บทที่ 29 วิเศษมาก

*******

และแล้ว... วันที่แสนพิเศษที่สุดในชีวิตของซาร่าก็มาถึง

กำหนดวันแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ วันนี้เธอพร้อมแล้วที่จะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดและมีความสุขที่สุดในโลก เคียงคู่กับสามีผู้เคยเย็นชาที่สุด แต่บัดนี้กลับกลายเป็นคนที่อบอุ่นและคลั่งรักเธอที่สุดในชีวิต หัวใจดวงน้อยเต็มไปด้วยความรักอันหนักแน่น... รักที่เธอมีให้เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป

เช้าวันงาน ซาร่าไม่ได้เดินทางไปแต่งตัวที่สตูดิโอแต่งงานหรือห้องชุดในโรงแรมหรูหราที่ไหน แต่กลับได้แต่งหน้าทำผมอยู่ภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์แทน แม้จะแอบแปลกใจกับความลับและขั้นตอนอันแปลกประหลาดที่สามีจัดเตรียมไว้ แต่เธอก็ยอมทำตามด้วยความเต็มใจ

ทีมช่างแต่งหน้าและช่างทำผมระดับประเทศบรรจงเนรมิตความงามให้อย่างพิถีพิถัน ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีนวลละมุน งดงามโดดเด่นสมฐานะ *เจ้าสาวของมาเฟียและเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของประเทศ* ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดเย็บจากผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสสุดเรียบหรู ออกแบบให้เว้าเปิดเผยไหล่เนียนสวยและร่องอกอวบอิ่มเล็กน้อยอย่างเซ็กซี่มีระดับ มูลค่าสูงลิบลิ่วหลักล้านบาท รับกับรองเท้าส้นสูงสีขาวประดับคริสตัลตระการตาที่สวยหรูและแพงระยับ

เรือนผมยาวเงางามถูกเกล้าขึ้นครึ่งหัว ปล่อยลอนสวยสยายลงมากลางหลัง ด้านบนปักด้วยปิ่นอัญมณีล้ำค่าประดับเพชรแท้ที่ส่องประกายระยิบระยับเข้ากับทรงผมอย่างลงตัว ซาร่าจ้องมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ด้วยความรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทัด บอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิทเดินเข้ามาในชุดสูทสากลเรียบกริบ เขายกมือโค้งเคารพเจ้าสาวของเจ้านายด้วยความนอบน้อม

"คุณซาร่าครับ...บอสสั่งให้ผมมารับ และนำทางคุณไปยังสถานที่จัดงานครับ" ทัดเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"เดียวทัด... คุณคารัสจัดงานไว้ที่ไหนเหรอ? ทำไมถึงต้องปิดเป็นความลับขนาดนี้?" ซาร่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยขณะค่อยๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

"ไปถึงแล้วคุณซาร่าจะทราบเองครับ... บอสกำชับไว้ว่านี่คือสถานที่ที่พิเศษที่สุดสำหรับคุณสองคน"

ทัดยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะช่วยประคองชายกระโปร่งยาวเหยียดของชุดเจ้าสาว นำทางซาร่าลงไปยังรถลิมูซีนคันหรูที่จอดรอรับอยู่ด้านหน้าคฤหาสน์ ซาร่าตกใจปนดีใจเธอเห็นแม่ของเธอนั่งรออยู่บนรถก่อนแล้ววันนี้แม่ของเธอสวยจัง สองคนโผล่เข้ากอดกันด้วยความรักโหยหาอยู่เสมอรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเตรียมไปด้วยความสุขบนใบหน้าที่ปิดไว้ไม่มิด หัวใจของเจ้าสาวคนสวยเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น มุ่งหน้าสู่สถานที่ปริศนาที่สามีสุดที่รักได้เนรมิตไว้เพื่อเธอคนเดียว!

-------

ทางด้านของคารัส ชายหนุ่มเนรมิตสถานที่จัดงานแต่งงานออกมาได้อย่างยิ่งใหญ่อลังการ ราวกับเนรมิตเทพนิยายขึ้นมาในชีวิตจริง แม้ระยะเวลาในการจัดเตรียมจะค่อนข้างเร่งรีบ แต่ด้วยอำนาจและเม็ดเงินของเจ้าพ่ออันดับหนึ่ง ทุกอย่างจึงต้องออกมาดีที่สุด สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับภรรยาผู้เป็นดวงใจของเขา โดยได้รับความร่วมมือจากทีมผู้เชี่ยวชาญการจัดงานระดับ VIP แถวหน้าของโลก

บรรยากาศภายในงานถูกเนรมิตอย่างประณีต ทางเดินเปิดตัวเจ้าสาวทอดยาวไกลสุดลูกหูตา ประดับประดาด้วยดอกไม้สดโทนสีขาวและชมพูอ่อน ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ปลายทางเดินโดดเด่นด้วยซุ้มดอกไม้ขนาดใหญ่และป้ายชื่อของคนทั้งสอง "Caras & Sarah" สีทองระยิบระยับสวยที่สุดในโลก

สองฝั่งทางเดินที่ทอดยาว ถูกจัดวางด้วยโต๊ะจีนและโต๊ะบุฟเฟต์หรูหราสำหรับรับรองแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ ซึ่งถูกเชิญมาร่วมเป็นพยานรักในครั้งนี้อย่างคับคั่ง นำโดยคุณนายเฮเรนที่แต่งกายด้วยชุดราตรีงดงาม รอยยิ้มเปี่ยมสุขปรากฏบนใบหน้าตลอดเวลา ข้างกายมีคุณปู่ที่นั่งรถเข็นด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ รวมถึงป้าอุ่นและเหล่าคนรับใช้ทุกคนในคฤหาสน์ที่ได้รับเกียรติให้มาร่วมงานอย่างเท่าเทียม

นอกจากนี้ แขกฝ่ายธุรกิจยังประกอบไปด้วยเหล่าพนักงานจากบริษัทของคารัส หุ้นส่วนรายใหญ่ระดับแนวหน้าของประเทศ ตลอดจนเหล่านักธุรกิจและผู้มีอิทธิพลที่เดินทางมาร่วมยินดีกันอย่างแน่นขนัด

และที่ขาดไม่ได้เลยคือ 'ไทก้า' ลูกพี่ลูกน้องคนสำคัญ ที่แม้ติดธุระด่วนระดับข้ามประเทศแค่ไหน แต่วันนี้เขาก็ต้องปลีกตัวบินด่วนกลับมายินดีกับคารัสและซาร่าให้ได้ ไทก้าในชุดสูทสง่างามยืนยักคิ้วให้คารัสพลางตบไหล่เบาๆ

"งานเนียนมากพี่ชาย... สมกับเป็นเจ้าพ่อจริงๆ" ไทก้าเย้าแหย่

คารัสยิ้มรับด้วยความภาคภูมิใจ เขาอยู่ในชุดสูททักซิโด้สีดำเรียบหรู ตัดเย็บอย่างพิถีพิถัน เสริมให้เรือนร่างสูงใหญ่ดูสง่างามและทรงอำนาจจนทุกสายตาต้องเหลียวมอง ทว่าสายตาคู่คมกริบของเขากลับไม่ได้สนใจความอลังการรอบข้างเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมเอาแต่จ้องมองไปที่จุดเริ่มต้นของทางเดินทอดยาว... เฝ้ารอคอยการปรากฏตัวของเจ้าสาวที่สวยที่สุดในชีวิตของเขาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก!

ไทก้ามองคารัสตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ที่ผ่านมา ไทก้าไม่เคยเรียกคารัสว่า "พี่" เลยสักครั้ง เพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มต้นและดำเนินมาด้วยเรื่องของ ธุรกิจ และผลประโยชน์ล้วนๆ สายตาที่เคยมองกันเป็นเพียงหุ้นส่วนหรือคู่ค้า ทำให้ช่องว่างระหว่างเขากับคารัสมีเพียงความเย็นชาและข้อตกลง

ทว่า... เหตุการณ์มรสุมหลายต่อหลายอย่างที่ผ่านพ้นมา ทั้งความเป็นความตาย ความเด็ดขาด และหัวใจอันยิ่งใหญ่ที่คารัสมีให้แก่คนที่รัก ได้สลายละลายกำแพงในใจของไทก้าจนหมดสิ้น แม้ว่าเขาจะ อายุห่างจากคารัสเพียงแค่ปีเดียว แต่ภาพผู้ชายตรงหน้าที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวและซาร่า ทำให้ไทก้ารู้สึกนับถือชายคนนี้จากใจจริง

ไทก้าละมือจากการตบไหล่ ขยับตัวเข้ามายืนตรงหน้าคารัสอย่างเป็นทางการ แววตาที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความจริงใจและนอบน้อม

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ... พี่คารัส"

สรรพนามใหม่ที่หลุดออกจากปากของไทก้า ทำเอาคารัสชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนที่รอยยิ้มพึงพอใจและอบอุ่นจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม คารัสยื่นมือไปจับมือกับไทก้าแล้วตบหลังน้องชายเบาๆ ด้วยความรักใคร่

"กราบเท้าพี่สักทีไหมล่ะ จะได้สมบูรณ์แบบ?" คารัสเอ่ยเย้าเสียงต่ำตามสไตล์

"เหอะ! ได้ทีเอาใหญ่นะพี่!" ไทก้าหัวเราะร่าพลางสั่นหัวอย่างขำๆ "เอาเป็นว่า... ไม่ว่าหลังจากนี้พี่จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น หรือธุรกิจจะไปทิศทางไหน ผมจะเคารพและยอมรับการตัดสินใจของพี่ชายคนนี้ตลอดไปครับ"

ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอย่างลูกผู้ชาย... ไม่ใช่ในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจอีกต่อไป แต่เป็น พี่น้อง ที่พร้อมจะซัพพอร์ตและปกป้องเคียงข้างกันตลอดไป

และในวินาทีนั้นเอง เสียงดนตรีบรรเลงเพลงแต่งงานอันไพเราะและหวานซาบซึ้งก็ค่อยๆ ดังขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณ แขกเหรื่อทุกคนในงานพร้อมใจกันเงียบเสียงลงและหันไปมองยังจุดเริ่มต้นของทางเดินทอดยาว... สัญญาณเตือนว่า เจ้าสาวผู้แสนงดงามกำลังจะก้าวเดินเข้ามาแล้ว!

เมื่อรถลิมูซีนคันหรูจอดสนิท ประตูถูกเปิดออกโดยทัด ซาร่าค่อยๆ ก้าวเท้าลงมา และวินาทีนั้นเอง... ภาพตรงหน้าก็ทำเอาเธอตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ

มันวิเศษและงดงามมากเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่า!

ผืนทรายสีนวลละเอียด ลมทะเลพัดพาไอร้อนชื้นและกลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงคลื่นกระทบฝั่งคลอเต้าไปกับเสียงดนตรีบรรเลงสุดอบอุ่น... ที่นี่คือริมชายหาดแห่งนั้นนั่นเอง ชายหาดที่รีสอร์ตหรูของเขาตั้งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว สถานที่ที่เธอเคยผ่านเหตุการณ์อันเลวร้าย สับสน และเต็มไปด้วยบาดแผลในอดีต

ทว่าในวันนี้... ความกลัวและความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นกลับสลายหายไปจนหมดสิ้น คารัสเลือกใช้สถานที่แห่งนี้จัดงาน เพื่อเปลี่ยนฝันร้ายในวันวานให้กลายเป็นดินแดนแห่งความทรงจำที่หวานชื่นที่สุดในชีวิตของเธอ

ความซาบซึ้งใจถาโถมเข้าใส่หัวใจจนซาร่าน้ำตาคลอเบ้า หยดน้ำตาแห่งความสุขค่อยๆ ร่วงหล่นลงสัมผัสแก้มนวล แต่เธอต้องรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และใช้นิ้วมือซับมันออกเบาๆ เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เครื่องหน้าสวยหวานต้องเปรอะเปื้อน

"พร้อมไหมลูกสาวของแม่..."

เสียงอบอุ่นของผู้เป็นแม่ดังขึ้นข้างกาย คุณแม่ในชุดราตรีเรียบหรูยื่นแขนออกมาส่งให้ลูกสาวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขและสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ซาร่าหันไปสบตาแม่ด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะยื่นมือสั่นเทาคล้องเข้ากับแขนของผู้เป็นแม่ไว้แน่น

ตึก... ตึก...

เสียงดนตรีบรรเลงเพลงแต่งงานดังกระหึ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ผู้ร่วมงานทุกคนในสถานที่แห่งนั้นต่างลุกขึ้นยืนแล้วหันมามองเจ้าสาวเป็นตาเดียว เสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความชื่นชมในความงดงามเลอค่าของเธอดังขึ้นไม่ขาดสาย

ซาร่าจับแขนแม่ไว้แน่น ค่อยๆ ก้าวเดินไปตามทางเดินทอดยาวที่โรยด้วยกลีบดอกไม้สีขาว ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระสับด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่สุดในชีวิต

และที่ปลายทางเดินนั้น... ร่างสูงใหญ่ทรงอำนาจของคารัสในชุดทักซิโด้สุดสง่างาม กำลังยืนรอเธออยู่ นัยน์ตาคู่คมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้ส่องประกายวาววับ เต็มไปด้วยความรัก ความทะนุถนอม และความคลั่งรักอย่างเปิดเผย เขามองตรงมาที่เธอเพียงคนเดียว ราวกับว่าโลกทั้งใบมีแค่งานแต่งงานและเจ้าสาวตรงหน้าคนนี้เท่านั้น

คุณแม่ก้าวประคองซาร่ามาส่งจนถึงปลายทางเดิน คารัสก้าวลงมารับมือบางของภรรยาจากคุณแม่ด้วยความนอบน้อม เขายกมือไหว้คุณแม่พร้อมคำมั่นสัญญาผ่านสายตา ก่อนจะกุมมือซาร่าพาขึ้นไปยืนเคียงข้างกันหน้าบาทหลวงผู้ทำพิธี

บรรยากาศริมชายหาดยามเย็นที่แสงพระอาทิตย์ตกดินสะท้อนผืนน้ำเป็นสีทองผ่องใส ช่างงดงามและอบอุ่นราวกับภาพวาด บาทหลวงเริ่มเอ่ยคำสาบานแห่งความรัก ท่ามกลางสายตาแห่งความยินดีและรอยยิ้มของแขกเหรื่อทุกคน

"คุณคารัส... คุณจะรับคุณซาร่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และสัญญาว่าจะรัก เคารพ ให้เกียรติ และดูแลเธอทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ตลอดชีวิตหรือไม่?"

คารัสจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสุกใสของซาร่าด้วยความรักทั้งหมดที่มี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดถ้อยชัดคำ

"รับครับ... ผมสัญญา"

บาทหลวงหันมาทางเจ้าสาวคนสวย "คุณซาร่า... คุณจะรับคุณคารัสเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย และสัญญาว่าจะรัก เคารพ ให้เกียรติ และดูแลเขาทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ตลอดชีวิตหรือไม่?"

ซาร่ายิ้มหวาน น้ำตาแห่งความปิติคลอเบ้า เธอสบตาสามีแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"รับค่ะ... ซาร่าสัญญา"

เมื่อคำสาบานถูกเอ่ยออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ คารัสค่อยๆ บรรจงหยิบแหวนเพชรเม็ดงามสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของซาร่า เช่นเดียวกับซาร่าที่หยิบแหวนของเขาสวมกลับคืนให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของชายหนุ่ม สัญลักษณ์แห่งพันธะสัญญาและหัวใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง

"โดยอำนาจแห่งความรักและพยาน ณ ที่แห่งนี้... พ่อขอประกาศให้คุณทั้งสองเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์ เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวได้"

จบคำประกาศของบาทหลวง เสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั่วชายหาด!

สิ้นเสียงสวดพรของบาทหลวงผู้ทำหน้าที่พันธนาการดวงวิญญาณสองดวงเข้าด้วยกัน คารัสก้มลงหมายจะมอบจูบอันเป็นตราประทับแห่งพันธสัญญา แต่ทว่าเรียวนิ้วเล็กนุ่มของซาร่ากลับยกขึ้นแตะริมฝีปากของเขาไว้เบาๆ ยับยั้งความตั้งใจนั้นเสียก่อน

หญิงสาวเขย่งกายขึ้นเล็กน้อยพร้อมส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของคารัส ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าทว่าหวานล้ำจนคนฟังถึงกับใจสั่น

"กว่าจะยอมตกเป็นของฉันได้นะ... พ่อคนเย็นชา"

สิ้นคำ ซาร่าก็คลี่รอยยิ้มซุกซนเรียกร้อง ก่อนจะเอื้อมมือเรียวสวยขึ้นเกาะเกี่ยวรอบคอหนา โน้มใบหน้าคมคายลงมาหา แล้วสอดประสานริมฝีปากเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น จุมพิตนั้นเรียกร้อง ร้อนแรง และลึกซึ้งเสียจนคารัสเบิ่งตาขึ้นด้วยความประหลาดใจในทีแรก ก่อนจะปล่อยให้สติสัมปชัญญะมลายหายไปในพริบตา

ความนุ่มนวลและรสสัมผัสหวานฉ่ำตรงหน้าจุดไฟเสน่หาที่ซ่อนลึกอยู่ภายในใจของคารัสให้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง คารัสวาดแขนแกร่งโอบรัดเอวบางให้ร่างของเธอขยับเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ตอบรับรสจูบนั้นด้วยความกระหายและครอบครองอย่างเอาแต่ใจ หลุ่มหลงในตัวหญิงสาวตรงหน้าจนยากจะถอนตัว

เสียงฮือฮาและเสียงปรบมือยินดีของบรรดาแขกเหรื่อดังก้องไปทั่วทั้งศาสนสถาน แต่สำหรับคารัสในเวลานี้ เสียงเหล่านั้นกลับไกลออกไปทุกที... ในโลกของเขา เหลือเพียงแค่ซาร่าและรสจูบอันแสนตลบอบอวลนี้เท่านั้น

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของไทก้า คุณนายเฮเลน คุณปู่ และแขกทุกคน เสียงคลื่นกระทบฝั่งคลอเต้าไปกับบทเพลงแห่งความสุข ปิดฉากทุกความเข้าใจผิดและความเจ็บปวดในอดีตลงอย่างงดงามที่สุด

บรรยากาศในงานเลี้ยงช่วงค่ำเต็มไปด้วยความครื้นเครงและอบอุ่น เมื่อคารัสและซาร่าเดินควงคู่กันรับชนแก้วขอบคุณแขกเหรื่อทุกคนเรียบร้อยแล้ว ไทก้า ก็ถือโอกาสก้าวเข้ามาหาเจ้าสาวเพื่อแสดงความยินดีจากใจจริง

"ยินดีด้วยนะซาร่า... วันนี้เธอสวยมากจริงๆ" ไทก้ายิ้มให้อย่างจริงใจ พร้อมยื่นแก้วเครื่องดื่มขึ้นแตะเบาๆ เป็นการอวยพร "ฝ่ายนั้นน่ะ... ถึงหน้าตาจะเหมือนยักษ์วัดแจ้งไปหน่อย แต่รับรองได้ว่าเขารักและจะดูแลเธอดีที่สุดแน่นอน"

"ขอบคุณมากนะคะพี่ไทก้า..ไม่คิดว่าจะมาได้งานยุ่งขนาดนั้น..ซาร่าอยากขอบคุณพี่ที่ช่วยดูแลตอนที่ซาร่าลำบาก.ไม่ว่าช่วงไหนพี่ก็มีบทบาทในชีวิตของซาร่าเสมอ ซาร่าจะไม่มีวันลืมพี่เลยค่ะ ." ซาร่ายิ้มหวานตอบกลับ

คารัสที่ยืนกุมมือซาร่าอยู่ข้างๆ ส่งสายตาคมกริบมองไทก้าอย่างไม่วางตา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความหวงภรรยา แต่ก็เป็นเพียง การหึงส่งๆ ไปอย่างนั้นเอง เพราะในใจลึกๆ คารัสไม่ได้มีความระแวงหรือแค้นเคืองอะไรในตัวไทก้าอีกต่อไปแล้ว บัดนี้เขามองไทก้าเป็นน้องชายที่ก้าวผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกันอย่างแท้จริง

ขณะเดียวกัน ที่โต๊ะรับรองผู้ใหญ่ระดับ VIP...

คุณปู่ คุณนายเฮเรน และคุณแม่ของซาร่านั่งจิบชาและพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งคุณแม่ของซาร่าตัดสินใจหลุบสายตามองลูกสาวที่อยู่ไกลๆ แล้วระบายรอยยิ้มตื่นเต้นออกมา ก่อนจะยอมเปิดเผยความจริงอันน่าปิติยินดีให้คุณปู่และคุณนายเฮเลนฟังเบาๆ

"จริงๆ แล้ว... มีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะบอกค่ะ..." คุณแม่กระซิบเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ซาร่ากำลังจะมีน้องให้คารัสแล้วนะคะ"

"อะไรนะจ๊ะ?!" คุณนายเฮเลนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาโตขึ้นด้วยความดีใจสุดขีด จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ ขณะที่กินชาของคุณปู่ถึงกับชะงัก ชายสูงวัยยิ้มกว้างจนตาหยี พลอยพลอยตื่นเต้นจนหัวใจพองโต!

"จริงเหรอนี่?! ฉันกำลังจะได้เป็นเหลนแล้วเหรอ!" คุณปู่เอ่ยเสียงสั่นด้วยความปิติ

"จริงค่ะคุณท่าน..." คุณแม่ขอวซาร่ายิ้มรับ "แต่ว่า... ซาร่าขอร้องไว้ว่าอย่าเพิ่งบอกคารัสตอนนี้นะคะ เธอตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับคารัสด้วยตัวเองเป็นของขวัญหลังจากจบงานแต่งงานคืนนี้ค่ะ"

"ได้เลย! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะเหยียบไว้ให้มิดเลย!" คุณนายเฮเรนหัวเราะร่าอย่างมีความสุข สายตามองไปยังลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยความรักใคร่ บรรยากาศรอบข้างอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความอบอุ่นของครอบครัวที่กำลังจะต้อนรับสมาชิกตัวน้อยเข้ามาเติมเต็มในเร็วๆ นี้