CHAPTER 6

Malakas siyang itinulak ni Sariah.

“Zayne, ano bang balak mo?”

Nakatayo si Zayne sa deck ng yate.

Malapad ang balikat nito at matangkad ang katawan. Sa ilalim ng liwanag na sumasalamin sa dagat, lalo pang tumingkad ang matigas at guwapong mga linya ng kanyang mukha.

Bahagya siyang ngumiti. “Sariah, nagsisisi ka ba?”

Napatitig si Sariah sa kanya. “Ha?”

Nang makita ang pagtataka sa mga mata nito, muli siyang nagsalita. “Nagsisisi ka bang hiniwalayan mo ako?”

Bahagya siyang tumigil. “Kung naghintay ka pa nang kaunti noon, lahat ng meron ako ngayon sana ay naging sa 'yo rin. Mabubuhay ka sa paraang gusto mo. Kung ano ang gusto mo, makukuha mo.”

May halong pang-aasar at pagyayabang ang tingin niya. Pero naintindihan agad ni Sariah. Hindi ito simpleng tanong. Pinapahiya siya nito. Ipinapakita nito kung gaano siya kayaman ngayon.

Tahimik siyang tumingin dito. Pagkatapos ay kalmadong sumagot.

“Oo. Nagsisisi ako.”

Tumaas ang kilay ni Zayne. Mukhang natuwa siya sa sagot. “Talaga?”

Tumawa si Sariah. Pero walang init ang ngiting iyon. “Nagsisisi akong pinakasalan kita. Nagsisisi akong pumirma ako sa marriage certificate natin. Ang pagpapakasal sa 'yo ay parang paglapastangan sa mismong kasal.”

Matigas ang bawat salitang binitiwan niya. Puno rin ng galit ang mga mata niya. Sobra siyang nagtiwala noon. At dahil doon, natalo siya nang tuluyan.

Malamig na natawa si Zayne. “Sariah, sana mapanatili mo ang tapang na 'yan habang-buhay.”

Talagang may kakaibang talento ang babaeng ito. Lagi nitong napapagalit siya.

Kung ganoon… Hindi na siya magpapigil.

Hindi nagtagal, may dalawang lalaking naka-suit na umakyat sa yate kasama ang kani-kanilang magagandang kapareha.

“CEO Suarez, sorry at napaghintay ka.”

“CEO Juancho, CEO Lim, please come in.”

Sa loob ng marangyang cabin ng yate, nakahanda na ang mesa para sa card game.

Habang naglalaro sila ng baraha, pinag-uusapan din nila ang mga investment project na nagkakahalaga ng daan-daang milyon.

Nakaupo si Zayne nang relaxed habang nakataas ang isang paa. Pagkatapos ay itinuro niya si Sariah.

“Pour me tea.”

Napakagat si Sariah sa labi. Tahimik niyang kinuha ang mini kettle at isa-isang pinagsilbihan ang mga bisita.

Nagbuhos ng tsaa. Naglagay ng alak. Nag-abot ng tuwalya. Parang isa siyang walang emosyon na service staff na laging nakaabang sa tabi.

Suot pa niya ang walong sentimetrong takong. Halos buong gabi siyang nakatayo.

Pakiramdam niya ay mangangalay na ang mga binti niya anumang oras. Masakit na rin ang kanyang mga kalamnan.

Nang walang nakatingin, bahagya niyang ibinaluktot ang tuhod at minasahe ang masakit na binti. Pero sa susunod na segundo, may malamig na tingin na tumama sa kanya.

Pag-angat niya ng ulo, nakita niyang si Zayne iyon. Nakatingin ito sa kanya. Bahagyang kumunot ang noo nito. Pagkatapos ay kumaway nang walang gana.

“You're no longer needed here. Get out.”

Parang nabunutan ng tinik si Sariah. Agad siyang lumabas ng cabin.

Pagdating sa isang tahimik na sulok ng deck, agad niyang hinubad ang sapatos. Napaupo siya sa upuan at saka malalim na huminga. Sa wakas natapos din siya roon.

Bandang hatinggabi na nang dahan-dahang bumalik sa pantalan ang yate.

Matapos magpaalam sa mga kaibigan, sumakay si Zayne sa naghihintay na sasakyan.

Sinulyapan niya si Sariah.

“Get in.”

Pagod na pagod na talaga si Sariah. Mas malakas na ang pagod kaysa sa inis niya. Pag-upo pa lang niya sa sasakyan, sumandal na siya sa bintana.

Ilang segundo lang, nakatulog na siya.

Tahimik ang loob ng kotse. Tanging mahina niyang paghinga ang maririnig. Pagdating sa ibaba ng apartment ni Sariah, hindi pa rin siya nagigising.

Nagbigay ng senyas si Zayne sa driver na huwag maingay. Pagkatapos ay tahimik siyang tumingin kay Sariah.

Apat na taon. Ilang beses niyang napanaginipan ang mukhang ito.

At ngayon...

Nasa harapan na niya. Parang hindi niya mapigilan ang sarili. Dahan-dahan niyang iniabot ang kamay. Malapit nang dumampi ang mga daliri niya sa pisngi nito.

Pero biglang nagmulat ng mata si Sariah. Diretsong nagtama ang kanilang mga tingin.

Nanigas si Zayne. Mabilis niyang binawi ang kamay. Sa isang iglap, naging malamig ulit ang ekspresyon niya.

“We're already here. Bumaba ka na.”

Agad namang bumaba si Sariah.

BANG!

Malakas niyang isinara ang pinto.

Napangiwi pa ang driver.

Mahigit dalawang daang milyon ang halaga ng limitadong Phantom na ito. Bahagyang ngumiti si Zayne.

“She’s really a little devil.” Pagkatapos ay tumingin siya sa driver.

“Tomorrow, have the car inspected. If she does that a few more times, you can send her the bill.”

Nabigla ang driver. “CEO Suarez... baka hindi kayanin ni Secretary Quiambao bayaran iyon.”

Kalmadong sumagot si Zayne. “Kaya niya. Mayaman ang ex-husband niya. Basta humingi lang siya.”

“Opo.”

Tumango agad ang driver.

Sa isip-isip niya, parang mas naging tuso yata ang boss niya nitong mga nakaraang taon.

...

Kinabukasan, pagdating sa opisina, halatang kulang sa tulog si Sariah.

May maiitim na bilog na sa ilalim ng kanyang mga mata. Alas-tres na ng madaling araw nang makauwi siya kagabi matapos mag-ayos.

Tapos alas-siyete pa lang ay gising na ulit siya. Mas nakakapagod pa yata ito kaysa magtrabaho sa construction site.

Habang nagbabasa siya ng dokumento, parang doble-doble pa ang nakikita niyang mga letra.

Samantala, kabaligtaran naman si Zayne. Punong-puno ito ng energy. Eksaktong alas-otso y medya, pumasok ito sa opisina na nakasuot ng dark gray na custom-made suit.

Tuwid ang tindig. Malapad ang balikat. Makitid ang baywang. At lalo pang humaba ang dating ng kanyang mga binti sa mamahaling slacks.

Biglang tumunog ang internal phone ni Sariah. Napapitlag pa siya sa lakas ng ring.

“Secretary Quiambao. Kape.”

Malamig at diretso ang boses sa kabilang linya. Pagkatapos ay nagdagdag pa ito.

“At kapag nilagyan mo ulit ng asukal ang kape ko, I’ll wring your neck.”

Napairap si Sariah. Ilang minuto lang ang lumipas, pumasok siya sa opisina ni Zayne dala ang isang tasa ng mainit na black coffee.

May dala rin siyang tablet. “Good morning, CEO Suarez.”

Maingat niyang inilapag ang kape. Pagkatapos ay nagsimulang mag-report.

“Ten o'clock, darating si President Samson ng Key Corporation para sa kontrata.”

“12:30 PM, lunch meeting sa Shangri-La Hotel.”

“Four o'clock, may signing ceremony tayo... ”

Bigla siyang pinatigil ni Zayne. Humigop muna ito ng kape, pagkatapos ay nagsalita.

“Si Secretary Monalie at Secretary Sylvia na ang bahala sa ibang schedule.”

Tumigil siya sandali. “At seven tonight, sasama ka sa akin.”

Napakurap si Sariah. “Ha?”

Siya na naman?

Agad na dumilim ang mukha niya. Halatang ayaw na ayaw niya.

Nahuli agad ni Zayne ang reaksyon niya.

“By the way. Mag-book ka rin ng tattoo artist.”

Napakunot-noo siya. “Tattoo artist?”

“Para saan?”

Bigla nitong ibinaba ang mamahaling fountain pen sa mesa.

Gumulong pa iyon nang dalawang beses bago huminto. Sumandal siya sa upuan. Pinagkrus ang mga braso at saka tamad na nagsalita.

“Magpapalagay ako ng tattoo sa noo. Susulatan ko ng apat na salita.”

Napakurap si Sariah. “Anong salita?”

“MGA SALITANG ‘I AM THE CEO.’ Tapos baka sakaling maalala ng secretary ko kung sino ang boss niya. At baka sumunod na rin siya sa mga utos ko.”

Halatang pinatatamaan siya.

Napasimangot si Sariah. Pagkatapos ay bigla siyang ngumiti.

“CEO Suarez, may suggestion ako.”

Tumaas ang kilay nito. “Ano?”

“Dagdagan mo pa ng tatlong salita.”

“Ano naman iyon?”

Ngumiti si Sariah.

“BE A HUMAN.”

Biglang tumahimik ang opisina. Dahan-dahang tinaas ni Zayne ang tingin.

Napakalamig ng mga mata nito.

“Tapos ka na ba?”

“Oo.”

“Get out.”

...

Alas-singko na ng hapon nang matapos ni Sariah ang investment proposal na ipinagawa ni Zayne.

Pagkapatong niya ng dokumento sa mesa nito, agad siyang tumakas. Masama ang pakiramdam ng kanyang ina ngayon at nagpapahinga sa bahay.

Kailangan niyang ihatid si Little Peanut kay Sharmaine. Kawawa naman ang bata. Mahigit isang oras na itong naghihintay sa kindergarten.

Mabilis siyang nagmaneho papunta roon. Hindi niya napansin na may Rolls-Royce na sumusunod sa kanya.

Pagdating niya sa kindergarten, agad niyang binuhat si Little Peanut. Paulit-ulit niya itong hinalikan sa pisngi.

Pero biglang nagsalita ang bata.

“Gwapong Daddy!”

Nanigas agad ang anit ni Sariah. Mabagal siyang lumingon. At gaya ng inaasahan...

Nandoon na naman si Zayne.

“Naku, tumahimik ka nga.”

Mahinang saway niya.

Napalabi si Little Peanut. Ngumiti naman si Zayne. “Anong coincidence. Nandito ka rin pala para sunduin ang bata.”

“Hmm.”

“Actually, gusto ko lang makita ulit ang kapatid mo.”

Kapatid mo. Napairap si Sariah sa isip niya.

“Talaga lang.”

Diretsahang nagsalita si Zayne. “Gusto ko ng isang hibla ng buhok niya.”

Natigilan si Sariah.

Hindi na ito nagpaligoy-ligoy.

Kapag naitanim na ang duda sa isip ng isang tao, unti-unti itong lalago. Lalo na at naalala niya ang huling mga gabing magkasama sila noon.

May mga pagkakataong hindi sila naging maingat. Sino ang nakakaalam kung uminom ba ng gamot si Sariah pagkatapos noon?

Nanigas ang mukha ni Sariah. Tama ang hinala niya.

Gusto nitong magpa-DNA test.