Masukบ้านพักบนเกาะส่วนตัวของตระกูลคลาร์ก ได้ต้อนรับเจ้าบ่าวเจ้าสาวป้ายแดงที่พากันบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาด้วยเครื่องบินส่วนตัวหลังคืนส่งตัวเข้าหอที่เจ้าสาวแทบไม่ได้หลับได้นอน ทั้งคู่ตั้งใจมาฮันนีมูนในสถานที่ที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัวแบบที่เธอกับเขาชอบ เพราะอยากหลีกหนีความวุ่นวายและมีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ เพื่อเดินหน้าผลิตทายาทอย่างที่คนเป็นสามีหวังเอาไว้ “Baby ครับ คุณหน้าซีดจัง ผมจะพาไปหาหมอก่อนก็ไม่ยอม” “ไม่ต้องหรอกค่ะ พลอยมียาติดตัวมาด้วย” เธอชูกระเป๋ายาใบน้อยสีหวาน ที่ภายในบรรจุสารพัดยาสามัญประจำบ้านที่จำเป็นมาจนเต็มกระเป๋า “แต่เรายังไม่รู้เลย ว่าคุณเป็นอะไรกันแน่ คุณทานยาโรคกระเพาะมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ก็ยังอาเจียนอยู่เลยนี่นา” “คืนนี้ขอพลอยนอนพักก่อนนะคะ เผลอๆ พรุ่งนี้เช้าเราอาจได้รู้กัน ว่าพลอยเป็นอะไร” เธอจูงมือพาคนตัวโตที่เริ่มทำหน้างอแงเพราะเป็นห่วงเธอ แต่ก็ไม่เคยสามารถขัดใจอะไรเธอได้สักอย่างเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำพร้อมกันเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ที่เห็นจะต่างกันก็ตรงที่เธอกับเขาใช้เวลาในห้องน้ำไม่นานเท่าไร เพราะอยา
หน้าพระแท่นพิธีที่โบสถ์เก่าแก่ของอเมริกา เจ้าบ่าวในชุดสูทสากลสีดำ กำลังบรรจงจูบเจ้าสาวแสนสวยในชุดเนื้อผ้าลูกไม้ราคาแพงเป็นเกาะอกสีขาวกระโปรงบานฟูฟ่องลากชายลูกไม้ยาวร่วมสองเมตร ตัวชุดประดับด้วยคริสทัลและดอกไม้สามมิติเล็กๆ ล้อแสงไฟระยิบระยับไปหมด บ่าวสาวจุมพิตกันอยู่นานหลังจากพิธีสวมแหวนแต่งงาน เจ้าบ่าวก็ละริมฝีปากออกมามองใบหน้าของเจ้าสาวแสนสวยที่เกล้ามวยผมต่ำระท้ายทอย ประดับด้วยช่อดอกกุหลาบสีขาวเล็กๆ และตกแต่งด้วยเวลเจ้าสาวผ้าลูกไม้ราคาแพงหูฉี่ ใบหน้าของเธอตกแต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างงดงามเป็นธรรมชาติถูกใจเขาที่สุด เมื่อพิธีแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์จบลง บ่าวสาวก็ออกมาโยนช่อดอกไม้ที่หน้าประตูโบสถ์ และผู้ที่โชคดีได้รับช่อดอกไม้นั้นก็คือ ริชชี่ เพื่อนรักของเจ้าสาวนั่นเอง ทำให้ริชาร์ด คนรักหนุ่มที่ยืนข้างกายไม่ห่างยิ้มหน้าบานเพราะความดีใจ ในห้องชุดสุดหรูหราของคอนโดมิเนียมสูงเสียดฟ้าที่ถูกใช้เป็นเรือนหอชั่วคราว มีชุดแต่งงานฟูฟ่องราคาแพงที่ถูกถอดออกโดยเจ้าบ่าว และชุดสูทสากลพร้อมทั้งเครื่องประดับต่างๆ ถูกทิ้งกองลงที่พื้นอย่างไม่ไยดี เจ้าบ่าวป้ายแดงรีบช้อนอุ้มเรื
“อุบ แหวะ” คนตัวบางรู้สึกตัวตั้งแต่เช้ามืดด้วยอาการเวียนหัวคลื่นไส้เล่นงาน จนต้องรีบวิ่งไปโก่งคออาเจียนเอาน้ำย่อยใสๆ ในกระเพาะอาหารออกมาจนหมด “Baby เป็นอะไรครับ” คนตัวโตรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงอาเจียนของคู่หมั้นสาวสุดที่รัก จึงรีบวิ่งมาลูบหลังให้เธออย่างอ่อนโยน “พลอยคลื่นไส้ค่ะ ช่วงนี้ทานข้าวไม่ค่อยเป็นเวลา มันไม่ค่อยหิวเลย” “เห็นไหม ผมบอกแล้ว ว่าคุณต้องทานข้าวให้ตรงเวลา เรื่องงานก็อย่าไปเคร่งเครียดกับมันมากเกินไปสิครับ ผมก็ไม่ได้กดดันคุณแล้วนะ ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนก็ได้ อีกอาทิตย์เดียวก็จะถึงงานแต่งของเราแล้วนะครับ ถ้าคุณป่วยจะทำยังไง หื้มมม” เขาส่งแก้วน้ำให้เธอบ้วนปาก แล้วพยุงร่างบางที่เหมือนจะผอมลงไปนิดหน่อยกลับมานอนกอดกันบนเตียงนุ่ม “ไม่ได้สิคะ สองพ่อลูกนั่นทำระบบเละเทะ แถมยังทำให้บริษัทเสียชื่อเสียงจนขาดความน่าเชื่อถือขนาดนี้ ถ้าเราไม่รีบปรับระบบแล้วกู้ชื่อเสียงกลับคืนมา บริษัทที่พ่อคุณสร้างมาต้องจบสิ้นแน่ๆ อีกอย่างตั้งอาทิตย์นึงค่ะ แค่โรคกระเพาะ พลอยกินยาไม่กี่วันก็หาย” เขากอดกระชั
“กรี๊ดดดดด ไคล์” เสียงกรีดร้องของพลอยชมพูดังขึ้น เธอวิ่งเข้ามากอดร่างที่หมดสติไม่ไหวติง นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้นท่ามกลางความโกลาหลของเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย “พลอย ออกมาก่อน ให้เจ้าหน้าที่ช่วยไคล์ก่อน” คนเป็นพ่อรีบลากลูกสาวที่เอาแต่กรีดร้องกอดร่างโชกเลือดที่หายใจรวยรินของคนรักหนุ่ม เธอแอบตามพวกเขามา จนทันได้เห็นคนรักล้มลงไปกองต่อหน้าต่อตา ทันทีที่คนเป็นพ่อดึงลูกสาวสุดที่รักขึ้นมากอดแนบอก ร่างบางก็อ่อนแรง เป็นลมทันทีเพราะความสะเทือนใจ “พลอย พลอยลูก” “รถพยาบาลมาถึงแล้วครับ เรารีบพาคนเจ็บส่งโรงพยาบาลก่อนดีกว่า” “ไคล์..” ดวงตากลมโตลืมขึ้น แล้วเจ้าของมันก็ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว “พลอย ใจเย็นๆ ลูก” มาดามพิมพ์มาดารีบถลาไปที่เตียงโรงพยาบาลที่ลูกสาวนอนพักอยู่เพราะเป็นลมหมดสติที่เห็นคนรักถูกยิงล้มลงต่อหน้าต่อตา “แม่ ไคล์ ล่ะคะ ไคล์อยู่ไหน” มือเล็กสั่นเทาไล่คว้ามือของมารดามาเขย่าแรงๆ เอ่ยถามถึงคนรักอย่างร้อนรน เธอใจคอไม่ดีเลยตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาต้องทำตามแผนนี้ แต่ไม่ว่าจะ
ในยามดึกสงัด เรือขนส่งสินค้าลำใหญ่สองลำจอดเทียบท่า ในขณะที่คนงาน เครื่องจักรและเคนยกของกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อขนของสำคัญขึ้นเรือเพราะต้องแข่งกับเวลา “ทุกอย่างเรียบร้อยไหม โจอี้” มาเฟียหนุ่มและพ่อของเขาเข้ามาตรวจความเรียบร้อยของการขนสินค้าลงเรืออีกครั้ง เพราะคราวนี้เป็นการระบายสินค้าที่ใหญ่ที่สุด ก่อนที่ทางคนของคลาร์กจะเข้ามาวุ่นวายกันสินค้าในโกดังนี้ “เรียบร้อยดีไม่มีปัญหาอะไรครับ สินค้าปกติขนลงเรือเกือบหมดแล้ว ส่วนเรืออีกลำ คนงานกำลังขนสินค้าสำคัญของเราครับ” “ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาด ต่อไปเราคงสต๊อกของทีละมากๆ แบบนี้ไม่ได้บ่อยๆ” จอห์น รามิเรซ ตอบเสียงทุ้ม ตราบใดที่ยังให้ทายาทคนใดคนหนึ่งแต่งงานกับทางคลาร์กไม่ได้ ก็ยังไม่ควรทำอะไรโจ่งแจ้งไป แม้ทางนั้นจะเป็นมาเฟีย มีโรงแรมและบ่อนกาสิโนที่ยิ่งใหญ่ แต่ทางนั้นก็ไม่เคยทำอาชีพที่ผิดกฎหมายมาเกือบชั่วอายุคนแล้ว แต่ถ้ามีการแต่งงานของทายาททั้งสองตระกูลเกิดขึ้น อะไรๆ ก็คุยกันง่ายหน่อย เผลอๆ เขาอาจดึงให้ทางคลาร์ก กลับมาสนใจแผ่ขยายอำนาจมาในสายสีเทาอีกครั้งก็ได้ ใครจะไปรู้ และคราวน
พอล คลาร์ก ส่งมือดีเข้าไปเป็นพนักงานในท่าเรือของบริษัทขนส่งของรามิเรซมาสักพักใหญ่แล้ว โดยที่ทางรามิเรซไม่มีใครระแคะระคายในตัวลูกน้องที่รับหน้าที่หัวหน้าคนงานคนสำคัญในโกดังเก็บสินค้าคนนี้เลย “เรือใหญ่จะเข้ามารับของวันไหน โจอี้” เจฟฟ์ รามิเรซ เอ่ยถามหัวหน้าคนงานผู้ดูแลโกดังเก็บสินค้าที่ทำงานด้วยความซื่อสัตย์แบบมอบกายถวายชีวิตมาพักใหญ่ เขาเจอโจอี้คนนี้โดยบังเอิญในตอนที่เขาพาคนรักเก่าไปเที่ยวพักผ่อนต่างรัฐแบบส่วนตัวไม่มีบอดี้การ์ดติดตามให้รุงรัง แล้วโชคร้ายสุดๆ ที่บังเอิญว่ารถยนต์เกิดเสียในพื้นที่ห่างไกลตัวเมืองและเขากับคนรักกำลังถูกแก๊งเด็กวัยรุ่นขี้ยาแถวนั้นดักปล้น แม้ว่าเขาจะเป็นมาเฟีย แต่การถูกเลี้ยงดูมาราวกับเจ้าชาย มีคนคอยดูแลล้อมหน้าล้อมหลังตลอดเวลา ทำให้เขาไม่สนใจเรียนเรื่องการต่อสู้ป้องกันตัวมากนัก เพราะคิดว่ามีเงินก็จ้างคนดูแลได้เป็นโขยง ไม่เห็นต้องเรียนต้องฝึกให้เสียเวลาและเจ็บตัวเลย แต่ในระหว่างที่เขากับคนรักสาวกำลังเผชิญเรื่องราวอันตราย แม้แต่ปืนในรถยังหาไม่เจอว่าเอาไปไว้ตรงไหน ก็ยังมีความโชคดีที่มีคนงานในไร่บริเวณนี้ เป็นชายหนุ่มร่างกายให






![NightZ [III] RASCAL MAFIA](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
