ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง

ภรรยาที่เขาทอดทิ้ง

By:  แคลร์ รีUpdated just now
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
0views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โลกของครองขวัญพังทลายลงในชั่วข้ามคืน เมื่อเอมิกา สุวรรณรักษ์ นักแสดงสาวสวยชื่อดังผู้เป็นอดีตคนรักของสามีเธอหวนกลับมา ข่าวการนอกใจของสามีกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวไปทั่วสังคม ซ้ำร้ายยังมีการเปิดเผยผลตรวจที่อ้างว่าเธอมีบุตรยากให้คนทั้งโลกรับรู้ ครองขวัญต้องเผชิญกับความอับอาย ถูกทรยศ และถูกภาคินผู้เป็นสามีทอดทิ้ง ก่อนจะค้นพบความจริงว่าเอมิกาปลอมแปลงผลตรวจและแกล้งตั้งครรภ์เพื่อทำลายชีวิตแต่งงานของเธอ ทว่าเมื่อครองขวัญหวนกลับมาอีกครั้ง เธอไม่ได้กลับมาในฐานะแม่บ้านผู้เงียบขรึมอีกต่อไป แต่กลับมาในฐานะทนายความผู้เก่งกาจและโดดเด่นในชั้นศาล คราวนี้ภาคินกลับกลายเป็นฝ่ายที่ต้องอ้อนวอนเธอเสียเอง แต่โชคชะตากลับมีแผนการอื่น เพราะเรื่องราวความรักของทั้งคู่ยังไม่ถึงบทสรุป

View More

Chapter 1

บทที่ 1 มุมมองของครองขวัญ

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง ฉันเคยจินตนาการถึงปัญหามากมายที่อาจเกิดขึ้นกับชีวิตแต่งงานของตัวเอง แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้ และยิ่งไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเห็นกับตาตัวเอง

ทว่าภาพนั้นกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นภาพสามีของฉันกำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคนไว้แนบกาย พร้อมรอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยมีให้ฉัน และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน

เธอคือเอมิกา สุวรรณรักษ์

“ภาคิน ดำรงวัฒน์ อภิมหาเศรษฐีพันล้าน หวนคืนรักกับซูเปอร์สตาร์สาว เอมิกา สุวรรณรักษ์”

ตอนที่อ่านพาดหัวข่าวนั้นครั้งแรก ฉันตกตะลึงจนแทบยืนไม่อยู่ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง

ชื่อของ ‘เอมิกา สุวรรณรักษ์’ คอยตามหลอกหลอนฉันอยู่เสมอ เธอเป็นผู้หญิงที่ปรากฏตัวอยู่บนหน้าปกนิตยสารและจอโทรทัศน์ เป็นดาราสาวขวัญใจมหาชนที่ผู้คนทั่วโลกต่างชื่นชม

ฉันเติบโตมากับการเฝ้ามองเอมิกาผ่านหน้าจอโทรทัศน์ในห้องพักหอพักเล็ก ๆ ของตัวเอง พลางสงสัยว่าคนเราจะดูงดงามไร้ที่ติได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ และทำไมถึงมีผู้คนมากมายต่างปรารถนาในตัวเธอ

เธอดูสมบูรณ์แบบ สูงส่งเกินเอื้อม และเจิดจรัสอยู่เสมอ ราวกับไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกับคนธรรมดาอย่างฉัน

และภาคิน... ภาคินเคยเลือกผู้หญิงคนนั้น

ความจริงข้อนี้เปรียบเสมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนชีวิตแต่งงานของเรา แม้แต่ในวันที่ฉันพยายามจะลืมมันไปก็ตาม

ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าโทรศัพท์หลุดจากมือที่สั่นเทาไปตกบนเคาน์เตอร์ครัวตั้งแต่เมื่อไร

ดวงตาของฉันร้อนผ่าวด้วยความโกรธและความเจ็บปวดขณะจ้องมองภาพนั้น

ภาคินไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นยามเช้าอันเงียบสงบที่ฉันคอยชงกาแฟให้ถูกใจเขา หรือยามค่ำคืนที่ฉันกระซิบคำว่า “ฉันรักคุณ” พลางเฝ้าอ้อนวอนขอบางสิ่งที่เขาไม่ได้รู้สึกอีกต่อไป

แต่ตอนนี้ เขากลับมองเอมิการาวกับเธอเป็นโลกทั้งใบของเขา

เอมิกา สุวรรณรักษ์มีทุกอย่างที่ฉันไม่มี ทั้งชื่อเสียง ความงดงามจนแทบลืมหายใจ ความรักจากผู้คน และความสำเร็จในหน้าที่การงาน

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา กุมศีรษะด้วยมือทั้งสองข้าง พลางจ้องมองภาพถ่ายนั้น ราวกับว่ายิ่งมองนานเท่าไร ภาพตรงหน้าก็จะยิ่งดูเหมือนเป็นเรื่องไม่จริงมากขึ้นเท่านั้น

“คุณครองขวัญ?” เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดึงฉันออกจากภวังค์ กานดา แม่บ้านประจำคฤหาสน์ ยืนอยู่ตรงประตู “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วยื่นหน้าจอให้เธอดู “ป้าเห็นข่าวนี้หรือยังคะ”

ดวงตาของกานดาเบิกกว้าง “โธ่ คุณครองขวัญ...” เธอทรุดตัวลงนั่งข้างฉัน ก่อนวางมือลงบนไหล่อย่างปลอบโยน ราวกับแม่กำลังปลอบลูกที่หวาดกลัว “รูปพวกนี้... มันอาจไม่ได้หมายความว่า...”

ฉันไม่ปล่อยให้เธอพูดจนจบ “มันหมายความแบบนั้นแหละค่ะ” แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แต่เสียงของฉันกลับสั่นเครือ “ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนี้... แถมยังเป็นเอมิกา แฟนเก่าของเขาอีก”

กานดาถอนหายใจเบา ๆ “ป้ารู้ว่าเรื่องนี้มันดูแย่ แต่คุณยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดเลยนะ”

“ไม่ใช่ค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่คิด ทั้งที่ความรู้สึกข้างในไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด “แต่ฉันรู้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริง”

เรานั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง กานดาลูบหลังฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ

“รู้ไหม... ป้ายังจำสายตาที่ภาคินเคยมองคุณได้อยู่นะคะ” เธอกระซิบ “ช่วงสองสามเดือนแรกที่คุณย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ถึงเขาจะไม่ใช่คนอบอุ่นนัก ซึ่งเขาก็ไม่เคยเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว แต่เขาก็คอยสังเกตคุณ ใส่ใจคุณ และแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วง”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “แววตาของเขาตอนนั้นมีความ... อ่อนโยนอยู่ ป้าไม่ได้เห็นแววตาแบบนั้นมานานมากแล้ว”

คำพูดของกานดาปลุกความทรงจำในใจฉันให้หวนกลับมาอีกครั้ง

ฉันนึกถึงช่วงแรก ๆ ที่เราอยู่ด้วยกัน ตอนที่ภาคินคอยทัดปอยผมให้ฉันระหว่างพูดคุยกันยามดึก ตอนที่เขาถามว่าฉันกินข้าวหรือยังในวันที่ฉันลืมกิน หรือแม้แต่ตอนที่เขาจับข้อมือฉันไว้อย่างอ่อนโยนเมื่อคิดว่าฉันกำลังไม่สบายใจ

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ และความอบอุ่นที่เขาแสดงออกมาอย่างเงียบ ๆ เหล่านั้น เพียงพอที่จะทำให้ฉันเชื่อว่าตัวเองมีความสำคัญ แต่แล้วความอบอุ่นนั้นก็ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย จนสุดท้ายไม่เหลืออยู่เลย

เสียงของกานดาดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน “มีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะคะ” เธอพูดพลางลูบหลังฉันเป็นวงกลมเบา ๆ “มันเป็นความผิดของเขาต่างหาก”

ยิ่งเป็นความจริง ก็ยิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

กานดาเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อปลอบใจฉันอีก เพราะไม่มีคำพูดใดที่จะทำให้เรื่องนี้ดีขึ้นได้

เย็นวันนั้น ประตูหน้าบ้านเปิดออก ภาคินกลับมาแล้ว

ฉันนั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนที่ทำมาตลอดทุกเย็นตลอดห้าปีที่ผ่านมา

ภาคินเดินเข้ามาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตของเขาดูเรียบร้อยไร้ที่ติ ส่วนสีหน้าก็ยังคงสงบนิ่งและไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้

“ครองขวัญ” เขามักทักทายฉันด้วยการเรียกชื่อเพียงสั้น ๆ แบบนี้เสมอ เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่งก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก

ฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง พลางรวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมา ฉันต้องพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ภาคิน ฉันเห็นรูปพวกนั้นแล้ว”

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเรา เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบาดลึก

เขาขบกรามแน่น “งั้นเหรอ” เขาตอบเพียงสั้น ๆ

ฉันลุกขึ้นจากโซฟา “รูปพวกนั้นอยู่เต็มไปหมดเลย รูปคุณกับเธอ... อยู่ด้วยกัน”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

ทั้งที่ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นใคร เพราะก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ฉันเคยเห็นรูปของทั้งคู่อยู่ด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน

ภาคินเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าของเขาฉายแววขบขัน “เอมิกาไง เธอก็รู้จักเอมิกานี่ ใคร ๆ ก็รู้จักเธอทั้งนั้น”

คำพูดของเขาทำให้ฉันเจ็บแปลบในอก ใช่แล้ว ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเอมิกา สุวรรณรักษ์ นักแสดงสาวชื่อดัง

“ใช่... ฉันรู้จักเอมิกา” ฉันตอบเสียงเบา “แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอกลับมาที่ประเทศนี้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณสองคน...” เสียงของฉันขาดห้วงไป “คุณมีความสุขไหม”

คำถามนั้นทำให้เขาชะงักไป แต่แค่ชั่วขณะเท่านั้น ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าเริ่มหงุดหงิด

“มีความสุขงั้นเหรอ ครองขวัญ นี่เธอถามอะไรไร้สาระออกมา” เขาพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ “วันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไม่มีเวลามารับมือกับเรื่องดราม่าของเธอหรอกนะ”

ขอบตาของฉันร้อนผ่าว ไหล่ทั้งสองข้างลู่ลงอย่างหมดแรง ส่วนหัวใจกลับยิ่งดิ่งลึกลงไปอีก

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งขณะที่เราต่างจ้องมองกัน คู่สามีภรรยาที่ชีวิตแต่งงานกำลังค่อย ๆ พังทลายลง

คนหนึ่งรักมากเกินไป

ส่วนอีกคนกลับรักไม่มากพอ

“ครองขวัญ” ในที่สุดภาคินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและห่างเหิน “เธอกับฉันมาจากคนละโลกกัน เธอก็รู้ดีนี่ เราต่างก็ต้องการคนละอย่าง”

“ฉันนึกว่าเราต่างก็ต้องการกันและกันเสียอีก” ฉันกระซิบแผ่วเบา

“เธอนี่ไร้เดียงสามาตลอดเลยนะ” เขาพึมพำ “ถึงเวลาโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วครองขวัญ”

คำพูดของภาคินกระแทกใจฉันอย่างจัง “คุณยังรักฉันอยู่ไหม”

ความเงียบที่ตามมาช่างหนักอึ้งและเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

ฉันได้คำตอบแล้ว

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถอนหายใจแล้วหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมา “ไปนอนเถอะครองขวัญ ดึกแล้ว”

เขาเดินผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะสัมผัสตัว หรือแม้แต่หันมามองฉันด้วยซ้ำ

เขาจบบทสนทนาลงเพียงเท่านั้น ทิ้งให้ฉันยืนอยู่กลางห้องตามลำพัง โดยมีเพียงภาพสามีของตัวเองกำลังควงแขนกับผู้หญิงอีกคนฝังแน่นอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
บทที่ 1 มุมมองของครองขวัญ
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง ฉันเคยจินตนาการถึงปัญหามากมายที่อาจเกิดขึ้นกับชีวิตแต่งงานของตัวเอง แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้ และยิ่งไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเห็นกับตาตัวเองทว่าภาพนั้นกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นภาพสามีของฉันกำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคนไว้แนบกาย พร้อมรอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยมีให้ฉัน และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนเธอคือเอมิกา สุวรรณรักษ์“ภาคิน ดำรงวัฒน์ อภิมหาเศรษฐีพันล้าน หวนคืนรักกับซูเปอร์สตาร์สาว เอมิกา สุวรรณรักษ์”ตอนที่อ่านพาดหัวข่าวนั้นครั้งแรก ฉันตกตะลึงจนแทบยืนไม่อยู่ ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างชื่อของ ‘เอมิกา สุวรรณรักษ์’ คอยตามหลอกหลอนฉันอยู่เสมอ เธอเป็นผู้หญิงที่ปรากฏตัวอยู่บนหน้าปกนิตยสารและจอโทรทัศน์ เป็นดาราสาวขวัญใจมหาชนที่ผู้คนทั่วโลกต่างชื่นชมฉันเติบโตมากับการเฝ้ามองเอมิกาผ่านหน้าจอโทรทัศน์ในห้องพักหอพักเล็ก ๆ ของตัวเอง พลางสงสัยว่าคนเราจะดูงดงามไร้ที่ติได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ และทำไมถึงมีผู้คนมากมายต่างปรารถนาในตัวเธอเธอดูสมบูรณ์แบบ สูงส่งเกินเอื้อม และเจิดจรัสอยู่เสมอ ราวกับไม่ได้อ
Read more
บทที่ 2 มุมมองของภาคิน
“คุณภาคินครับ เราจำเป็นต้องหารือเรื่องแผนการสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารของบริษัทในระยะยาว” กรรมการบริษัทคนหนึ่งเริ่มกล่าวผมขมวดคิ้วทันทีโดยไม่คิดจะเงยหน้าจากเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ไม่จำเป็นต้องเงยหน้าด้วยซ้ำ เพราะผมรู้ดีว่าบทสนทนานี้กำลังจะนำไปสู่เรื่องอะไรกรรมการอีกคนกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “ภาพลักษณ์ต่อสาธารณชนเป็นเรื่องสำคัญนะครับคุณภาคิน ตอนนี้คุณอายุสามสิบหกปีแล้ว นักลงทุนต่างให้ความสำคัญกับความมั่นคง หากคุณมีทายาท ก็จะช่วยสร้างความเชื่อมั่นให้พวกเขาได้”ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น พยายามรักษาความสงบและความสุขุมเอาไว้ “เรื่องชีวิตแต่งงานและครอบครัวของผมไม่ใช่เรื่องที่คณะกรรมการชุดนี้จะนำมาหารือกัน”เหล่ากรรมการต่างหันมาสบตากันอย่างรู้ความหมาย“ด้วยความเคารพนะครับคุณภาคิน” กรรมการอีกคนกล่าวเสริมอย่างระมัดระวัง “คุณแต่งงานกับครองขวัญ มณีวงศ์ มาห้าปีแล้ว... แต่เธอก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ผมคิดว่าถึงเวลาที่ควรตรวจประเมินหาสาเหตุแล้วครับ”คำว่า ‘ประเมิน’ กระแทกใจผมราวกับถูกตบหน้า ราวกับว่าครองขวัญเป็นสินทรัพย์ทางธุรกิจที่กำลังล้มเหลว จึงต้องถูกประเมินหรือหาสิ่งอื่นมาทดแทน“ถ้าปัญหาอยู่ที
Read more
บทที่ 3 มุมมองของครองขวัญ
ฉันอยากอยู่บ้านมากกว่าร่างกายของฉันรู้สึกหนักอึ้งและว่างเปล่าไปหมด คำพูดของคุณหมอยังคงดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด ดวงตาร้อนผ่าวด้วยความเหนื่อยล้าทุกครั้งที่หลับตา ภาพภาคินหันหลังให้ฉันหลังจากได้ยินคำพูดของคุณหมอก็ผุดขึ้นมาในหัว...ก่อนหน้านี้ในวันเดียวกัน ผู้ช่วยของภาคินส่งข้อความมาเตือนฉันว่า“คุณจำเป็นต้องเข้าร่วมงานกาล่าของมูลนิธิดำรงวัฒน์ค่ะ”พูดอีกอย่างก็คือ ฉันต้องไปร่วมงานนี้ ไม่ว่าภาคินจะไปด้วยหรือไม่ก็ตามตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันถูกสอนเสมอว่าภรรยาที่ดีต้องไปร่วมงานสำคัญต่าง ๆ ดังนั้นฉันจึงแต่งตัว แต่งหน้าบาง ๆ แล้วออกไปร่วมงานตามหน้าที่แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในงานกาล่า ฉันก็รู้สึกเสียใจที่ตัดสินใจมาเหล่าช่างภาพแทบไม่ชายตามองฉันเลยตอนก้าวลงจากรถ กล้องของพวกเขาเบนผ่านฉันไปจับจ้องผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีแดงแทน ทุกคนต่างตะโกนเรียกชื่อเธอ ขณะที่แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นไม่หยุดก็ฉันเป็นแค่ครองขวัญ มณีวงศ์เท่านั้นเอง หากภาคินมาร่วมงานกับฉันด้วย ทุกอย่างคงแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงภายในห้องจัดเลี้ยง โคมไฟระย้าสีทองสาดแสงนวลอบอุ่นไปทั่วบริเวณ ผู้คนต่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เสียงแ
Read more
บทที่ 4 มุมมองของครองขวัญ
งานกาล่าครั้งนี้ยืดเยื้อยาวนานกว่างานไหน ๆ ที่ฉันเคยไปร่วม ฉันรอจนกระทั่งงานเลิกอย่างเป็นทางการ เพียงเพราะผู้ช่วยของภาคินส่งข้อความมาบอกว่า“คุณภาคินจะมารับคุณหลังงานเลิกค่ะ”พักหลังมานี้ สามีของฉันเลือกที่จะติดต่อสื่อสารผ่านผู้ช่วยของเขาแทน ไม่เคยพูดกับฉันโดยตรงเลยสิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือทำตามและรอคอยแขกในงานเริ่มทยอยกลับ ต่างหัวเราะ พูดคุย สวมกอดร่ำลา และแลกนามบัตรกันเสียงไวโอลินหยุดบรรเลงแล้ว แสงไฟในห้องก็หรี่ลง แต่ฉันยังคงรออยู่ที่เดิมฉันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ทุก ๆ สองสามนาที23.00 น.23.27 น.23.49 น.ภาคินที่ฉันแต่งงานด้วยเป็นคนตรงต่อเวลาอย่างเคร่งครัด แต่คืนนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงมาสายเสียงซุบซิบของผู้หญิงเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว “เอมิกากลับไปก่อนแล้ว เธอบอกว่าต้องไปพบใครบางคนที่สำคัญมาก”ท้องของฉันปั่นป่วนขึ้นมาทันทีฉันเดินตรงไปยังทางออกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่แล้วก็สะดุดตากับใบหน้าคุ้นเคยของใครคนหนึ่ง ใบหน้าที่ฉันเคยเห็นในหน้าหนังสือพิมพ์มาหลายครั้งเธอคือมาริสา สิริกุล ทนายความฝ่ายจำเลยชั้นแนวหน้าผู้ได้รับความเคารพนับถือในแวดวงกฎหมาย เป็นผู้หญิงท
Read more
บทที่ 5 มุมมองของครองขวัญ
ฉันตื่นขึ้นมาเพียงลำพังเตียงอีกฝั่งเย็นชืดและไม่มีร่องรอยการใช้งาน ราวกับว่าภาคินไม่เคยมานอนตรงนั้นเลยฉันนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองเพดานพลางสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงสิ่งที่ฉันจินตนาการไปเองหรือเปล่าข้อความจากเอมิกา... และท่าทีของภาคินที่ไม่แม้แต่จะแสร้งทำเป็นลังเลเขาดูโทรศัพท์ คว้าเสื้อแจ็กเก็ต แล้วออกจากบ้านไปโดยอ้างว่ามีงานต้องจัดการไม่มีคำอธิบายใด ๆไม่มีแม้แต่คำพูดให้ฉันสบายใจมีเพียงเสียงประตูหน้าบ้านที่ปิดลงตามหลังเขาเท่านั้นฉันสังเกตเห็นโทรศัพท์กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียงฉันจึงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่นหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นข่าวด่วน! พบเอมิกา สุวรรณรักษ์ นักแสดงสาวชื่อดัง อยู่ในช่วงเวลาสุดใกล้ชิดกับภาคิน ดำรงวัฒน์ ซีอีโอมหาเศรษฐีพันล้านฉันรู้สึกราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างภาพแรกค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างเชื่องช้า ราวกับว่าจักรวาลจงใจให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานมันเป็นภาพของภาคินกับเอมิกาบนระเบียงห้องสวีทของโรงแรมหรู มือของเขาโอบเอวเธอไว้อย่างสนิทสนม ขณะที่นิ้วมือของเธอสอดเข้าไปในเส้นผมของเขาทั้งคู่กำลังจูบกันอย่าง
Read more
บทที่ 6 มุมมองของภาคิน
ผมคิดว่าพาดหัวข่าวเหล่านั้นคงเริ่มซาลงหลังผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับกลายเป็นว่ามีข่าวออกมาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆแหล่งข่าวยืนยัน ภรรยาซีอีโอมีลูกไม่ได้อนาคตการสืบทอดธุรกิจตระกูลดำรงวัฒน์ส่อเค้ามืดมนผมปิดบทความนั้นลงทั้งที่ยังอ่านไม่จบ เพราะไม่มีอะไรใหม่ให้อ่านอีกแล้วผู้ช่วยของผมเคาะประตูหนึ่งครั้งก่อนเดินเข้ามา “คุณภาคินคะ” เธอเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง “คณะกรรมการกำลังรออยู่ค่ะ”ผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญกับอะไรตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในห้องห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้คน ทุกที่นั่งมีคนนั่งอยู่หมดแล้ว บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดพาดหัวข่าวเกี่ยวกับภาวะมีบุตรยากของครองขวัญปรากฏสลับกันอยู่บนหน้าจอที่ส่องสว่าง นี่คงเป็นสิ่งที่พ่อของผมเรียกว่า ‘หายนะทางธุรกิจ’ผมเดินไปนั่งประจำที่หัวโต๊ะโดยไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆแม้ในตอนแรกจะยังไม่มีใครเอ่ยชื่อครองขวัญออกมา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเธอจะเป็นหัวข้อหลักของการประชุมครั้งนี้ประธานคณะกรรมการไม่เสียเวลาอ้อมค้อม “เราจำเป็นต้องจัดการกับสถานการณ์นี้” เขาชี้ไปที่หน้าจอ “เรื่องนี้กำลังคุกคามการสืบทอดกิจการของคุณและตลาดของเรา”“เรื่อ
Read more
บทที่ 7 มุมมองของครองขวัญ
คฤหาสน์หลังนี้ดูคับแคบลง คับแคบกว่าที่เคยเป็นมาเสียอีกแม้จะอยู่ในห้องนอน ฉันก็ยังได้ยินเสียงนักข่าวที่มารวมตัวกันอย่างแออัดอยู่ด้านนอกรั้วสูงใหญ่บรรยากาศภายนอกเต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม ราวกับบ้านของฉันกลายเป็นสถานที่จัดแสดงให้ผู้คนมามุงดูแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบขึ้นเป็นระยะเสียงผู้คนดังแว่วผ่านกระจกเข้ามาฉันได้ยินพวกเขาพูดถึงฉัน ทั้งเรื่องชีวิตแต่งงานและร่างกายของฉันนับตั้งแต่ผลตรวจทางการแพทย์ของฉันถูกเผยแพร่ออกไป ฉันก็ไม่กล้าก้าวเท้าออกจากบ้านอีกเลยทุกครั้งที่เอื้อมมือไปแตะประตู ความหวาดกลัวก็เข้ามาบีบรัดหน้าอกจนฉันแทบหายใจไม่ออกโทรศัพท์ของฉันวางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ฉันไม่ได้เปิดเครื่องอีกเลยตั้งแต่เมื่อคืนฉันเองก็ไม่ได้รับข่าวคราวจากภาคินเช่นกันฉันพยายามบอกตัวเองว่าการที่เขาไม่ติดต่อมาไม่ได้หมายความว่าอะไรเลย สุดท้ายแล้วเขาก็คงกลับบ้านเองแล้วในที่สุด เขาก็กลับมาจริง ๆเสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาบนทางรถเข้าบ้านปลุกฉันให้ตื่นฉันชะงักนิ่งไปทันทีภาคินกลับมาแล้วฉันรีบวิ่งออกจากห้องนอนโดยไม่ทันได้ห้ามตัวเองประตูหน้าบ้านเปิดออก ภาคินก้าวเข้ามาด้วย
Read more
บทที่ 8 มุมมองของครองขวัญ
เอมิกาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้มาโดยตลอดแต่ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปในทันที หากแต่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อยเป็นการยึดครองโดยไม่จำเป็นต้องประกาศให้ใครรู้ แต่กลับเห็นได้ชัดเจน... ชัดเจนจนน่าอึดอัดพอถึงเช้าวันที่สอง ข้าวของในกระเป๋าเดินทางของเธอก็ถูกนำออกมาจัดเก็บไว้ในปีกตะวันออกของคฤหาสน์เรียบร้อยแล้วเช้าวันที่สาม มีดอกไม้สดจากบรรดาแฟนคลับที่ชื่นชอบเธอส่งมาวางไว้ในห้องนั่งเล่นหลายช่อ โดยเจ้าตัวบอกว่าเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นเป็นประจำพอถึงวันที่สี่ บรรดาคนรับใช้ในคฤหาสน์ก็ปรับเปลี่ยนกิจวัตรการทำงานให้เป็นไปตามความต้องการของเธอแล้วฉันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ได้จากการที่กานดาเริ่มหลบสายตาฉันจากการที่เอมิกาเข้ามานั่งแทนที่ฉันข้างกายภาคินบนโต๊ะอาหารเช้าอาหารแต่ละมื้อถูกจัดเตรียมและเสิร์ฟเร็วขึ้น เพราะเอมิกาอ้างว่าแพทย์แนะนำให้ทำเช่นนั้นแม้แต่ภาคินเองก็แทบไม่พูดอะไรกับฉันเลยหากจำเป็นต้องพูด เขาก็พูดเพียงสั้น ๆ เฉพาะเรื่องที่จำเป็น ราวกับกำลังคุยเรื่องงาน โดยปราศจากความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้นแต่เอมิกากลับเรียกพูดคุยกับฉันอยู่บ่อยครั้ง“ครองขวัญ
Read more
บทที่ 9 มุมมองของครองขวัญ
ตอนที่ฉันเดินมาถึงทางรถเข้าบ้าน เอมิกาก็กำลังมีคนช่วยประคองขึ้นรถแล้ว มือข้างหนึ่งของเธอยกขึ้นกุมท้องด้วยท่าทางเกินจริง ส่วนอีกข้างก็เกาะแขนภาคินไว้แน่นภาคินไม่ได้รอฉันเลยเขาดูไม่สุขุมเยือกเย็นเหมือนที่เคยเป็นมาแม้แต่น้อย ตอนนั้นเองฉันจึงตระหนักว่าเขากำลังกลัว แน่นอนว่ากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กในท้อง และกับเอมิกาด้วยในวินาทีนั้น ไม่มีใครอื่นสำคัญอีกแล้ว แม้แต่ฉันเองก็ด้วยฉันยืนอยู่ข้างทาง กอดเอกสารหย่าไว้แนบอก ขณะที่รถคันนั้นแล่นจากไปอย่างรวดเร็วไม่มีใครถามสักคำว่าฉันจะไปด้วยหรือเปล่าไม่มีใครหันกลับมามองเลยครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันก็มาถึงโรงพยาบาลเอมิกานอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวและท่าทางอ่อนแอ รายล้อมไปด้วยเครื่องมือแพทย์และพยาบาลภาคินยืนอยู่ข้างเตียงโดยไม่ยอมปล่อยมือเธอเลย บางครั้งเขาก็ลูบแก้มเธอ บางครั้งก็สบตาเธออย่างลึกซึ้ง พร้อมปลอบใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดีฉันเบือนหน้าหนี แสร้งทำเป็นไม่เห็นภาพนั้น พลางพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่สำคัญอะไรอีกแล้ว เพราะถึงอย่างไรฉันก็กำลังจะถูกเขาทอดทิ้งอยู่ดีภาคินพูดคุยกับพยาบาลคนหนึ่ง เขาซักถามและตั้งใจฟังทุกคำที่เธอตอบ ราวก
Read more
บทที่ 10 มุมมองของครองขวัญ
ฉันตื่นขึ้นมาก่อนรุ่งสางเมื่อคืนฉันนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ อย่างกระสับกระส่าย สะดุ้งตื่นขึ้นมาเป็นระยะ ก่อนจะได้แต่นอนลืมตาจ้องเพดานอยู่บนเตียงชั่วขณะหนึ่ง ฉันเผลอลืมไปอย่างโง่เขลาว่าตัวเองอยู่ที่ไหนลืมพาดหัวข่าวเหล่านั้นไปชั่วขณะลืมไปว่าตอนนี้มีผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ในบ้านของฉันแล้วฉันแทบจะมองเห็นภาพตัวเองกำลังทำงานอยู่ในสำนักงานกฎหมายของมาริสา สิริกุล วิเคราะห์คดีความและเตรียมตัวขึ้นว่าความร่วมกับทีมทนายความแต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ตามด้วยเสียงประตูปิดดังปังเสียงเหล่านั้นดึงฉันกลับมาสู่ความเป็นจริงทันทีฉันไม่ได้อยู่ที่สำนักงานกฎหมายของมาริสา สิริกุล อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ฉันยังอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลดำรงวัฒน์ โดยมีเอกสารหย่าวางพับไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะทำงานฉันฝืนลุกจากเตียงแล้วเดินลงไปชั้นล่าง พอไปถึงห้องครัว ภาคินก็ออกจากบ้านไปแล้วไม่มีข้อความทิ้งไว้ไม่มีการพูดคุยถึงเอกสารหย่าแม้แต่คำเดียวฉันชงชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย ก่อนจะไปยืนริมหน้าต่าง มองดูบรรดานักข่าวที่ยังปักหลักอยู่ด้านนอกรั้วคฤหาสน์ฉันยกมือขึ้นแตะแฟ้มเอกสารที่หนีบไว้ใต้แขนภายในนั้นคือเอกสารสำหรับกา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status