บทที่ 9/2 ทิ้งฉันไปทำไม

วันนี้ฉันตั้งใจมาเจอจีน่ากับพี่เชนที่ห้างแห่งหนึ่ง สองคนนั้นกำลังร่วมทำกิจกรรมโปรโมทซีรี่ย์ที่เล่นด้วยกันอยู่

กรี้ดดด~

เสียงกรีดร้องแสดงความฟินเวลาที่สองคนนั้นใกล้ชิดกันบ่งบอกได้ดีว่าพวกเขาก็เป็นที่จับตามองอยู่เหมือนกัน ยัยจีน่ายิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม คงเพราะคิดว่าตัวเองกำลังจะประสบความสำเร็จ

หมับ~

"ไปไหนคะ?"

ฉันหันไปคว้าแขนของเหนือไว้ก่อนที่เขาจะเดินหนีไป วันนี้ฉันชวนเขามาที่นี่เองแหละ ฉันรู้เรื่องของเขาจากหมอกแล้ว ยอมรับเลยว่าสงสารและเห็นใจเขามาก แล้วก็ดูออกด้วยว่าเขายังตัดใจไม่ได้ทั้งๆที่มันผ่านมาตั้งห้าปีแล้ว

"ดูหนังกันมั้ย"

เหนือหันมาถามฉันโดยที่ไม่มองไปบนเวทีนั้นเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาแต่ฉันพาเขามาเพื่อให้เขาตัดใจ ฉันจะปล่อยเขาไปถ้าเขาไม่กลับไปหามันอีก

"ข้าวขอดูตรงนี้ก่อนนะคะ"

ฉันบอกเขาและรั้งแขนเขาไว้ เขาทำสีหน้าอึดอัดและอยากไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดด้วย

แต่ฉันจะอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุด...

"พี่ว่าสองคนนั้นเค้าแค่จิ้นกันหรือคบกันจริงๆคะ"

ฉันถามเขา เหนือเอาแต่มองหน้าฉันเพราะไม่รู้จะมองไปทางไหน เขาถอนหายใจออกมาบ่อยมาก

"ไม่รู้"

"พี่จำผู้หญิงได้มั้ยคะ เราเคยถ่ายงานด้วยกันด้วยนะ"

"..."

"ตอนนั้นแค่เป็นนางแบบแต่ตอนนี้จะดังแล้ว ยิ่งได้ประกบคู่กับพระเอกที่กำลังฮอตอย่างพี่เชน ก็ดังได้ง่ายๆเลยนะคะเนี่ย"

ฉันพูดแล้วทำท่าตื่นเต้น มองแววตาเจ็บปวดของเหนือแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ฉันมีปมกับคนที่เจ็บปวดกับความรักนะ

"ถ้าสองคนนั้นคบกันจริงๆก็คงจะเหมาะสม..."

"ปวดหัวว่ะ"

ฉันชะงักไปเลยเมื่อเหนือโพล่งขึ้นมา เขาพูดกับฉันค่อนข้างฮาร์ดคอนิดหน่อย

"ถ้าไม่ไปดูหนัง จะกลับแล้วนะ"

เขาตวัดสายตามองฉันอีกครั้ง ฉันมองตาเขาได้ไม่นานก็ต้องหลบสายตาแล้วพยักหน้าแทน

"โอเคค่ะ ไปดูหนังกัน"

จากนั้นเราก็ไปดูหนัง ฉันเป็นคนเลือกหนังที่จะดูส่วนเหนือไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไหร่ เขาไม่ได้อยากดูหนังจริงหรอกแค่หาเรื่องออกมาจากตรงนั้นมากกว่า หลังจากเราดูหนังกันจบฉันก็พาเขามากินไอศกรีม ระหว่างรอฉันก็คุยกับเขา

"หนังตอนจบพระรองน่าสงสารนะคะ พี่เหนือว่ามั้ย"

"อื้ม"

เขาตอบเบาๆพลางหลุบตาลงอ่านเมนูเล่นไปพลางๆ

"พี่เหนือรู้มั้ยคะ ว่าทำไมพระรองถึงไม่มีคู่"

"ไม่รู้สิ"

เขาตอบแบบไม่ได้ใส่ใจ ฉันมองเขาก่อนจะพูดต่อ

"เพราะพระรองยอมจมอยู่กับความรักแบบนั้นไงคะ ทั้งที่รู้ว่านางเอกเริ่มต้นใหม่กับพระเอกไปแล้วและไม่มีทางกลับมาอีก แต่พระรองก็ยังยอมที่จะปิดหูปิดตาและไม่มองหาใครใหม่ ทั้งๆที่มีผู้หญิงอีกมากมายผ่านเข้ามา"

พอฉันพูดแบบนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะเลื่อนสายตามองไปทางอื่น

"ผู้กำกับเขาคงต้องการให้มันออกมาเป็นแบบนั้น"

เขาตอบเหมือนไม่ใส่ใจสิ่งที่ฉันพูด แต่จริงๆฉันรู้ว่าเขาก็แอบเข้าใจ

"ค่ะ แต่ถ้าข้าวเป็นผู้กำกับ ข้าวจะให้พระรองตัดใจจากนางเอกแล้วก็มีผู้หญิงคนใหม่เข้ามาในชีวิต พระรองไม่ต้องลืมนางเอกค่ะแต่ข้าวจะให้พระรองเริ่มต้นใหม่ แล้วหนังมันก็จะมีภาคต่อที่พระรองคนนั้นกลายเป็นพระเอกที่มีนางเอกของเขาเอง"

"..."

"พี่เหนือล่ะคะ ถ้าเป็นผู้กำกับพี่จะทำยังไง"

เขามองฉันนิ่งในจังหวะที่ไอศกรีมมาเสิร์ฟพอดี เขาก็หลุบตาลงตักมันกิน ฉันมองเขาก่อนจะพูดอีกครั้ง

"ชีวิตเราก็เหมือนกับหนังม้วนหนึ่ง ถ้าเราเป็นผู้กำกับ เราก็สามารถเลือกได้ว่าจะให้เรื่องราวชีวิตของเราเป็นยังไง พี่เหนือไม่คิดแบบนั้นเหรอคะ?"

หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอกับเหนืออีก ฉันกะว่าจะปล่อยเขาไปจริงๆ ตอนนี้เป้าหมายของฉันคือพี่เชนคนเดียว

สวบ~

แต่ว่าวันนี้ฉันมาที่บ้านหลังหนึ่ง ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกสิ่งทุกอย่างแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตัดสินใจกดออดหน้าบ้าน

ออด~

รอไม่นานประตูก็เปิดออก เป็นผู้หญิงคนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ เมื่อเห็นหน้าฉันก็ยิ้มออกมา

ฟลุ่บ~

ฉันโผเข้ากอดผู้หญิงคนนั้นไว้

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะข้าวหอม"

"ขอโทษนะคะที่ข้าวไม่ได้มาหาป้าดาเลย"

ฉันพูดน้ำตาเอ่อคลอออกมาด้วยความคิดถึง ฉันหายไปจากบ้านหลังนี้เป็นเวลาเกือบสี่ปีเห็นจะได้

"อื้ม หนูก็มาแล้วนิจ๊ะ เข้าบ้านก่อนสิ"

ท่านบอกฉัน ฉันก็เลยเดินตามท่านเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม โต๊ะตัวเดิม ตู้ตัวเดิม ชั้นหนังสือก็ยังตั้งอยู่ที่เดิม เว้นแต่ว่าผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่อยู่ในกรอบรูปบนชั้นวางของหายไป

"คิดถึงจังเลย..."

ฉันหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาพลางเกลี่ยนิ้วไปบนใบหน้าของเธอผ่านกระจกของกรอบรูป

ฉันโตมากับเด็กผู้หญิงคนนี้ เพราะพ่อแม่ของฉันเสียไปป้าดาที่เป็นแม่ของเธอและเป็นเพื่อนรักของแม่ฉันก็เลี้ยงฉันมาตั้งแต่ฉันอายุแปดขวบ

ฟลุ่บ~

ป้าดาเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง ท่านหลุบตาลงมองรูปในมือฉัน

"วันนี้วันครบรอบสินะ"

ท่านพูด ฉันพยักหน้า วันนี้ครบรอบวันตายสี่ปีของเธอ

"ขอโทษนะที่ฉันเพิ่งจะมาหาเธอ ฮึก"

ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้แต่มันก็กลั้นไม่อยู่ ที่ผ่านมาฉันขี้ขลาดมาก ฉันทั้งรักและผูกพันกับเธอมาก เธอเป็นทั้งเพื่อน พี่และน้องได้ในเวลาเดียวกัน ฉันอยู่กับผู้หญิงคนนี้ทุกวันแต่ในวันสุดท้ายของชีวิตเธอ วันที่เธอต้องการฉัน ฉันกลับไม่ได้อยู่ข้างๆเธอ

"ข้าวไม่ผิดนะลูก อย่าโทษตัวเองเลย"

คุณป้าลูบผมฉัน และใช่ ฉันโทษตัวเองมาตลอดว่าถ้าฉันมาทัน...เธอก็คงไม่ทำแบบนั้น

"หนูขอโทษนะคะป้า ฮึก"

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร"

ฉันหันไปกอดท่าน ท่านเหมือนแม่คนที่สองของฉัน ฉันติดต่อท่านบ้างแต่ไม่เคยมาหาตัวเป็นๆแบบนี้ จนกระทั่งวันนี้แหละ

"เดี๋ยวเราไปหาดรีมกันนะข้าว"

"ค่ะ"

ฉันพยักหน้าพลางปาดน้ำตาออก ป้าดาลูบผมฉันอีกครั้งก่อนจะเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านและกลับลงมาพร้อมกับสมุดโน้ตเล่มหนึ่งที่ระบุชื่อของฉันด้านหน้าด้วยลายมือของดรีม

"นี่จ่ะ"

"ของข้าวเหรอคะ"

"ใช่จ่ะ ดรีมเขียนไว้ให้ข้าว ป้าไปเจอตอนที่เก็บห้องของดรีมแต่ตอนนั้นข้าวไม่อยู่แล้วป้าก็เลยยังไม่ได้ให้"

ฉันรับสมุดโน้ตนั้นมา มันเป็นสมุดโน้ตที่มีตัวล็อกและต้องปลดรหัส ดูแล้วป้าดาคงไม่ได้เปิดอ่านและคนที่เปิดอ่านได้คงมีแค่ฉัน

"ขอบคุณนะคะ"

ฉันเก็บสมุดเล่มนั้นใส่กระเป๋าสะพาย จากนั้นเราก็เดินออกจากบ้านเพื่อไปหาดรีม

ไม่นานเราก็เดินทางมาถึงที่สุสานแห่งหนึ่ง ดรีมของเราอยู่ในนั้น ฉันกับป้าดาเดินตรงไปที่สุสานของดรีมและถือช่อดอกไม้ที่ดรีมชอบไปด้วย