เมื่อคุณเลือกเธองั้นเราหย่ากัน

เมื่อคุณเลือกเธองั้นเราหย่ากัน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-15
Oleh:  เฟยฮวาOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
27Bab
9.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

แต่งงานมาสามปีมีแต่ความเมินเฉยเย็นชา มีค่าแค่เวลาอยู่บนเตียงเท่านั้น ในวันครบรอบแต่งงานเขาทิ้งเธอไปจัดวันเกิดให้ผู้หญิงอีกคน ภาพที่เขากับผู้หญิงคนนั้นหวานชื่นท่ามกลางหิมะ ทำให้เธอตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์ กรวิช ช่วงเวลาที่คุณสนุกสนานกับชู้รัก คือช่วงเวลาที่ลูกของคุณกำลังจะจากไป ลูกที่คุณรอคอยมานานทำทุกวิธีเพื่อให้ได้เขามา ตอนนี้เขากำลังจะจากไปแล้ว

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่1

Suara Keswari bergetar.

"Jadi ... apa aku harus hidup seperti ini selamanya? Menjadi seseorang yang nggak pernah bisa muncul ke hadapan dunia?"

"Memangnya ada pilihan lain?" Harjuna menatapnya dengan senyuman tipis yang sulit ditebak, tetapi sorot matanya sedingin es. Dia seolah mengejek angan-angan Keswari yang terlalu tinggi. "Keswari, memangnya posisi apa yang kamu inginkan?"

Dia membungkuk, lalu perlahan mengusap bibir Keswari dengan ibu jarinya.

"Aku sudah bilang, seumur hidup, aku hanya mencintai Manika seorang. Tapi aku menyukai tubuhmu. Jadi, selain status dan kasih sayang, apa pun akan kuberikan kepadamu. Setelah aku menikahi Manika, kita tetap akan bertemu melalui lorong rahasia."

Nada bicaranya mendadak berubah dingin.

"Tapi ingat, jangan sampai hubungan kita diketahui Manika. Kalau sampai dia tahu sedikit saja dan jadi sedih gara-gara itu, kamu akan tahu akibatnya."

Keswari bagaikan disambar petir. Dia hanya bisa terpaku di tempat.

Ternyata sejak awal pria ini memang tidak pernah berniat memberinya status. Di dalam hati pria ini, dirinya hanyalah mainan yang harus terus disembunyikan.

Keswari menatap punggung Harjuna yang perlahan menjauh. Tubuhnya sedikit gemetar, sementara berbagai kenangan masa lalu bermunculan tanpa bisa dibendung.

Dia adalah putri selir di Kediaman Adipati Bhagawan, sedangkan Manika adalah putri sah yang begitu dimuliakan.

Sejak kecil, mereka berdua selalu menjadi perbandingan yang paling mencolok. Manika mengenakan kain brokat terbaik dan perhiasan paling indah. Bahkan guru-guru mereka selalu memujinya karena kecerdasannya.

Sementara Keswari selamanya hanya bisa berdiri di balik bayang-bayang. Dia mengenakan pakaian bekas kakaknya dan memakai alat tulis yang paling biasa.

Bahkan Putra Mahkota Harjuna, pria yang diidam-idamkan seluruh gadis bangsawan di ibu kota, hanya mencintai Manika seorang.

Dia masih mengingat dengan jelas Festival Kota tiga tahun lalu. Di hadapan seluruh pejabat istana, Harjuna pernah berjanji, "Dalam hidup ini, hanya ada Manika seorang. Aku nggak akan pernah menerima selir."

Hingga kini, peristiwa megah hari itu masih menjadi buah bibir seluruh ibu kota.

Sampai malam saat hujan itu ....

Malam itu, Harjuna dijebak dengan obat perangsang. Dia salah mengira Keswari sebagai Manika, lalu mengambil kesuciannya.

Semula Keswari mengira keesokan harinya yang menantinya hanyalah seutas kain putih untuk mengakhiri hidup.

Namun tak disangka, sejak malam itu, Putra Mahkota yang selama ini dikenal dingin menjadi seolah kerasukan. Dia membangun lorong rahasia dan memanggilnya ke Istana Timur tiap malam.

Selama tiga tahun penuh, kecuali saat dirinya sedang datang bulan, hampir setiap hari pria itu menginginkannya.

Dia sudah melihat begitu banyak sisi Harjuna yang tak pernah diketahui orang lain. Putra Mahkota yang selalu tenang dan mampu mengendalikan diri di depan semua orang, bisa kehilangan kendali dan menjadi begitu bernafsu di hadapannya.

Pewaris takhta yang bersikap dingin kepada siapa pun itu, bisa menindihnya di atas ranjang dan melampiaskan seluruh hasratnya tanpa menahan diri.

Dia sempat mengira, kedekatan seperti itu setidaknya berarti Harjuna menyimpan sedikit perasaan untuknya ....

"Nona, sudah waktunya minum obat." Seorang pelayan tua masuk sambil membawa semangkuk obat, memutus lamunan Keswari.

Dengan tangan gemetar, Keswari menerimanya. Aroma pahit obat itu memang menusuk hidung, tetapi entah mengapa dia tidak sanggup menelannya.

Dari luar pintu, seorang dayang berbisik dengan tergesa-gesa, "Bi, cepatlah. Waktunya sudah tiba. Nona Keswari harus segera minum obat pencegah ...."

Sebelum kalimatnya selesai, pelayan tua itu langsung membentaknya, "Jangan banyak bicara!"

Tangan Keswari bergetar hingga mangkuk obat itu jatuh ke lantai. Prang!

"Obat pencegah kehamilan?" Suaranya bergetar. Dia tak percaya pada apa yang baru didengarnya. "Selama ini ... yang selalu kuminum ... adalah obat pencegah kehamilan?"

Wajah pelayan tua itu tampak serbasalah. "Ini perintah Yang Mulia Pangeran."

Hati Keswari terasa seperti ditusuk pisau.

Ternyata selama tiga tahun ini, pria itu sama sekali tidak pernah menginginkan dirinya mengandung anaknya. Dirinya malah begitu bodoh hingga mengira obat itu adalah ramuan kesehatan yang sengaja disiapkan untuknya.

Keswari tersenyum mengejek dirinya sendiri, lalu mengangkat semangkuk obat yang baru diseduh dan meneguknya hingga habis.

Rasa pahitnya menusuk lidah, tetapi masih tak seberapa dibandingkan kepedihan di dalam hatinya.

Saat kembali ke Kediaman Adipati Bhagawan melalui lorong rahasia, langkahnya terasa begitu ringan seolah melayang.

"Keswari, kemarilah." Baru saja memasuki halaman, Wening, ibunya, memanggilnya dengan wajah penuh sukacita.

"Jenderal Abimanyu dari perbatasan mengirim orang untuk melamar." Wening menggenggam tangan Keswari.

"Kamu memang putri selir, nggak bisa dibandingkan dengan kakakmu. Meski Jenderal Abimanyu bertugas jauh di perbatasan, dia tampan, berbudi baik, dan terhormat. Ini sudah jodoh terbaik yang bisa Ibu carikan untukmu."

Keswari mendongak. Baru saat itu dia menyadari bahwa entah sejak kapan, rambut di pelipis Wening telah dipenuhi uban. Hatinya langsung terasa sesak.

Selama bertahun-tahun, dia terus menunggu Harjuna memberinya status, menolak entah berapa banyak lamaran hingga membuat ibunya cemas sampai rambutnya memutih.

"Baik," ucapnya lirih. "Aku akan menikah."

Wening langsung berseri-seri. "Bagus! Bagus sekali! Syukurlah kamu akhirnya sadar!"

Takut putrinya berubah pikiran, Wening segera berdiri. "Ibu akan segera memanggil mak comblang. Kebetulan kakakmu akan menikah dan masuk ke Istana Timur setengah bulan lagi. Kita jadwalkan pernikahanmu di hari yang sama. Dua kebahagiaan sekaligus!"

Keswari menunduk sambil mengangguk. Dia mengantar ibunya hingga ke gerbang. Saat kembali, kebetulan dia melihat orang-orang dari Istana Timur mengangkat peti-peti besar berisi hadiah pertunangan ke dalam kediaman.

"Pangeran benar-benar memanjakan Nona Manika!"

"Kudengar kain brokat ini sengaja didatangkan jauh-jauh khusus untuk dijadikan gaun pengantin Nona Manika!"

"Yang Mulia bilang, Nona Manika pantas mendapatkan yang terbaik!"

Setiap kalimat itu menusuk hati Keswari bagaikan pisau. Dia berbalik hendak kembali ke paviliun kecilnya, tetapi tanpa sengaja menginjak kaki seseorang.

Manika menjerit, lalu langsung menamparnya. "Matamu buta, ya? Sepatu baruku jadi kotor gara-gara kamu injak! Ini sepatu dari kain brokat yang baru saja diberikan Pangeran!"

Keswari buru-buru meminta maaf, "Maafkan aku, Kak. Aku benar-benar nggak sengaja ...."

"Memangnya permintaan maafmu ada gunanya?" sahut Manika dengan angkuh. "Putri selir rendahan sepertimu sama saja dengan ibumu yang cuma seorang selir, sama-sama nggak pantas tampil di depan orang!"

Segala kepedihan yang selama ini dipendam Keswari akhirnya meluap. Untuk pertama kalinya, dia membalas, "Kak, tolong jaga ucapanmu! Kakak boleh menghinaku, tapi jangan menghina ibuku!"

Suasana di sekeliling mereka mendadak hening. Anehnya, Manika tidak kembali mempersulitnya. Sebaliknya, ekspresinya tampak sedikit terkejut.

Mengikuti arah pandang kakaknya, Keswari menoleh ke belakang. Ternyata Harjuna entah sejak kapan sudah berdiri di bawah serambi, menatap mereka dengan sorot mata dingin.

Tatapannya hanya menyapu Keswari sekilas, seolah melihat orang asing. Setelah itu, dia langsung berjalan menuju Manika, menggenggam kedua tangan gadis itu yang mulai dingin, lalu mengembuskan napas hangat ke atasnya.

"Cuacanya sedingin ini, kenapa berdiri di luar?"

Melihat Harjuna sama sekali tidak marah atas sikap kasarnya tadi, hati Manika langsung tenang.

"Yang Mulia, tadi Keswari menginjak sepatu baruku. Aku cuma menegurnya sedikit, tapi dia malah berani membantah. Dia benar-benar membuatku kesal." Sambil berkata begitu, dia mengentakkan kaki dengan manja.

"Kalau begitu, untuk apa masih bicara dengannya?" kata Harjuna dengan nada datar. Akhirnya, dia melirik Keswari. "Kamu berani melawan Manika dan bicara tanpa tahu batas. Hukumannya berlutut selama empat jam."

Senyum Manika langsung merekah. "Yang Mulia memang tegas!"

Dia memeluk lengan Harjuna dengan mesra, melirik Keswari dengan penuh kemenangan sebelum pergi bersamanya.

Angin dingin berdesir. Keswari berlutut di atas salju. Pakaiannya yang tipis sudah lama basah oleh salju yang mencair.

Rasa dingin menjalar dari kedua lututnya ke seluruh tubuh, tetapi tetap tak sebanding dengan perih di hatinya.

Dua jam kemudian, pelayannya, Ratih, datang dengan mata memerah. Dia membantu Keswari berdiri. "Nona, cepat bangun. Lutut Nona bisa beku!"

Kedua kaki Keswari sudah mati rasa. Dia hanya bisa berdiri dengan susah payah sambil dipapah.

Ratih mengusap lututnya sambil terisak. "Tuhan benar-benar nggak adil. Nona Manika adalah putri sah, jadi semua yang terbaik menjadi miliknya. Bahkan Putra Mahkota juga ...."

"Sudahlah," sela Keswari pelan dengan suara serak.

"Tapi apa salah Nona?" Ratih tak kuasa menahan tangis. "Jelas-jelas Nona Manika yang main tangan lebih dulu. Pangeran juga melihatnya, tapi malah menghukum Nona. Ini benar-benar nggak adil ...."

Keswari memandang ke arah Istana Timur, lalu tiba-tiba tersenyum. Senyum itu begitu getir hingga Ratih pun berhenti menangis.

Benar, semua ini memang tidak adil. Namun, sekarang dia sudah tidak ingin memperjuangkannya lagi.

Yang dia harapkan hanyalah hari pernikahannya segera tiba, agar dia bisa meninggalkan ibu kota dan tidak pernah menoleh ke belakang lagi.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
27 Bab
ตอนที่1
ฉัตรฑริกายกอาหารมาวางบนโต๊ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง" ว้าวน่ากินสุดๆ ฝีมือใช้ได้เหมือนกันนี่เรา"เธอมองดูอาหารบนโต๊ะแล้วชมตัวเอง วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่3ของเธอกับกรวิชสามี เพื่อเซอร์ไพรซ์เขา เธอจึงทำอาหารด้วยตัวเอง อบเค้กด้วยตัวเอง อาหารทุกอย่างบนโต๊ะเธอเปิดยูทูปดูแล้วทำตาม ยังตกแต่งบรรยากาศเอง ลูกโป่งไฟประดับดอกไม้เธอก็จัดเอง ใครว่าคุณหนูอย่างเธอทำอะไรไม่เป็นไรหล่ะ เธอทำได้หมดแหละแค่ขี้เกียจทำเท่านั้นเอง ก็เธอเป็นลูกคุณหนูบ้านรวย มีคนรับใช้หลายคนให้ใช้จะทำไปทำไมหล่ะ เธอมองนาฬิกาบนฝาผนัง เฝ้ารอให้กรวิชกลับมา แต่เลยเวลาที่เขาจะกลับมาเป็นชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมา เธอร้อนใจกดโทรหาเขาแต่ไม่มีคนรับสาย ตึ้ง เสียงข้อความเข้า เป็นเพื่อนของเธอที่ส่งมา เธอกดเข้าไปดู" ฉัตร ฉันมีอะไรให้แกดู "" แกกูแล้วต้องใจเย็นๆนะ"" มีอะไรรีบส่งมา"ฉัตรฑริกากดเข้าไปดูในคลิป ใจของเธอบีบรัดจนเจ็บจี๊ดหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ ในคลิปกรวิชกำลังโอบกอดผู้หญิงคนหนึ่ง ดูพลุดอกไม้ไฟที่จุดอย่างยิ่งใหญ่ตระการตาริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง มานิตายังส่งทั้งคลิปและภาพเข
Baca selengkapnya
ตอนที่2
" ถึงผมจะไม่ได้อยู่ฉลองกับคุณในวันนี้ แต่ผมก็ไม่ลืมของขวัญนะ"กรวิชลุกขึ้นไปหยิบเอาของขวัญกล่องเล็กมายื่นให้ เห็นเธอมองด้วยสายตาเฉยชา เขาจึงเปิดกล่องออก หยิบสร้อยข้อมือเพชรสีชมพูออกมาสวมใส่ให้เธอ ภาพที่อลิสาจับมือเขาตัดเค้กผุดขึ้นมา เธอจำได้ว่าที่ข้อมือของอลิสาก็สวมสร้อยข้อมือแบบเดียวกัน เธอรีบถอดออกปาทิ้งไปอย่างรังเกียจ กรวิชมองหน้าเธอด้วยความไม่พอใจเรียกเธอเสียงดัง" ฉัตร "" อย่าเอาของที่ซ้ำกับคนอื่นมาให้ฉัน ฉันไม่ชอบ"กรวิชถอนหายใจเฮือกใหญ่" ผมทำงานทุกวันงานยุ่งมาก ไม่มีเวลาเลือกวันก่อนไปทานอาหารกับลูกค้าที่ห้าง ผ่านร้านเพชรเห็นว่าสร้อยเส้นนี้สวยดีเลยซื้อมาให้คุณ ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ไว้ผมจะสั่งทำเส้นใหม่ให้"ฉัตรฑริกาไม่สนใจ ยิ่งเห็นหน้าเขาความโกรธก็ยิ่งพลุ่งพล่าน เธอถือหมอนลุกขึ้นเดินออกไปนอนห้องข้างๆ กรวิชขมวดคิ้วมองตาม เขารู้ว่าเธอโกรธจึงไม่อยากพูดอะไรมาก รอให้เธออารมณ์เย็นกว่านี้ก่อนเดี๋ยวเธอก็เข้าหาเขาเองฉัตรฑริกาตื่นมาตอนสายของวัน เมื่อคืนพอย้ายห้องนอนปุ๊บหัวถึงหมอนก็หลับเลย มองดูนาฬิกา10โมงแล้ว เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง คนรับใช้เห็นเธอก็รีบยกอาหารมาวางบนโต๊ะ
Baca selengkapnya
ตอนที่3
" ว้ายคุณฉัตร คุณฉัตรเป็นลมไปแล้ว เลือดที่หัวก็ไหลไม่หยุดเลย เร็วรีบไปเรียกบอสกร"กัญญารีบเข้าไปรับฉัตรฑริกาเอาไว้ก่อนที่จะล้มหัวฟาดพื้น ดีที่เธอเดินตามอยู่ใกล้ๆ" ไม่ทันแล้วพี่กัญบอสเดินไปไกลแล้ว"" เอาไงดีพี่"" โทรเรียกรถพยาบาลสิเร็ว"" จะเรียกทำไมกว่าจะมา ผมพาไปส่งโรงพยาบาลเอง"เด็กฝึกงานที่ยืนดูอยู่พูดขึ้น ก่อนจะเข้ามาอุ้มฉัตรฑริกาโรงพยาบาลฉัตรฑริกาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักฟื้น มีกัญญานั่งอยู่ใกล้ๆ" คุณฉัตร คุณฟื้นแล้ว"" เธอพาฉันมาส่งที่นี่เหรอ"" ใช่ค่ะ ฉันกับเด็กฝึกงานพาคุณมาที่นี่ เขากลับไปทำงานแล้วส่วนฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณก่อน เอ่อ คือว่าฉันโทรหาบอสแล้วแต่เขาไม่รับสาย"" ช่างเขาเถอะ"" เอ่องั้น เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้นะคะ"กัญญาออกไปแป๊บเดียวก็กลับมาพร้อมหมอ" ขอบใจมากนะกัญเธอกลับไปทำงานเถอะ"" แต่ว่าคุณ"" ไม่เป็นไรฉันอยู่คนเดียวได้ ไปเถอะ ขอบใจมาก"" งั้นฉันไปก่อนนะคะ มีอะไรให้ช่วยคุณโทรหาฉันได้เลยนะคะ หรือว่าจะให้ฉันลางานมาอยู่เป็นเพื่อนคุณดีไหม"" ไม่เป็นไรฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก เดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้ว"ฉัตรฑริกาส่งยิ้มให้ พอกัญญาออกไปพยาบาลก็ถือแฟ้มเอกสารเข้
Baca selengkapnya
ตอนที่4
ฉัตรฑริกากลับถึงบ้านด้วยความอ่อนเพลียก็นอนหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เย็นแล้ว เธอลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แล้วเก็บเสื้อผ้าของใช้บางส่วนใส่กระเป๋า ที่เหลือก็ให้คนใช้เก็บใส่ถุงดำออกไปทิ้ง เธอหยิบโทรศัพท์มากำลังจะกดโทรหามานิตา แจ้งเตือนเฟสก็ขึ้นมา กดเข้าไปดูเป็นภาพที่อลิสาแท็กกรวิช ภาพมือสองคนกุมมือกัน เขียนโพสต์ว่า อังกฤษหนาวมาก แต่มือที่กุมอยู่ทำให้อบอุ่น เธอยิ้มขมขื่น ก่อนหน้าเขาส่งข้อความบอกว่ามีงานด่วนต้องไปต่างประเทศ นี่เหรอคืองานด่วนของเขา เธอกดโทรหามานิตา" มิ้นท์ฉันมีของฝากแกขายหน่อย"พอวางสายจากเพื่อนสนิทแจ้งเตือนเฟสก็เด้งขึ้นมาอีก เธอกดเข้าไปดูยังคงเป็นอลิสาที่แท็กกรวิช คราวนี้มีทั้งภาพและคลิปภาพที่อลิสากับกรวิชช่วยกันปั้นตุ๊กตาหิมะ คลิปที่อลิสาเล่นสกีหิมะโดยมีกรวิชคอยประคับประคองอยู่ใกล้ๆ พออลิสาทำท่าจะล้มกรวิชก็รีบเข้าไปกอด ทั้งสองยิ้มแย้มหัวเราะอย่างมีความสุข เธอแค่นหัวเราะทั้งน้ำตานึกถึงก่อนหน้า เธอเคยขอให้เขาพาเธอไปเล่นสกีหิมะหลายครั้งแต่เขาก็ปฏิเสธบอกว่าไม่ว่าง เธอบอกอยากเล่นหิมะกับเขาอยากให้เขาปั้นตุ๊กตาหิมะด้วยกัน เขาก็บอกว่าไร้สาระ เขาไม่ทำอะไรเด็กๆแบบนั้นหรอก แล้วตอน
Baca selengkapnya
ตอนที่5
กรวิชโทรหาฉัตรฑริกาแต่ไม่มีคนรับสายเดินลงบันไดมาข้างล่างพวกคนรับใช้พากันเดินเข้าบ้านมาพอดี พอเห็นหน้าเขาก็ทำหน้าตกใจ บางคนมือไม้อ่อนทำถุงอาหารที่อยู่ในมือหล่นตุ๊บ" คะคุณกร คุณกลับมาแล้วเหรอคะ"" เอ่อ คุณกรกลับมานานแล้วเหรอคะ"" ก็นานพอที่จะรู้ว่าไม่มีใครสักคนอยู่ในบ้านนั่นแหละ"" คือ คือว่าพวกฉันไปตลาดมากันค่ะ"" ไปตลาด ต้องไปด้วยกันทั้ง5คนเลยเรอะ นี่ใจคอจะทิ้งบ้านไปไม่มีใครอยู่เฝ้าบ้านสักคนรึไง ถ้ามีขโมยเข้ามาก็คงยกเค้าไปหมดแล้ว"" ไม่เป็นแบบนั้นหรอกค่ะ หมู่บ้านนี้ปลอดภัยไม่เคยมีประวัติว่ามีขโมยมาก่อน"" ใช่ค่ะคุณกร"เห็นสายตาดุดันที่กรวิชมองมาพวกคนรับใช้ก็ไม่กล้าพูดมากอีก ต่างพากันก้มหน้ารับผิดหลายวันที่ผ่านมาฉัตรฑริกาไม่อยู่ กรวิชก็ไม่อยู่ นายไม่อยู่พวกคนรับใช้อย่างพวกเธอก็เริงร่า ฉัตรฑริกาไม่รู้ไปไหน ก่อนไปบอกกับพวกเธอว่ากรวิชไปต่างประเทศอีกหลายวันกว่าจะกลับ ให้พวกเธออยู่กันแบบสบายๆอยากทำอะไรก็ทำ วันนี้พวกเธอจึงพากันไปตลาดซื้อของอร่อยมากินกัน ใครจะไปคิดว่ากรวิชจะกลับมาวันนี้แถมกลับมาตอนที่พวกเธอออกไปพร้อมกันอีก" ฉัตรไปไหนได้บอกไหม"" ไม่ได้บอกค่ะ"" ออกไปตั้งแต่เช้าหรือพึ่งออกไป
Baca selengkapnya
ตอนที่6
ฉัตรฑริกาไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ เธอไม่สนใจเดินเลี่ยงไปแต่ถูกเขาคว้าแขนเอาไว้" ฉันไม่อยู่แค่ไม่กี่วันก็ทนไม่ไหวแล้วต้องออกมากับผู้ชายคนอื่น ที่ไม่กลับบ้านเพราะมันสินะ"กรวิชตวัดสายตาจ้องมองชานนท์ ชานนท์รีบโบกมือปฏิเสธ" ไม่ใช่อย่างงั้นครับบอส คุณอย่าเข้าใจผิด"เห็นชานนท์เรียกเขาว่าบอสก็ขมวดคิ้ว" เรียกฉันว่าบอส นายเป็นพนักงานที่บริษัทฉันเรอะ"" ผมเป็นนักศึกษาฝึกงานครับ"กรวิชจ้องมองชานนท์ ถึงว่าทำไมรู้สึกคุ้นๆหน้า เหมือนเคยเห็นที่ไหน" คือว่าวันก่อนตอนที่คุณฉัตรไปที่บริษัท ที่มีเรื่องวันนั้น เอ่อ วันที่คุณฉัตรตบกับเลขาคนใหม่ พอบอสอุ้มเลขาไป คุณฉัตรเธอก็เป็นลม พวกพี่กัญพยายามเรียกบอสแล้วแต่ไม่ทัน ผมเลยช่วยพาคุณฉัตรไปส่งโรงพยาบาล วันนี้คุณฉัตรเลยเลี้ยงขอบคุณผมก็แค่นั้นครับ "ฉัตรฑริกาเห็นสายตาไม่เชื่อของกรวิชที่มองมา ก็แค่นหัวเราะ" หึ อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ ฉันแค่อิจฉาที่คุณอุ้มผู้หญิงคนอื่นเลยแกล้งเป็นลมเรียกร้องความสนใจ คิดว่าคุณจะหันกลับมามองฉัน แต่ก็เปล่า นนท์ฉันกินไม่ลงแล้วไว้วันหลังฉันจะเลี้ยงนายใหม่"พูดจบก็เดินออกจากร้านไป กรวิชรีบตามไปติดๆ ชานนท์ยืนงงอยู่ตรงนั้น เขาก็อยากจะวิ
Baca selengkapnya
ตอนที่7
ฉัตรฑริกาอ่านข้อความที่กรวิชส่งมา" วันนี้เป็นวันเกิดคุณปู่อย่าลืมมา"ที่จริงเธอไม่อยากไปที่บ้านของเขาสักเท่าไหร่ ปู่ของเขากับพ่อของเขาดูไม่ค่อยชอบเธอ แต่เมื่อนึกถึงแม่ของเขาที่ใจดีกับเธองานนี้ก็คงต้องไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คิดเสียว่าไปเหยียบบ้านนั้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกันพิมพรรณเห็นลูกชายเดินเข้ามาก็ยิ้มรีบเดินไปรับ แต่พอเห็นหน้าคนที่เดินตามหลังมาก็หุบยิ้มทันที" สวัสดีค่ะคุณแม่"พิมพรรณรับไหว้ลวกๆ" อย่าเรียกฉันแบบนั้นเลยมันไม่เหมาะ เรียกว่าป้าจะดีกว่า"อลิสาทำหน้าเศร้าก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม" ค่ะคุณป้า"" แล้วนี่หนูฉัตรไปไหนทำไมไม่มาพร้อมแก"" เธอมีธุระครับเดี๋ยวตามมา"กรวิชไม่แน่ใจว่าฉัตรฑริกาจะมาไหม เขาส่งข้อความไปบอกเธอแล้ว เธออ่านแต่ไม่ตอบพิมพรรณมองหน้าอลิสาสลับกรวิช เธอไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรก ดูก็รู้ว่าไม่จริงใจที่คบกับกรวิชก็เพราะตอนนั้นกรวิชรวย แต่พอต่อมาบริษัทเกิดปัญหาครอบครัวอยู่ในภาวะวิกฤติกำลังจะล้มละลายมีแต่หนี้ อลิสาก็บอกเลิกกรวิชแล้วกลับบ้านเกิดไปแต่งงานกับชายอื่น ยิ่งทำให้เธอได้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้" นั่นใช่หนูสาไหม"" ใช่ครับคุณพ่อ หนูสา"ชัยธวัช
Baca selengkapnya
ตอนที่8
" คุณคิดว่าที่ผมพาคุณมาเป็นเพราะคุณแม่สั่ง"กรวิชถอนหายใจ" ฉัตร คุณโกรธอะไรผมนักหนา เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวงี่เง่าสักที"" ฉันงี่เง่า"" รึไม่ใช่ ที่คุณไม่กลับบ้านหลายวันไม่ใช่อยากให้ผมตามไปง้อเอาใจหรอกเหรอ ผมก็บอกแล้วไงว่าผมงานยุ่งทำไมคุณถึงได้เข้าใจยากนัก"" งานยุ่ง แต่มีเวลาพาอลิสาไปปั้นตุ๊กตาหิมะพาเธอไปเล่นสกี ไปเดินเที่ยวไปกินข้าวไปนั่นไปนี่ ท่านประธานกรวิชช่างงานยุ่งจริงๆ"กรวิชตกใจ ไม่คิดว่าฉัตรฑริกาจะรู้เรื่องนี้ต้องเป็นอลิสาที่โพสต์ลงโซเชียลแน่ แล้วฉัตรฑริกาไปเห็นเธอเลยโกรธ จึงเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไป" มันไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น ผมไปคุยงานที่อังกฤษ สาเขาอยากเห็นหิมะสักครั้งในชีวิตเลยขอตามผมไปด้วย ผมก็เลยให้เธอไปถือว่าเป็นการชดเชยให้เธอที่คุณไปทำร้ายเธอ "" ถ้าเธอไม่ล้ำเส้นฉัน ฉันจะทำแบบนั้นทำไม"" ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วว่าผมกับสาไม่ได้มีอะไรเลย ผมรู้ตัวว่าผมแต่งงานแล้ว ตอนไปอังกฤษผมกับเธอก็เช่าห้องอยู่คนละห้องตั้งแต่แต่งงานมาผมไม่เคยทำผิดกับคุณเลย คุณไม่เชื่อใจผมสักนิดเลยเหรอ"ฉัตรฑริกามองเข้าไปในดวงตาของกรวิช หาร่องรอยโกหกแต่แววตาของเขากลับสงบนิ่ง " กรคะ"อลิสาเดินเข้ามาแล้วแส
Baca selengkapnya
ตอนที่9
พิมพรรณร้อนใจขอให้คนช่วยฉัตรฑริกาขึ้นมา เธอว่ายน้ำไม่เป็นไม่งั้นก็คงลงไปช่วยเองแล้ว มีแต่คนมองดูแต่ไม่มีใครลงไปช่วยร่างของฉัตรฑริกาค่อยๆจมลง พิมพรรณใจหายวาบ แต่สุดท้ายเธอก็โผล่ขึ้นมาแล้วปีนขึ้นมาเองได้โรงพยาบาล มานิตากับอรวีนั่งขนาบข้างซ้ายขวาอยู่ข้างเตียงฉัตรฑริกา" แกว่ายน้ำเป็น ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองจมน้ำได้ห๊ะ"" ก็แค่แสดงละครให้ตาแก่ดูสักหน่อย อยากเห็นฉันจมน้ำนักฉันก็เลยจัดให้ ถือเป็นของขวัญวันเกิด"" เฮอะ ตาแก่นั่นกล้าผลักแกลงน้ำยังสั่งห้ามใครช่วนแกขึ้นมาอีก ไม่รู้ตัวสินะว่าหายนะจะมาเยือน ตระกูลธนาพิทักษ์ได้เหลือแต่ชื่อแน่"" ไม่รู้พ่อแม่แกเห็นข่าวหรือยัง"" คิดว่าเร็วๆนี้แหละ"" แกดังใหญ่แล้วเพื่อน ตอนนี้เลื่อนไปทางไหนก็เจอแต่ข่าวแก ทั้งเฟสทั้งติ๊กตอกมีแต่ข่าวแก ทั้งภาพทั้งคลิปที่แกตกน้ำ"มานิตาส่งมือถือที่เปิดคลิปข่าวค้างอยู่ให้ฉัตรฑริกาดู คลิปข่าวพาดหัวข้อ คุณหนูไฮโซผลักแฟนเก่าสามีตกน้ำกลางงานเลี้ยงวันเกิดปู่ของสามี เหตุเพราะหึงหวง อีกข่าวพาดหัวข้อ คุณหนูไฮโซหึงหวงเกินเหตุผลักแฟนเก่าสามีลงสระน้ำ ยืนมองให้จมน้ำอย่างเลือดเย็น เลื่อนมาดูอีกเพจข่าว คุณหนูไฮโซหน้าสวยแต่จิตใจอำมหิต
Baca selengkapnya
ตอนที่10
" สามปี แกแต่งงานกับเขามาสามปี อย่าบอกว่าแกไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย ฉัตรแกมองตาฉัน แล้วบอกมาว่าแกไม่ได้รักเขา"" จะรักหรือไม่รักมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเขาไม่ได้รักฉัน ตอนนี้คนในใจเขากลับมาแล้ว""กลับมาก็ช่างสิ ยังไงแกก็เป็นเมียแต่งมีทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย ยัยนั่นนับว่าเป็นอะไร ก็แค่แฟนเก่า ถ้าแกรักเขาก็อย่าปล่อยเขาไป ใช้ทะเบียนสมรสมัดเขาไว้ เขาไม่รักก็ช่าง ถึงให้นังนั่นอยากได้เขากลับไปจนตัวสั่นก็เอาไปไม่ได้ ให้มันถูกตราหน้าว่าเมียน้อยไปตลอด"อรวีพูดเตือนสติ ฉัตรฑริกาส่ายหน้า" ยื้อกันไปก็เท่านั้นทุกข์เปล่าๆ ฉันปล่อยวางแล้วฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ฉันอยากหาผัวใหม่"" ต้องอย่างนี้สิเพื่อนรัก ขยะเน่าๆทิ้งมันไปซะจะเก็บมันไว้ทำไม ไว้แกหายดีเมื่อไหร่ฉันจะพาแกไปหาผัวใหม่เอง เอาให้หล่อเท่ห์ให้ดีกว่าอีตากรขี้เก๊กนั่นเป็นร้อยเท่าเลย หน้าตาสวยๆนมใหญ่ๆหุ่นน่าเย่แบบแก แค่กระดิกนิ้วผู้ชายก็ต่อแถวยาวเป็นหางว่าว ไม่งั้นคืนนี้ฉันพาแกไปนั่งชิลในบาร์ดูผู้ชายเป็นอาหารตาก่อนดีไหม คิกคิก"มานิตาจับมือฉัตรฑริกาพูดด้วยสีหน้าระรื่นเมื่อนึกถึงหนุ่มหล่อในบาร์เมื่อคืนก่อนก็หัวเราะคิกคัก" พูดถึงผู้ชายไม่ไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status