...

ดารณีรีบหายาลมยาหม่องมาให้เป็นพัลวัน หญิงสาวตรงหน้าหน้าซีดเผือด ราวกับไม่มีเลือดผสมอยู่บนใบหน้า ปฐมพยาบาลเบื้องต้นกันอยู่สักพัก จนเธอเริ่มได้สติ

ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริงต่างหาก เมื่อมีสติตื่นรู้ ก็เริ่มสะอื้นฮักๆ เป็นบ้าเป็นหลังไม่อายสายตาของใครที่จะมองมาทั้งนั้น

“ฮึก~ ฮึก~ คุณ คุณโปรดเสียแล้วค่ะ ฮือ~” เธอละล่ำละลักเอ่ยคลอด้วยเสียงร่ำไห้ปริ่มว่าจะขาดใจตายเสียให้ได้ ภาพตรงหน้าทำเอาดารณีเองก็เก็บม่านน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน

ความสุขุม ใจเย็น และจิตใจดี ของคุณหมอทรงโปรดทำให้เขาเป็นบุคคลากรที่เป็นที่รักของคนที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ดารณีโผเข้ากอดมัสลินเอาไว้แน่นพลางปลอบประโลม มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่ยากจะผ่านไปได้จริงๆ...