บทที่ 27 ความลับ

ขณะที่กำลังก้มๆ เงยๆ ช่วยแม่จัดเก็บของกระจุกกระจิกภายในบ้านเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดในใจ ซาร่าก็พลันรู้สึกหน้ามืด เวียนหัววูบขึ้นมาจนต้องรีบเอามือยันขอบโต๊ะไว้ ร่างบางคล้ายจะทรงตัวไม่อยู่ ก่อนที่ความรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรงจะตีขึ้นมาจากช่องท้องจนเธอต้องรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

"อุ๊บ... อ้วก!"

ซาร่าโก่งคอโก้งโค้งอาเจียนออกมา แต่กลับมีเพียงน้ำย่อยและลมเท่านั้นที่ออกมาจากลำคอ ใบหน้าหวานซีดเผือด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมตามไรผม ร่างกายรู้สึกหมดแรงอย่างประหลาด

เมื่อความเวียนหัวเริ่มทุเลาลง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ...

*'ไม่นะ... สภาพแบบนี้มัน...' *

ซาร่ายกมือขึ้นกุมหน้าท้องตัวเองด้วยความตื่นตระหนก พลันนึกขึ้นได้ว่า ประจำเดือนของเธอขาดหายไปร่วมเดือนแล้ว!

'เป็นไปไม่ได้... เรา... เรามีอะไรกับคารัสแค่ครั้งเดียวเองนะ! ครั้งเดียว..เอ่อ...หรือสองครั้งในคืนนั้นที่ห้องน้ำและบนเตียง... ไม่จริงน่ะ!'

ความสับสนและความกลัวถาโถมเข้าใส่จนซาร่าทำตัวไม่ถูก หากเธอท้องขึ้นมาจริงๆ ในช่วงเวลาที่เธอกำลังเข้าใจผิดและหนีเขามาแบบนี้ เธอจะทำอย่างไรต่อไป?

"ซาร่า! เป็นอะไรไปลูก?!"

แม่ที่เห็นเหตุการณ์รีบเดินตามเข้ามาในห้องน้ำด้วยความตกใจและเป็นห่วง มือเรียวของแม่ช่วยลูบหลังให้ลูกสาวพลางประคองร่างที่สั่นเทาของซาร่าออกมานั่งที่โซฟาด้านนอก แม่มองใบหน้าซีดเซียวของลูกสาวแล้วขมวดคิ้วด้วยความสังเกตเห็นอาการที่ไม่ค่อยดี

"อาการไม่ดีเลยนะลูก หน้าซีดขนาดนี้... ไปหาหมอกับแม่ดีกว่า ให้คุณหมอตรวจดูหน่อยนะ" คุณแม่เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

"ไม่... ไม่เป็นไรค่ะแม่" ซาร่ารีบปฏิเสธทันควัน หลุบสายตาต่ำเพื่อซ่อนความพรั่นพรึงและกังวลใจไว้ "ซาร่าแค่อ่อนเพลีย แล้วก็เครียดๆ นิดหน่อยค่ะ... ขอนอนพักก็น่าจะดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องไปหาหมอหรอกนะคะ"

แม่มองลูกสาวด้วยสายตาอาทร แม้จะยังสงสัยในอาการแปลกๆ นั้น แต่เมื่อเห็นซาร่ายืนยันหนักแน่นและดูอ่อนแรงมาก จึงยอมถอยให้ "งั้นก็ไปนอนพักในห้องก่อนนะลูก... มีอะไรต้องรีบบอกแม้นะ"

ซาร่าพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ พาร่างอันสั่นเทาของตัวเองเดินกลับเข้าห้องนอนเดิม เธอค่อยๆ ล้มตัวลงนอนบนเตียง มือบางลูบหน้าท้องตัวเองอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสับสน สับสน และหวาดหวั่นต่อสิ่งกำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้

---------

"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมไอ้ทัด!!

เสียงทุ้มดุดันของคารัสตวาดลั่นห้องทำงานจนลูกน้องรอบข้างถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความขวัญผวา ความโกรธเกรี้ยวพุ่งสูงจนใบหน้าคมเข้มเกร็งตึง มือหนาตบลงบนโต๊ะทำงานดัง ปัง! จนสิ่งของบนโต๊ะสะเทือน

"ฉันสั่งให้แกคอยดูแลซาร่าให้ดีที่สุด! แล้วทำไมถึงปล่อยให้เธอเดินออกไปจากบ้านได้ง่ายๆ แบบนั้น!!"

"ผม... ผมขอโทษครับคุณคารัส" ทัดก้มหน้ารับผิดด้วยสีหน้าหน้าซีดสลด "คุณซาร่าเธอร้องไห้หนักมาก แล้วเธอก็ยืนยันว่าจะออกไปให้ได้ พวกเราพยายามห้ามแล้ว แต่เธอไม่ยอมฟังใครเลย และพวกเราก็ไม่กล้าใช้กำลังรั้งเธอไว้..."

คำว่า 'ร้องไห้หนักมาก' และ 'คราบน้ำตา' เหมือนเข็มพันเล่มที่พุ่งแทงเข้ากลางหัวใจของคารัสอย่างจัง!

ความโมโหขีดสุดในตอนแรกพลันทลายลง แทนที่ด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในโลก บัดนี้หัวใจกลับสั่นระสับและวูบโหว่จนแทบตั้งรับไม่ทัน ความทรงจำเกี่ยวกับฝันร้ายที่เกือบเสียเธอไปแวบกลับเข้ามาเตือนสติ

'ทำไมซาร่าถึงร้องไห้? เธอร้องไห้เพราะอะไร? ฉันทำอะไรให้เธอเข้าใจผิดงั้นเหรอ?!'

ความคิดสับสนและความกลัวว่าจะสูญเสียดวงใจไปอีกครั้ง ทำให้คนอย่างคารัสทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เขากำกล่องแหวนเพชรในกระเป๋าเสื้อไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว

"บ้าเอ๊ย!"

คารัสสบถออกมาอย่างเสียขวัญ เขาไม่อาจทนอยู่นิ่งได้แม้แต่วินาทีเดียว เขาคว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูบนโต๊ะแล้ววิ่งพรวดพราดออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังลานจอดรถทันที โดยไม่สนใจเสียงร้องทักของใครทั้งสิ้น

บรึน!!

เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูดังกระหึ่มบาดแก้วหู ก่อนที่ตัวรถจะพุ่งทะยานออกจากบริษัทด้วยความเร็วสูงปานพายุ คารัสเหยียบคันเร่งจมมิด หักพวงมาลัยแทรกแซงรถคันอื่นบนท้องถนนอย่างไม่เสียดายชีวิต นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์เต็มไปด้วยความร้อนรนและกังวลใจอย่างถึงที่สุด

เขาพอจะรู้ดีว่าซาร่าจะหนีไปที่ไหน... เพราะเวลาที่เธอเสียใจ ไร้ที่พึ่ง หรือเจ็บปวดที่สุด สถานที่เดียวในโลกที่เธอจะใช้เป็นที่พักพิงซับน้ำตาก็คือ บ้านของคุณแม่ของเธอ เท่านั้น

"รอฉันก่อนนะซาร่า... อย่าเพิ่งปิดประตูหัวใจหนีฉันไปไหน ได้โปรดฟังฉันก่อน..."

คารัสพึมพำกับตัวเองในใจด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น รถสปอร์ตคันหรูกำลังแล่นมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของคุณแม่ซาร่าด้วยความเร็วสูงสุด เพื่อนำหัวใจและคำอธิบายทั้งหมดไปคืนให้เธอ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!

********

เอี๊ยด!

เสียงเบรกรถสปอร์ตดังสนิทที่หน้าบ้านพักของแม่ซาร่า คารัสรีบก้าวลงจากรถแล้วตรงเข้าไปด้านในด้วยความร้อนรน เขาทรุดตัวลงไหว้คุณแม่และเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังอย่างเปิดอก ทั้งเรื่องแผนการขอแต่งงาน พิธีการ แหวนเพชรที่สั่งทำพิเศษ และดีไซเนอร์ที่เขาไปพบลับๆ

คุณแม่ถอนหายใจยาวด้วยความเอ็นดูและเข้าใจในทันที เธอมองลูกเขยที่กำลังตาแดงพร่าด้วยความกังวลใจอย่างแท้จริง

"แม่เข้าใจแล้วล่ะจ้ะคารัส..." คุณแม่เอ่ยเสียงนุ่ม "ไปปรับความเข้าใจกันดีๆ เถอะ แม่ไม่อยากให้ลูกสาวของแม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ถ้ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ก็จงรีบจัดการปัญหานี้ซะนะ"

คำอนุญาตของคุณแม่เปรียบเสมือนแสงสว่าง คารัสยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องนอนของซาร่า เขาย่อตัวลงนั่งบนขอบเตียงข้างๆ ร่างบางที่นอนตะแคงอยู่ เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ยื่นมือหนาหมายจะจับมือเล็กมาแนบกุมไว้เบาๆ

ทว่า... ยังไม่ทันที่ฝ่ามือของเขาจะได้สัมผัสผิวเนื้อนุ่ม ซาร่าก็รู้สึกตัวและสะบัดมือออกทันที!

เธอลืมตาขึ้นมาพอดี ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้จ้องมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบี่ยงตัวหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างเย็นชา ความเจ็บปวดและหวาดหวั่นยังคงแล่นริ้วอยู่เต็มอก

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน..." เสียงหวานเอ่ยพร่าสั่นติดประชด

คารัสหัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นท่าทีผลักไส แต่วันนี้เขาจะไม่ยอมถอยหนีอีกแล้ว คารัสค่อยๆ ยื่นมือไปกุมไหล่บางของเธอไว้อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด พยายามรั้งร่างที่สั่นเทาให้หันกลับมาสบตากับเขาตรงๆ

"ซาร่า..." คารัสเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความจริงจังและอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยทำกับใคร "มองหน้าฉันสิครับ... บอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? เธอเข้าใจอะไรผิดไป หรือฉันทำอะไรให้เธอเจ็บปวด บอกฉันมาตรงๆ ได้ไหมคนดี?"

ความเงียบครอบคลุมไปทั่วทั้งห้องพัก เสียงลมหายใจสั่นพร่าของซาร่าค่อยๆ จังหวะสม่ำเสมอขึ้น ขณะที่ดวงตาคู่สวยซึ่งบวมช้ำจากการร้องไห้ทอดมองใบหน้าคมเข้มของคารัส ลึกๆ แล้วในใจของเธอ... เธอก็ยังคงอยากฟังความจริงและอธิบายทุกอย่างจากปากของเขาเอง

เธอยังอยากเชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้เธอตลอดเวลาที่ผ่านมา

ร่างบางค่อยๆ พลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา คารัสไม่ยอมปล่อยมือออกจากไหล่เธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว แววตาของเขาฉายแววว้าวุ่น อ้อนวอน และตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิตของผู้ชายที่ชื่อคารัส

ซาร่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรงๆ ด้วยสายตาตัดพ้อ

"ก็ได้... ฉันจะยอมฟังคุณอธิบาย" ซาร่าสบตากับเขานิ่ง "บอกฉันมาสิคะว่า... ผู้หญิงคนนั้นที่คุณไปเจอที่บริษัท คนที่คุณยิ้มให้และก้มดูเอกสารอยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิด... เธอคือใคร?"

คำถามที่หลุดออกมาทำเอาคารัสชะงักกึกไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะกะพริบปริบๆ ความตื่นตระหนกในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโล่งอกอย่างมหาศาล รอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความคลั่งรักค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม

"ที่เธอหอบเสื้อผ้าหนีฉันมา... ร้องไห้จนตาบวมขนาดนี้ เพราะผู้หญิงคนนั้นเองเหรอ?" คารัสเอ่ยถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนโยนและแฝงความเอ็นดูภรรยาตัวเล็กจับใจ

"อย่ามาทำเป็นยิ้มนะ!" ซาร่าทำหน้ามุ่ย พยายามจะสะบัดไหล่ออกอีกครั้งด้วยความเขินผสมความหงุดหงิด "ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น!"

"ตอบแล้วครับๆ..." คารัสรีบกระชับอ้อมกอด รวบเอวบางของเธอเข้ามาชิดอกแกร่งเบาๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะบินหนีไปไหนอีก "ผู้หญิงคนนั้น... เธอคือนักออกแบบอัญมณีระดับโลกครับ แล้วเอกสารที่เธอนั่งดูกับฉัน... มันคือแบบร่างแหวนแต่งงานเพชรที่ฉันสั่งทำพิเศษขึ้นมาเพื่อเธอคนเดียวต่างหากล่ะ"

คำตอบของคารัสทำเอาซาร่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าหวานชาไปแถบๆ... เธอจะบ้าตาย! นี่เธอเข้าใจผิดไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย!

ทุกอย่างที่เขาทำ ความซุ่มซาบ ลับลมคมใน และความใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนั้น ทั้งหมดมันก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น! ซาร่าแอบต่อว่าตัวเองในใจอย่างหนัก ซาร่าเอ๊ย... เธอเกือบจะทำลายความรักและเสียคนที่ดี ใส่ใจเธอขนาดนี้ไปเพราะความงี่เง่าของตัวเองแล้วไหมล่ะ!

ทว่า ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ความงอนและความฟึดฟัดในใจของเธอมันก็ยังไม่หายไปง่ายๆ อยู่ดี!

"ทะ..ถ้าเป็นนักออกแบบ... แล้วทำไมต้องนั่งก้มหน้าใกล้ชิดกันขนาดนั้นด้วยล่ะคะ!" ซาร่าทำทีเป็นเถียงแก้เขิน เสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานเริ่มซับสีเลือดฝาด

แต่แล้ว... ความทรงจำบางอย่างในวันนั้นก็พลันวูบเข้ามาในหัว!

ซาร่านึกขึ้นได้ทันทีว่า ตอนที่เธอวิ่งร้องไห้ออกจากหน้าห้องทำงานของเขา นรินทร์ เลขาสาวของคารัส ได้รีบวิ่งตามเธอมาและพยายามจะรั้งเธอไว้เพื่อพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนนั้นเธออารมณ์ชั่ววูบและกำลังเสียใจหนักมาก จึงไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น เดินหนีและวิ่งลงลิฟต์มาเลย... ที่แท้เลขาฯ ก็กำลังจะบอกความจริงเรื่องนี้กับเธอนี่เอง!

คารัสมองอาการอึกอัก หน้าแดงสลับซีดของภรรยาตัวเล็กแล้วก็พอจะเดาออก คารัสหลุดหัวเราะหึในลำคอด้วยความเอ็นดูจับใจ เขายื่นมือไปบีบแก้มนุ่มของเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้

"หักคะแนนความแคลงใจ... แล้วเปลี่ยนเป็นยอมรับคำขอแต่งงานจากฉันได้หรือยัง...หึคนดี?" คารัสเอ่ยเสียงนุ่ม พลางล้วงเอากล่องกำมะหยี่สีแดงหรูหราออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเปิดมันออกต่อหน้าเธอ

ประกายเพชรน้ำเอกเม็ดโตบนตัวเรือนที่ถูกออกแบบอย่างประดิดประดอยส่องแสงวาววับวิบวับไปทั่วทั้งห้อง ซาร่ามองแหวนวงนั้นตาค้าง... หัวใจดวงน้อยเต้นระสับด้วยความซาบซึ้งและเขินอายจนทำตัวไม่ถูก