บทที่ 9/3 ทิ้งฉันไปทำไม

เมื่อมาหยุดยืนที่หน้าแท่นสุสานของดรีมฉันก็เห็นช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ดรีมชอบวางอยู่แล้ว

"เขามาเหรอคะ"

ฉันเอ่ยถามทันที ป้าดาวางช่อดอกลิลลี่ของเราลงข้างๆช่อดอกไม้นั้น

"ใช่ เขามาหาดรีมทุกปีนั่นแหละจ่ะ"

ป้าดาบอกฉัน ฉันกัดฟัน

"ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง ถึงกล้ามาหาดรีม!"

"คงไม่ใช่หรอกจ่ะ ป้าว่าเขาคงรู้สึกผิดจริงๆ จำได้มั้ยว่าวันนั้นเขาก็มาหาดรีมแต่เขาก็มาไม่ทันเหมือนกับข้าว"

"แต่เขาไม่มางานศพดรีมด้วยซ้ำ"

"จริงๆเขามานะลูก เขามาหลังจากที่พระสวดเสร็จและทุกคนกลับไปแล้ว เขามากราบขอโทษป้า"

"เขาก็สมควรทำแบบนั้นค่ะ"

"ป้าให้อภัยเขานะลูก ข้าวก็ต้องให้อภัยเขานะ ป้าเชื่อว่าดรีมคงต้องการแบบนั้น"

ป้าดาลูบบ่าฉันเบาๆ ฉันมองหน้าท่านก่อนจะหันไปมองรูปของดรีม

"ฉันจะให้อภัยเขาก็ได้นะดรีม..."

'แต่ฉันจะให้ก็ต่อเมื่อเห็นกับตาว่าเขาเจ็บปวดที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องตายแล้วเท่านั้น!'

ประโยคหลังนี้ฉันพูดในใจ ผู้ชายที่เรากำลังพูดถึงคือแฟนของดรีม ฉันรู้จักกับเขาเพราะดรีมเล่าให้ฟังทุกวันแต่ฉันเคยเจอเขาบ้างเป็นบางครั้ง สองคนนั้นเรียนคณะเดียวกันและแฟนเธอเป็นนักแสดงด้วย ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนคนแรกของดรีมและดรีมรักมาก ฉันก็เห็นว่าสองคนนี้รักกันดี จนวันหนึ่งดรีมก็โทรมาร้องไห้และบอกฉันว่าเลิกกับผู้ชายคนนั้นแล้ว บอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา วันนั้นฉันอยู่หอของเพื่อนเพราะมาทำรายงาน ฉันกำลังเรียนปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ส่วนดรีมกับแฟนก็เรียนอีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง ฉันรู้ว่าดรีมเป็นคนหัวอ่อนมาก เธอไม่ค่อยแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ เธอไม่มีภูมิต้านทานด้านความเจ็บปวดเลย ฉันรู้ว่าถ้าเธอเสียใจมากๆเธอจะทำอะไรได้บ้าง ฉันจึงรีบกลับไปหาดรีม

แต่ฉันไปไม่ทัน...

ฟลุ่บ~

หลังจากที่เราอยู่กับดรีมสักพักเราก็กลับมาบ้าน วันนี้ฉันจะนอนที่นี่ ตอนเรากลับมาฉันเห็นกระเช้าดอกไม้วางอยู่หน้าบ้านของป้าดา ท่านบอกว่าเป็นของผู้ชายคนนั้น เขาเอามาให้ทุกปีพร้อมกับคำว่า'ผมขอโทษครับ'

หึ ก็อีแค่คำว่าขอโทษที่ไม่รู้ว่าจริงใจหรือเปล่าด้วยซ้ำ!

ฉันนั่งอยู่บนเตียงของดรีม พลางกำลังปลดรหัสล็อกสมุดโน้ต ฉันเดาว่าดรีมน่าจะใช้รหัสง่ายๆ

วันเกิดฉันไง...

กริ๊ก~

แล้วฉันก็เดาถูก เมื่อรหัสถูกปลดล็อกฉันก็เปิดสมุดโน้ตอ่าน เป็นสมุดโน้ตที่ดรีมเขียนถึงฉันทุกปีในวันเกิดของฉัน ฉันนั่งอ่านมันทั้งน้ำตา

"ฮึก"

กว่าจะอ่านถึงหน้าสุดท้ายที่ดรีมเขียน น้ำตาฉันก็ไหลพรากแล้ว

'ขอโทษนะข้าว ที่วันนี้ฉันเขียนมันก่อนจะถึงวันเกิดเธอ แต่ฉันคงอยู่ไม่ถึงวันนั้นแล้ว นี่คงเป็นข้อความสุดท้ายจากฉันถึงเธอ...'

"อึก"

'ตอนนี้ฉันเจ็บปวดมากจริงๆ ฉันรักเขามาก มากจนจะขาดใจ ฉันรู้สึกเหมือนจะตาย เขามีผู้หญิงคนใหม่มาแทนที่ฉันแล้ว ผู้หญิงคนนั้นสวยกว่าฉัน ดูดีกว่าฉัน เก่งกว่าฉัน...'

นี่สินะเหตุผล ไอ้ผู้ชายเลว!

'ฉันไปเจอผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว ฉันสู้อะไรเธอไม่ได้เลยสักอย่าง ฉันขอร้องเธอแล้วแต่เธอไม่ยอม แล้วคนอย่างฉันจะเอาอะไรไปสู้เค้าได้ ฉันไม่มีทางทำได้เลย ฉันอ่อนแอเกินกว่าจะรับเรื่องแบบนี้ ฉันไม่ไหวแล้ว...'

"ทำไมเธอทิ้งฉันล่ะดรีม ทำไมไม่รอฉันก่อน ทำไมไม่รอระบายมันกับฉัน ทำไมต้องเขียนมันแล้วทำแบบนั้น ฮือ"

ยิ่งอ่านฉันก็ยิ่งร้องไห้ ฉันรู้เหตุผลที่ดรีมฆ่าตัวตายแล้ว น้ำตาของฉันหยดลงไปบนหน้ากระดาษ มันหยดลงไปปะปนบนรอยสีแดงที่หยดเป็นคราบและเคยแห้งสนิทไปแล้ว...น้ำตาฉันทำให้รอยเลือดหยดหนึ่งบนกระดาษเปียกชื้นขึ้นมาอีกครั้งนึง

ฉันกลับจากบ้านของดรีมในวันถัดมา ตอนนี้ฉันกำลังอยากเจอใครบางคนมากที่สุดและฉันจะต้องเจอเขาให้ได้ด้วย ถึงแม้ว่าจะไม่อยากเจอแค่ไหนก็ตาม!

แต่วันนี้ฉันมาทำงานและพักเรื่องของเขาไว้ก่อนเพราะการจะหาคนๆหนึ่งที่ไม่ได้พบเจอกันเลยตั้งสี่ปีมันไม่ใช่เรื่องง่าย

"น้องข้าววว"

ฉันหันไปที่หน้าบาร์เพราะได้ยินเสียงตะโกนเรียกแข่งกับเสียงเพลงภายในผับ เป็นพี่โจนั่นเอง

"พี่โจ มาคนเดียวเหรอคะ"

ฉันถาม พี่โจเท้าคางมองฉันพลางยิ้มมุมปาก

"วันนี้ไอ้เหนือมันไม่ค่อยสบายพี่ก็เลยไม่ได้ลากมันมาด้วย คิดถึงมันเหรอ"

"พี่โจล่ะก็ อย่ามาแซวข้าวสิคะ"

"ฮ่ะๆ"

"ข้าวก็นึกว่าพี่จะพาแฟนมาด้วย ว่าแต่พี่มีนปล่อยให้มาเหรอคะเนี่ย"

"แหม น้องข้าวก็แซวแรงเหมือนกันนะครับเนี่ย"

"อิอ ข้าวล้อเล่นค่ะ"

"มีนไปต่างจังหวัดกับครอบครัวเขาน่ะ พี่ก็เลยว่าง"

"อ้อ..."

"แต่พี่นัดรุ่นน้องมาอีกนะ เป็นเพื่อนไอ้เหนือมัน ใช้แทนกันได้นะ"

"ของแบบนี้แทนกันไม่ได้หรอกค่ะ"

"ฮ่ะๆ พี่รู้ค่ะว่าในสายตาน้องข้าวมีพี่เหนือคนเดียว"

ฉันกับพี่โจก็แซวกันเล่นไปสักพัก เพื่อนรุ่นน้องของพี่โจก็โผล่มาคนนึงเขาชื่อ'เอ็ม' พี่โจกับเอ็มก็แซวฉันเล่นไปอีกสักพักก็เริ่มบ่นถึงอีกคนที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

"ไอ้เชี่ยทอยมันไปมุดอยู่ไหนวะ"

พี่โจบ่นและกดโทรศัพท์โทรหารุ่นน้องของเขา ได้ยินชื่อรุ่นน้องเขาแล้วฉันก็ชะงักไปนิดหน่อย แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง คนชื่อนี้ไม่ได้มีคนเดียวในโลกนี่นา โลกมันคงไม่เหวี่ยงเขามาให้ฉันในเวลาที่ฉันอยากเจอง่ายๆ...