Ang Maid ng Bilyonaryo

Akala ko tapos na ang lahat ng komplikasyon nang tuluyan naming wakasan ni Adrian ang kontrata.

Akala ko kapag wala na ang papel na nagsasabing kailangan kong maging asawa niya, magiging simple na ang buhay namin.

Akala ko magiging normal na ang lahat.

Nagkamali ako.

Dahil mas mahirap palang maging tunay na asawa ng isang bilyonaryo kaysa maging pekeng asawa nito.

“Lia.”

Napalingon ako sa salamin.

Nakatayo si Adrian sa likuran ko, nakasuot ng itim na suit na parang ginawa para sa kanya. Maayos ang buhok niya, nakasuot ang mamahaling relo sa kaliwang pulso, at gaya ng dati, seryoso ang mukha niya.

Pero nang magtagpo ang mga mata namin sa salamin, bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.

“Bakit?” tanong ko.

“Hindi ka pa handa.”

Napatingin ako sa sarili ko.

“Handa na ako.”

Umayos ako ng kaunti sa harap ng salamin.

Simple lang ang suot ko. Isang eleganteng damit na pinili niya para sa akin. Hindi ito sobrang bongga, pero sapat para maramdaman kong ibang mundo ang pinapasok ko.

“Tapos na ako,” dagdag ko.

Lumapit siya.

Huminto siya sa likuran ko at ilang segundo akong pinagmasdan.

Napansin kong hindi siya nagsasalita.

“Ano?”

“Hindi.”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi ano?”

“Hindi ka pa rin handa.”

Napalingon ako sa kanya.

“Adrian, sampung minuto na lang ang meeting mo.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

Bago ko pa siya tanungin, marahan niyang inayos ang kuwelyo ng damit ko.

Napatingin ako sa mga kamay niya.

Mabagal.

Maingat.

Para bang kahit simpleng pag-aayos ng damit ko ay mahalaga sa kanya.

“Kung lalabas kang ganyan,” sabi niya, “lahat ng lalaki sa event ay mapapatingin sa iyo.”

Napangiti ako.

“Selos ka na naman?”

“Hindi.”

“Talaga?”

“Oo.”

“Sinungaling.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Baka gusto mong manatili na lang tayo rito.”

Napatawa ako.

“Hindi puwede.”

“Puwede.”

“Adrian.”

“Hmm?”

“Billionaire ka nga, pero hindi ibig sabihin puwede mong kanselahin ang lahat kapag ayaw mong may ibang tumingin sa asawa mo.”

Tumigil siya.

Tinitigan niya ako nang diretso.

“Hindi ko kailangang kontrolin kung sino ang tumitingin sa iyo.”

“Good.”

“Pero…”

Bahagya siyang yumuko para mapantayan ang mga mata ko.

“Alam kong sa akin ka uuwi.”

Natawa ako.

“Mayabang.”

“Confident.”

“Pareho lang iyon.”

“Hindi.”

“Bakit?”

“Ang mayabang, nagsasalita lang.”

Bahagya niyang hinawakan ang kamay ko.

“Ang confident, sigurado.”

Napalunok ako.

Minsan talaga, nakakainis ang lalaking ito.

Lalo na kapag alam niyang tama siya.

Bago pa ako makasagot, may maliit na boses mula sa pintuan.

“Kuya Adrian!”

Napalingon kami.

Si Nico.

Nakatayo siya sa pintuan habang hawak ang maliit niyang coat.

“Ready na kayo?”

“Oo,” sagot ni Adrian.

Lumapit ang bata sa amin at agad na hinawakan ang kamay ko.

“Ate Lia, sasama ka rin?”

“Oo.”

“Good!”

Ngumiti siya.

“Kapag kasama ka, mas masaya.”

Napatingin ako kay Adrian.

Tahimik lang siyang nakatingin sa amin.

Pero may kakaibang lambot sa mga mata niya.

Hindi ko kailanman inakala na ang isang lalaking tulad niya ay magiging ganito.

Isang lalaking dati kong kinatatakutan.

Ngayon, siya na ang taong pinakakomportable akong kasama.

At sa totoo lang, mas nakakatakot iyon.

Dahil mas minahal ko siya kaysa sa plano ko.

---

Paglabas namin ng mansyon, naghihintay na ang sasakyan.

Binuksan ni Adrian ang p***o para kay Nico.

Pagkatapos ay lumipat siya sa akin.

“Mauna ka.”

“Kayang-kaya ko naman.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon?”

“Gusto kong gawin.”

Napailing ako.

“Napaka-seryoso mo talaga.”

“Problema ba?”

“Hindi.”

Ngumiti ako.

“Medyo nakakasanayan ko na.”

Umangat ang isang sulok ng labi niya.

“Good.”

Pagkasakay namin, umupo si Nico sa kabilang side at agad na naging abala sa laruan niya.

Ako naman ay napatingin sa labas ng bintana.

Habang umaandar ang sasakyan, napansin kong mas tahimik si Adrian kaysa karaniwan.

“May iniisip ka?”

“Marami.”

“Meeting?”

“Hindi.”

“Business?”

“Hindi rin.”

Napalingon ako sa kanya.

“Kung ganoon?”

Tumingin siya sa akin.

“Ikaw.”

Biglang uminit ang mukha ko.

“Bakit ako?”

“May tanong ako.”

“Ano?”

“Masaya ka ba?”

Nawala ang ngiti ko.

Hindi dahil malungkot ako.

Kundi dahil alam kong seryoso ang tanong niya.

“Masaya ako.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Hindi mo pinagsisisihan ang nangyari?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Pati iyong kontrata?”

“Pati iyon.”

“Pati ang pag-alis mo sa trabaho mo bilang maid?”

Napangiti ako.

“Hindi naman talaga ako umalis.”

Napatingin siya sa akin.

“Hindi?”

“Hindi.”

“Bakit?”

“Dahil minsan pa rin akong naglilinis.”

Napatawa siya nang mahina.

“Hindi mo kailangang gawin iyon.”

“Alam ko.”

“Kung gayon, bakit mo ginagawa?”

“Dahil gusto ko.”

Ilang segundo siyang tahimik.

“Hindi mo kailangang patunayan sa akin na kaya mong magtrabaho.”

“Hindi ko ginagawa para sa iyo.”

“Kung ganoon, para kanino?”

“Para sa sarili ko.”

Ngumiti ako.

“Gusto kong malaman na kahit asawa kita, kaya ko pa ring maging sarili ko.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay tumango.

“Iyon ang gusto ko sa iyo.”

“Ang alin?”

“Hindi ka nagbago.”

Napatingin ako sa kamay niya.

Marahan kong inilagay ang kamay ko sa ibabaw ng kanya.

Hindi siya nagsalita.

Pero hinigpitan niya ang hawak niya.

At sa simpleng kilos na iyon, alam kong naiintindihan niya ako.

---

Pagdating namin sa event, agad akong nakaramdam ng kakaiba.

Napakalaki ng lugar.

Maringal.

Punong-puno ng mga taong halatang sanay sa mamahaling damit, mamahaling sasakyan, at usapang milyon ang halaga.

Habang bumababa kami sa sasakyan, halos sabay-sabay na napunta sa amin ang atensyon ng mga tao.

Si Adrian ang unang bumaba.

May ilang bumati sa kanya.

May mga lalaking nakipagkamay.

May mga babaeng ngumiti sa kanya.

Normal iyon.

Sanay na siya.

Ako ang hindi sanay.

Huminga ako nang malalim.

“Lia.”

Napatingin ako sa kanya.

“Nandito lang ako.”

“Alam ko.”

“Kung hindi ka komportable, sabihin mo.”

Tumango ako.

“Okay.”

Inilahad niya ang kamay niya.

Hindi ako nag-atubili.

Hinawakan ko iyon.

At magkasama kaming pumasok.

---

“Adrian!”

Isang lalaki ang agad lumapit.

“Good to see you.”

“Likewise.”

Nagkamay sila.

Pagkatapos ay napatingin ang lalaki sa akin.

“And this must be your wife.”

Bahagyang tumigas ang katawan ko.

Pero bago pa ako makapagsalita, si Adrian na ang sumagot.

“My wife, Lia.”

Simple.

Diretso.

Pero hindi ko alam kung bakit parang iba ang dating nito.

Hindi niya sinabi ang pangalan ko na parang kailangan niyang ipakilala ang isang empleyado.

Sinabi niya iyon na parang ipinagmamalaki niya ako.

Ngumiti ang lalaki.

“Nice to meet you.”

“Nice to meet you too.”

Nagpatuloy ang usapan nila tungkol sa negosyo.

Ako naman ay tahimik na nakikinig.

Hindi ko naman naiintindihan ang kalahati ng pinag-uusapan nila.

Mga numero.

Mga kumpanya.

Mga proyekto.

Mga investment.

Napansin iyon ni Adrian.

“Okay ka?”

“Oo.”

“Bored?”

“Medyo.”

Napangiti siya.

“Gusto mong umalis?”

“Hindi.”

“Sigurado?”

Tumango ako.

“Gusto kong malaman kung paano ka sa trabaho.”

Napatingin siya sa akin.

“Bakit?”

“Curious lang.”

Bahagya siyang yumuko.

“Mas interesting ako kapag kasama kita.”

Napailing ako.

“Hindi ka talaga marunong magpahinga.”

“Hindi.”

“Napaka-proud mo.”

“Hindi rin.”

“Sinungaling.”

Ngumiti siya.

At bago pa siya makasagot, may babae namang lumapit.

“Adrian.”

Maganda siya.

Eleganteng-elegante.

Mukhang kilala niya si Adrian nang matagal.

“Hindi mo sinabi sa akin na kasal ka na.”

Napansin kong bahagyang nagbago ang mukha ni Adrian.

“Hindi naman kailangan.”

Tumawa ang babae.

“Of course.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“You must be Lia.”

“Oo.”

“Nice to meet you.”

“Nice to meet you too.”

Nakangiti siya, pero hindi ko alam kung bakit may kakaibang pakiramdam akong hindi niya gusto ang presensya ko.

“Matagal ko nang kilala si Adrian,” sabi niya.

“Talaga?”

“Oo.”

Napatingin siya kay Adrian.

“Bago pa kayo nagkakilala.”

Hindi ako nakasagot.

Hindi ko alam kung ano ang tamang sasabihin.

Pero naramdaman kong mas lalong humigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko.

“May kailangan ka pa ba?” tanong niya.

Napatingin ang babae sa kanya.

“Wala.”

“Good.”

At hinila niya ako palayo.

Pagkalayo namin, napatingin ako sa kanya.

“Sino siya?”

“Business associate.”

“Ex?”

Tumigil siya.

Tumingin sa akin.

“Hindi.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Parang may history kayo.”

“May history ang lahat ng taong nakilala ko bago ka.”

“Hindi ko naman sinabi na bawal.”

“Pero iniisip mo.”

Napangiti ako.

“Hindi naman.”

“Lia.”

“Ano?”

“Selos ka?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Sinungaling.”

Natawa ako.

“Binalik mo lang sa akin.”

“Exactly.”

Napailing ako.

---

Maya-maya, dumating si Nico.

“Ate Lia!”

Napalingon ako.

May hawak siyang maliit na cake.

“Para sa iyo.”

Napangiti ako.

“Para sa akin?”

“Oo.”

“Bakit?”

“Dahil sabi ni Kuya Adrian, huwag daw kitang iiwan.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Sinabi mo iyon?”

“Hindi.”

Tumawa si Nico.

“Sinabi mo!”

Umiling si Adrian.

“Sinabi kong huwag kang maliligaw.”

“Pareho lang.”

Napatawa ako.

Mabilis kong kinain ang maliit na cake.

“Salamat.”

Ngumiti ang bata.

“Masaya ka?”

“Oo.”

“Good.”

Lumapit siya kay Adrian.

“Kuya, pwede ba tayong umuwi pagkatapos?”

“Bakit?”

“Gusto kong manood ng pelikula.”

“Tingnan natin.”

“Kasama si Ate Lia?”

Napatingin sa akin si Adrian.

“Ano sa tingin mo?”

Napangiti ako.

“Puwede.”

Natuwa si Nico.

“Yes!”

Napatawa ako.

Sa gitna ng napakaraming tao, napagtanto kong si Nico ang isa sa mga dahilan kung bakit naging magaan ang lahat.

Hindi niya iniisip kung sino ang mayaman.

Hindi niya iniisip kung sino ang maid.

Para sa kanya, pamilya kami.

Simple.

Walang komplikasyon.

---

Makalipas ang ilang minuto, may lalaking lumapit sa akin.

“Excuse me.”

Napalingon ako.

“Hi.”

“First time mo sa event na ito?”

“Oo.”

Ngumiti siya.

“Akala ko matagal ka nang pumupunta rito.”

“Hindi.”

“I'm Daniel.”

“Lia.”

Nagkamay kami.

Simple lang.

Pero bago pa siya makapagsalita ulit, narinig ko ang boses ni Adrian.

“Lia.”

Napalingon ako.

Nakatayo siya ilang hakbang mula sa amin.

Hindi galit.

Pero alam kong hindi siya masaya.

Lumapit siya.

“Everything okay?”

“Oo.”

Tumingin siya kay Daniel.

“Adrian Montenegro.”

“Daniel.”

Nagkamay sila.

Isang segundo.

Dalawa.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin ni Adrian sa akin.

“May kailangan ako sa iyo.”

“Ano?”

“Samahan mo ako.”

Napatingin ako kay Daniel.

“Excuse me.”

Ngumiti si Daniel.

“Sure.”

Sumunod ako kay Adrian.

Pagkalayo namin, hindi ko napigilang ngumiti.

“Selos ka.”

“Hindi.”

“Talaga?”

“Oo.”

“Bakit mo ako pinatawag?”

“Dahil kailangan kita.”

“Para saan?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko.

“Para lang makasama kita.”

Natahimik ako.

“Adrian.”

“Hmm?”

“Kung nagseselos ka, sabihin mo.”

“Hindi ako nagseselos.”

“Okay.”

“Pero…”

“Pero?”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi ko gusto kapag masyadong interesado ang ibang lalaki sa iyo.”

Napangiti ako.

“Mas okay na iyong sinabi mo.”

“Bakit?”

“Dahil gusto kong malaman kung ano ang nararamdaman mo.”

“Hindi ba obvious?”

“Hindi palagi.”

Marahan niyang hinawakan ang pisngi ko.

“Lia.”

“O?”

“Hindi kita itinuring na asawa dahil sa kontrata.”

Nawala ang ngiti ko.

“Alam ko.”

“Hindi ko rin ikaw pinili dahil kailangan ko lang ng taong makakasama.”

“Alam ko.”

“Pinili kita dahil ikaw iyon.”

Naramdaman kong kumabog nang malakas ang puso ko.

“Adrian…”

“Hindi ko alam kung paano maging romantiko.”

Napatawa ako.

“Napansin ko.”

Napangiti siya.

“Pero alam kong ayokong mawala ka.”

Napayuko ako.

“Hindi mo ako mawawala.”

“Pangako?”

Tumingin ako sa kanya.

“Pangako.”

---

Pagkatapos ng event, sumakay kami sa sasakyan.

Tahimik si Nico sa likod.

Nakatulog siya bago pa kami makarating sa kalahati ng biyahe.

Ako naman ay nakatingin sa labas.

“Lia.”

“Hm?”

“Pagod ka?”

“Medyo.”

“Regret?”

Napalingon ako.

“Sa alin?”

“Sa pagiging asawa ko.”

Napangiti ako.

“Bakit mo naman naitanong?”

“Dahil simula nang makilala mo ako, puro komplikasyon ang dala ko sa buhay mo.”

“Hindi naman.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

Huminga ako nang malalim.

“Kung hindi kita nakilala, baka hanggang ngayon nagtatrabaho lang ako para mabuhay.”

Tumingin siya sa akin.

“Pero ngayon?”

Ngumiti ako.

“Ngayon, may bahay akong inuuwian.”

“Dahil sa akin?”

Umiling ako.

“Hindi.”

Napakunot ang noo niya.

“Dahil sa atin.”

Tahimik siya.

Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.

Mahigpit.

Pero banayad.

“Lia.”

“O?”

“May isang bagay akong gustong ipangako sa iyo.”

“Ano?”

“Hindi kita hahayaang maramdaman ulit na maid ka lang.”

Napatingin ako sa kanya.

“Dahil asawa kita.”

Napangiti ako.

Pero bago pa ako makapagsalita, biglang huminto ang sasakyan.

Napatingin kami sa driver.

“Sir, may problema po.”

“Ano?”

“May tumawag mula sa bahay.”

Napakunot ang noo ni Adrian.

“Bakit?”

“May bisita raw po.”

“Sino?”

Hindi agad sumagot ang driver.

Napatingin siya sa rearview mirror.

“Isang babae raw po.”

Napatingin ako kay Adrian.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko.

“Sino?” tanong niya.

“Hindi po sinabi.”

Tumahimik kami.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakita kong bumalik ang malamig na ekspresyon sa mukha ni Adrian.

---

Pagdating namin sa mansyon, bukas ang ilaw sa sala.

May taong naghihintay.

Babae.

Nakatayo siya malapit sa sofa.

Nang makita kami, ngumiti siya.

Pero hindi iyon simpleng ngiti.

Parang may kumpiyansa.

Parang sigurado siyang may karapatan siyang naroon.

“Adrian.”

Hindi gumalaw ang asawa ko.

“Sino ka?”

Napangiti ang babae.

“Hindi mo na ba ako naaalala?”

Tumahimik si Adrian.

Ako naman ay nakatayo sa tabi niya.

Hindi ko alam kung dapat ba akong magsalita.

Pero naramdaman ko ang kamay ni Adrian na marahang humawak sa akin.

Parang sinasabi niyang huwag akong matakot.

“Umalis ka,” sabi niya.

Nawala ang ngiti ng babae.

“Ganito mo ba ako sasalubungin?”

“Hindi kita inimbitahan.”

“Pero kailangan nating mag-usap.”

“Wala tayong pag-uusapan.”

Tumingin siya sa akin.

“Siya ba?”

Napatingin ako sa babae.

“Ako?”

Tumango siya.

“Ang bagong asawa mo.”

Mabilis na tumigas ang panga ni Adrian.

“Lia is not—”

Huminto siya.

Napatingin siya sa akin.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa babae.

“Hindi mo kailangang malaman kung ano siya sa buhay ko.”

Ngumiti ang babae.

“Alam ko na.”

Lumapit siya nang kaunti.

“Pero may bagay akong kailangang sabihin sa iyo.”

“Ano?”

“May nalaman ako tungkol sa pamilya mo.”

Tumahimik ang buong sala.

Napatingin ako kay Adrian.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong may tunay na pag-aalala sa mga mata niya.

“Anong ibig mong sabihin?”

Lumapit ang babae.

“May problema sa kumpanya.”

Napakunot ang noo ko.

“Anong problema?”

Tumingin siya kay Adrian.

“Hindi pera.”

Huminga siya nang malalim.

“Ang problema ay may taong gustong kunin ang lahat ng pag-aari mo.”

Natahimik si Adrian.

At bago pa ako makapagtanong, nagsalita ang babae.

“At alam ko kung sino.”

Napatingin ako kay Adrian.

Muling nagtagpo ang mga mata namin.

At sa sandaling iyon, alam kong ang tahimik naming buhay bilang mag-asawa ay tapos na.

Dahil may bagong problemang papasok sa buhay namin.

At sa pagkakataong ito…

hindi na kontrata ang kailangang protektahan ni Adrian.

Kundi ako.