LOGINฉันสั่งให้มันปล่อยหัวพี่สาวฉัน
"เฮ้ย พวกแก ยืนดูทำไม มาช่วยฉันสิ" พอสู้แรงฉันไม่ได้ก็เริ่มหาพวก เพื่อนมันก็เชื่อฟังซะเหลือเกินจะถลาเข้ามาหาฉันแต่พี่เบนหวีดเสียงขึ้นซะก่อน "อ๊าาา หยุดนะอีพวกชะนี ใครแหยมแม่ตบล้างน้ำนะ!" พี่เบนชี้หน้าพวกนั้นและพวกนั้นเหมือนไม่ฟังแต่ก็ต้องยอมชะงักเมื่อพวกเพื่อนๆที่พี่เบนโทรตามวิ่งกรูกันมาทางนี้พอดิบพอดี "เอาซิ ใครกล้าห๊ะ" พี่เบนเท้าเอวพูด ตอนนี้เมื่อรวมตัวกันแล้วพวกฉันมีเยอะกว่า หกต่อสี่เชียวนะ "นี่จะรุมกันเหรอห๊ะ" เพื่อนคนหนึ่งของมันโวยขึ้นจนฉันตอกกลับแทบหน้าหงาย "แล้วตอนมาสี่ต่อหนึ่งนี่ไม่รุมเหรอวะ!" "ปล่อยเพื่อนฉันเลยนะ ถ้าไม่ปล่อยรุมเป็นรุมอ่ะบอกเลย พวกแกเริ่มก่อนนะ" พี่แคลร์พูดบ้าง ฉันตวัดสายตามาจ้องยัยผมแดงอีก ยัยนั่นจ้องตอบฉันทำท่าจะไม่ยอมจนพวกเพื่อนๆเข้าไปแยกเธอออกจากพี่สาวฉัน เมื่อยัยนั่นปล่อยมือออกจากยี่หวาฉันก็ดันพี่สาวให้ไปยืนอยู่ข้างหลัง พี่สาวฉันสู้รบปรบมือกับใครเขาไม่ไหวหรอก "เออ วันนี้ถือว่ามึงโชคดีไปนะที่พวกเยอะ คราวหลังถ้ากูเห็นว่ามึงร่านมาอ่อยผัวกูอีกนะ..." "ใครอ่อย ใครบอกมึงว่าพี่กูอ่อย" ฉันแย้งด้วยคำหยาบ หยาบมาก่อนเองนะ "ผัวมึงอ่ะมาม่อเพื่อนกูก่อนเองนะ" "เออใช่" พี่จิวกับพี่พลอยรีบเสริม "พวกมึงเพื่อนกันมึงก็เข้าข้างกัน ผัวกูอ่ะบอกกูหมดแล้วว่าอีนี่อ่ะอ่อยก่อน ร่านจะแย่งผัวเขาก็อย่ามาตอแหลเวลาจะโดนเมียเขาตบ" มันชี้หน้าด่าพวกเราจนพี่เบนทนไม่ไหวจะถลาเข้าไปกระชากหัวแดงๆมันมาตบแต่ฉันรั้งแขนเขาไว้ก่อน มึงก็เชื่อผัวไม่ลืมหูลืมตาเลยนะ แบบนี้ไงมันถึงได้สาระเลวไม่จบสิ้น "ใครบอกนะ?" ฉันถามย้ำมัน "ผัวมึงพูดแบบนั้นใช่มั้ย?" "เออ อีนี่มันพี่มึงใช่มั้ย สั่งสอนมันมั่งสิว่าจะร่านจะแรดยังไงก็อย่าไปอ่อยผัวคนอื่น เรื่องแค่นี้ไม่มีปัญญาคิดเหรอ" "มึงโทรตามมันมา" "กูไม่ตาม" "ไม่ตามมันมาใช่ม่ะ ได้!" ฉันไม่ฟังเสียงมันแล้ว ได้ยินแบบนี้แล้วปรี้ดมาก ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินดิ่งกลับเข้าไปในผับทันที การไม่ยอมคนและเป็นคนแรงๆเป็นจุดเด่นของฉัน แต่ในทางกลับกัน มันก็เป็นจุดด้อยของฉันด้วย...ฉันรู้ตัวดี ฉันวิ่งเข้ามาในผับและมองหาไอ้ผู้ชายหน้าม่อที่มันกำลังยืนกระแซะอยู่กับผู้หญิงอีกคนโดยไม่ได้สำนึกเลยสักนิดว่าผู้หญิงที่มันเข้ามายุ่งด้วยจะเดือดร้อนเพราะเมียของมัน ก็ยังคงหน้าด้านหัวเราะต่อกระซิกคลอเคลียกับคนอื่นลับหลังเมียมันแบบหน้าไม่อายได้ หมับ~ "เห้ย อะไรวะ..." เพี้ยะ~ เพี้ยะ~ "ไอ้หน้าตัวเมีย!" เวลาต่อมา *สถานีตำรวจ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะร้อยเวรในสถานีตำรวจ ด้านหลังของฉันมียี่หวากับพวกเพื่อนๆนั่งรออยู่ด้วย ส่วนคู่กรณีของฉัน "ผมไม่ยอมนะ รู้มั้ยผมลูกใคร?" ไอ้ผู้ชายหน้าม่อนั่นไง เหตุการณ์ที่ผับก่อนหน้านี้คือมันถูกฉันฟาดหน้าไปหลายทีพร้อมกับด่ามันด้วย หน้ามันมีรอยช้ำและรอยเล็บข่วน มันนั่งเชิดหน้าอย่างผู้มีชัยอยู่ข้างๆเมียมันนั่นแหละ มันโวยวายบอกจะเอาเรื่องฉันให้ถึงที่สุดเพราะทำร้ายร่างกายและหมิ่นประมาทมันด้วย "ลูกใครแล้วไง พ่อมึงใหญ่นักเหรอ" ฉันก็ไม่ได้กลัวไง พอถูกฉันตอกกลับมันก็หันหน้ามาทะเลาะกับฉันอีก "เออ มึงคิดว่าเป็นผู้หญิงปากดีแล้วกูจะไม่กล้าทำอะไรเหรอวะ" "ก็ทำสิ มึงทำเลย..." "หยีๆ พอแล้ว อย่ามีเรื่องกันสิ" แล้วยี่หวาก็เข้ามาเขย่าตัวฉันเพื่อห้ามปราบไว้ก่อนพร้อมกับเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังนั่งหน้าเครียด "นี่พวกคุณ ที่นี่โรงพักนะครับ ถ้าพวกคุณจะมีเรื่องกันต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจผมจะเชิญพวกคุณไปสงบสติอารมณ์ในห้องขังทั้งคู่นะครับ" "หยี ใจเย็นๆก่อนนะ ให้พี่คุยเอง" ยี่หวาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ใส่ฉันก่อนจะหันไปหาผู้ชายคนนั้น "คือว่า...ฉันขอโทษนะคะ" "ขอโทษมันทำไม" ฉันกระตุกแขนพี่สาวตัวเอง แต่ยี่หวาก็ขัดใจฉันด้วยการหันไปคุยดีๆกับมันอีก "คือฉัน..." "พวกฉันไม่คุยกับเด็กแบบพวกแก พวกเราไม่ยอมนะคะคุณตำรวจ เชิญพ่อแม่ผู้ปกครองมันมาคุยดีกว่าค่ะ" พวกแกโตมากเลยสินะ'รู้มั้ยผมลูกใคร?' เหอะ ตัวเองยังหลบอยู่ใต้เงาพ่อแม่แท้ๆ "คือ ได้ค่ะๆ ฉันตามผู้ปกครองมาแล้ว รอสักครู่นะคะคุณตำรวจ" ฉันหันไปมองหน้าพี่สาวอีกครั้ง พี่ฉันจะตามใครมาเคลียร์? พ่อกับแม่เลี้ยงฉันเหรอ...ไม่มีทาง หรือย่า...ก็ยิ่งกว่าไม่มีทางอีก หรืออาจจะเป็นป้ากับน้าฉัน...แต่ถ้าสองคนนี้มา ดูท่าแล้วน่าจะมีคดีเพิ่มแหงๆ "หวา ตามใคร..." ฉันกำลังจะอ้าปากถามแต่หูก็ได้ยินเสียงวิ่งมาทางนี้พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคย "ยี่หวา ยาหยี" ควับ~ "นาย..." ไอ้บ้านี่ ยี่หวาตามอีตานี่มาทำไมวะ!จากนั้นฝ่ามือของแม่เขาก็ฟาดใส่หน้าเขาเต็มๆ ใบหน้าเขาสะบัดหันมาทางฉันและฉันเบนสายตาหนี "ทำไมเป็นคนแบบนี้ห๊ะ ทำอะไรแบบนี้!" ฉันเพิ่งเคยเห็นแม่ของเขาโวยวายเป็นครั้งแรก เธอตวาดเสียงดังลั่นใส่ลูกชายตัวเอง "ทำร้ายน้องใช่มั้ย แม่ไม่คิดเลยนะว่าแกจะเป็นคนแบบนี้!" "ผม..." ธันวาพึมพำ เขามองหน้าแม่ของตัวเองก่อนจะมองหน้าพ่อของฉันที่ก็มองเขาและเงียบไปเหมือนกันจากนั้นก็เลื่อนสายตามามองฉันแค่แว่บเดียวก็หันกลับไปมองหน้าแม่ของเขาอีก "ขอโทษครับ" เหอะ! "แต่งตัวแล้วออกมาคุยกับแม่ เดี๋ยวนี้!" พูดจบแม่ของเขาก็เดินออกไป ฉันหันมามองหน้าพ่อ พ่อส่ายหัวก่อนจะตวัดสายตาไปมองธันวาแล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูลง 05.10 น. หลังจากธันวาออกไป ฉันตัดสินใจลุกไปอาบน้ำในห้องน้ำของเขาแล้วกลับมาใส่เสื้อผ้าชุดเดิม แต่รอยแดงและรอยจ้ำบนตัวฉันทำให้ฉันต้องคว้าเสื้อคลุมแขนยาวของเขามาใส่ทับเพื่อปกปิดมันไว้ ฉันเดินออกมาจากห้องและกำลังจะลงบันไดแต่กลับได้ยินเสียงพูดคุยที่ค่อนข้างดังจากทางโถงด้านล่าง เป็นพ่อฉัน แม่ของเขา และตัวเขาเอง... "ผมขอโทษครับ คุณลุง" ฉันได้ยินเสียงเขาขอโทษพ่อฉัน ไม่รู้ว่าครั้ง
"อื้อ!" ฉันดิ้นอีกครั้งเมื่อมืออีกข้างของเขาเลื้อยไปด้านหลังของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เขาใช้มันดันแผ่นหลังฉันให้ยกขึ้นและรูดซิบชุดเดรสของฉันลงอย่างรวดเร็ว "อะ ไอ้บ้า อย่ามาทำระยำกับฉันนะ!" ฉันด่ากราดทันทีที่เขาผละริมฝีปากออกไป เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ตวัดสายตามองฉันก่อนจะฉกริมฝีปากลงบนต้นคอฉันแทน "อะ โอ้ย!" และฉันเจ็บเมื่อเขาใช้ปากและลิ้นดูดดึงต้นคอฉันจากนั้นก็ลากไล้มันไปเรื่อยๆตามไหปลาร้าและผิวเนื้อช่วงอกที่โผล่พ้นเกาะอกของฉันขึ้นมา มันทำให้ฉันโกรธตัวเองที่ดันใส่เกาะอกมาแบบนี้! "อย่านะ ไอ้...อ๊ะ!" ฉันตกใจที่เขาดึงชุดฉันลง ฉันรู้ว่าบราเซียและทรวงอกถูกเปิดเผยเพราะความเย็นจากภายนอกสัมผัสกับผิวเนื้อฉัน ริมฝีปากและใบหน้าเขาคลอเคลียอยู่บริเวณนั้นไม่ห่าง ฉันกำมือแน่นและอยากจะใช้มันทุบตีทำร้ายเขาแต่ก็ทำไม่ได้ ถึงในห้องนี้จะเปิดแอร์ แต่เขาทำให้ผิวบริเวณนั้นทุกจุดที่ริมฝีปากเขาลากผ่านมันกลับร้อนวูบวาบ “ไอ้เลว อื้อ!” คนข้างบนฉกริมฝีปากลงมาประกบจูบฉันอย่างแรง เรียวขาทั้งสองข้างของฉันถูกแยกออกจากกันในขณะที่เขากำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนล่างของตัวเอง ปึก! “อื้อ!!!” ราวกับ
"ปล่อยดิวะ!" ปึ้ก~ ฉันตะคอกเขา จังหวะนั้นก็ทุบกำปั้นลงไปที่หน้าเขาด้วย ฉันแค่คิดว่าเขาจะเจ็บและยอมปล่อยฉันสักที "..." แต่เขาทำแค่กัดฟันและตวัดสายตามาจ้องหน้าฉัน "เห้ย บอกให้...อ๊ะ!" ฟลุ่บ~ และเขาทำให้ฉันเผลออุทานออกมาอย่างตกใจด้วยการเหวี่ยงฉันลงบนฟูกเตียงอย่างแรง ฉันมัวแต่ดิ้นรนจนไม่รู้ว่าถูกลากขึ้นมาบนห้องนี้ตั้งแต่ตอนไหน "อะ ไอ้!" พรึ่บ~ เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อฉันจะรีบเด้งตัวลุกขึ้นเขากลับผลักฉันให้นอนลงไปแล้วโถมตัวลงมาคล่อมฉันไว้อย่างรวดเร็ว มือสองข้างกระชากแขนฉันแล้วกดลงกับฟูกเตียง "ด่าอีกสิ ด่าเลย!" เขากระชากเสียงพูดกับฉัน ฉันตวัดสายตาจ้องหน้าเขาที่อยู่เหนือร่าง ก่อนหน้านี้เขาถูกฉันด่าไว้เจ็บแสบมาก แล้วอย่าบอกนะว่าที่เขาบอก...เขาจะใช้วิธีแบบนี้ "นายคิดว่าฉันจะกลัวเหรอ อย่างนายจะกล้าทำอะไรฉัน ลืมแล้วเหรอว่านายกับแม่ต้องพึ่งสมบัติของพ่อฉัน!" "ไม่ลืม ไม่ต้องย้ำ" "แล้วนายก็ไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้" "เธอก็ไม่มีสิทธิ์คิดจะทำร้ายแม่ฉันเหมือนกัน" เขาโต้กลับฉัน ฉันจ้องหน้าเขาด้วยอารมณ์เดือดดาล "แล้วที่แม่นายเข้ามาในชีวิตแม่ฉันล่ะ ที่แม่นายเข้ามาทำให้ครอบ
กะ แก อะ เฮือก!" "คุณแม่!" "คุณย่า!" ฟลุ่บ~ ฉันชะงักไปที่จู่ๆผู้หญิงวัยชราก็ทรุดลงตรงหน้าฉันแต่ดีที่ลูกสะใภ้ของย่าจับแขนเธอและช่วยพยุงไว้ได้ทัน ทุกคนดูตกใจและเรียกท่านพร้อมกันแต่ฉันกลับทำได้แค่ยืนนิ่ง "...!" "อะ เอา นังเด็ก คน นี้ ออกไป" คุณพ่อกับนายธันเข้าไปช่วยกันพยุงท่านไว้และท่านเงยหน้ามาชี้หน้าฉันด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดไป และทำท่าทางเหมือนจะขาดใจตายอยู่ตรงหน้าฉัน "หยีคุณย่าเป็นโรคหัวใจ" ยี่หวาบอกกับฉันก่อนจะเข้าไปหาคุณย่าของเธออีกคน ฉันที่ดูเหมือนจะได้เปรียบต้องมาแพ้ให้กับคนเป็นโรคหัวใจสินะ หึ "ออกไป" ขนาดนี้ก็ยังไม่วายส่งสายตาอาฆาตมาหาฉัน ฉันยังยืนนิ่งและหลุบตาลงมองท่านจนรู้สึกว่าถูกกระตุกแขนจนเซ หมับ~ ถึงได้หันไปมอง ก็เห็นว่านายธันวาเข้ามาคว้าแขนฉันไว้ "ปล่อย!" ฉันสะบัดแขนออกทันทีแต่เขาไม่ยอม เขาหันไปมองสภาพวุ่นวายของบ้านฉันก่อนจะหันกลับมามองฉันเพียงแค่เสี้ยวนาที "มานี่!" จากนั้นเขาก็ออกแรงลากฉันออกไปทางประตูหลังบ้านทันที สวบ~ "บอกให้ปล่อยไงวะ!" เมื่อโดนลากออกมาไม่ไกลเท่าไหร่ฉันก็รวบรวมแรงฮึดสู้เขา ฉันสะบัดแขนออกจากเขาแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยง
ฉันบิดตัวออกจากมือของยี่หวาพลางเดินเข้าไปหาแจกันใบใหญ่ที่ราคาคงแพงกว่าเสื้อผ้าราคาสูงที่สุดที่ฉันเคยใส่ มันถูกตั้งไว้บนพื้นเพื่อโชว์ความสวยงาม ฉันใช้มือวางทาบลงบนผิวของแจกันและทำท่าเหมือนจะผลักให้มันล้มลง "อย่านะ ห้ามแตะต้องของๆฉัน!" "หึ" "หนูยาหยี อย่าทำเลยนะ ถือว่าแม่ขอ" "ฉันมีแม่คนเดียว!" ฉันหันไปตวาดใส่แม่เลี้ยงของตัวเอง "ไม่ต้องคิดจะยกตัวเองมาเป็นแม่ฉัน ฉันไม่ต้องการ!" "อะ เอ่อ ได้ๆ น้าขอโทษนะ แต่ว่า...วันนี้เรามาสนุกกันเถอะนะ" สนุกเหรอ... ฉันตวัดสายตามองย่าของตัวเองอีกครั้ง และเห็นแว่บๆด้วยว่ามีคนใช้สองสามคนวิ่งออกไปจากตรงนี้ พอเริ่มวุ่นวาย ฉันก็เริ่มสนุกแล้วสิ "หยี พี่ว่า..." ยี่หวาเข้ามาจับแขนฉันอีกและฉันหันไปจิกตามองเธอ คำพูดที่จะออกจากปากเลยถูกกลืนลงคอไป และเพียงแค่ไม่กี่นาทีพ่อของฉันก็เข้ามาตามด้วยนายธันวาที่วิ่งเข้ามาเหมือนกัน "ยาหยี" พ่อเรียกชื่อฉันด้วยท่าทางตกใจ "ลูกมาจริงๆด้วย พ่อดีใจนะ" ก่อนที่ท่านจะยิ้มและเดินเข้ามาหาฉันแต่ก็ชะงักเมื่อคุณย่าแผดเสียงใส่ "นี่พวกแกคิดอะไรกันอยู่ ทำอะไรทำไมไม่ถามฉันก่อน เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง ห๊ะ ตาย
-ธันวา- "อืม โอเค เดี๋ยวบอกแม่ให้" "ฝันดีเหมือนกันนารา บาย" ผมวางสายของนาราหลังจากที่เธอโทรมาย้ำเรื่องของขวัญวันเกิดแม่ผมที่เธออุตส่าห์ไปซื้อเอาไว้ล่วงหน้าแล้วฝากผมเอามาให้แม่เพราะเธอมีธุระด่วนต้องไปต่างประเทศ ซึ่งที่นั่นก็เวลาห่างจากที่ไทยหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็คงดึกแล้ว หลังจากนั้นผมก็เดินกลับเข้ามาในงานเพราะเมื่อกี้ออกมาหาที่ๆเสียงค่อนข้างเบาเพื่อคุยโทรศัพท์ สวบ~ ผมเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนสนิทที่มางานวันเกิดของแม่ผมในวันนี้ด้วย ผมเป็นคนมีเพื่อนหลายกลุ่ม ซึ่งเพื่อนกลุ่มนี้ที่มาส่วนมากก็จะเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่เรียนด้วยกันค่อนข้างนาน โดยเฉพาะไอ้เท็น หมอนี่เรียนกับผมมานาน คบกันมาสิบปี รู้ไส้รู้พุงกันหมดทุกอย่าง ส่วนอีกสองคนที่ผมก็สนิทมากเช่นกัน ก็คือเจมส์กับนารานั่นแหละ เป็นเพื่อนทางธุรกิจที่ดันมาสนิทกันจนเชื่อใจเปิดบริษัทด้วยกัน เรารู้จักกันผ่านผู้ใหญ่นับได้ก็ประมาณสี่ห้าปีแล้วมั้ง แต่วันนี้ทั้งนาราทั้งเจมส์ไม่ได้มา หมอนั่นก็บินด่วนไปอเมริกาเหมือนกัน "เห้ยๆ ไอ้ธันล่ะวะ" ผมมองไปทางต้นเสียง เห็นไอ้เท็นวิ่งมาทางกลุ่มที่พวกเราสุมหัวกันอยู่ ตอนนี้พวกผมอยู่บริเวณงานตรงส







