LOGINในอดีต…ความหลงใหลของเขา แปรเปลี่ยนเป็นการทำลาย คืนหนึ่งที่ถูกวางแผน ย่ำยี และพรากทุกความฝันของเธอไปตลอดกาล หลายปีผ่านไป เธอกลับมาอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อผู้หวาดกลัว แต่ในนาม เชฟมือหนึ่ง ผู้ยืนหยัดอยู่ในโรงแรมของเขา ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมถูกทำร้าย และเขาจะต้องเผชิญกับรสชาติของบาปที่ตนเคยก่อ เมื่ออดีตที่เขาคิดว่าคุมได้…กำลังลุกขึ้นทวงคืนทุกอย่าง
View Moreบรรยากาศหน้ารั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำของเมืองไทย ในเวลายามเย็น บรรดานิสิตนักศึกษามากมายต่างสัญจรไปมา บ้างก็เดินทางเท้า บ้างก็เกาะกลุ่มอยู่ภายในร้านบริเวณตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย หนุ่มสาววัยเจริญพันธุ์ทั้งหลายต่างหยอกล้อกันไปมาตามประสาวัยรุ่นยุคใหม่ทำให้ทุกอย่างดูครึกครื้นอย่างเห็นได้ชัด...
“ถ้านายสนใจเธอ ฉันจัดให้ได้นะโว้ย คนนี้อาจจะเล่นยากหน่อยแต่ว่าฉันมีแผน! รับรอง!...เธอทำให้นายถึงใจแน่...อินทัช”
“นั่นมันเด็กสิบหกจริงหรือเปล่าวะ ฉันว่าไม่น่าจะใช่ เธอดูโตเกินวัยไปซะหน่อย...”
สายตาคมจับจ้องไปยังเรือนร่างของสาววัยสิบหกที่สวมชุดนักเรียนมอ-ปลาย กระโปรงมีจีบรอบ ตัวเอวยกสูง เสื้อนักเรียนสีขาวทับใน รองเท้าหุ้มส้นสีดำ ร่างบางอวบอิ่มสมส่วนในวัยสาว ผิวขาวนวลเนียนใส ริมฝีปากสีชมพูเป็นรูปกระจับเย้ายวนน่าสัมผัส ในมือเธอถือกระเป๋านักเรียนกำลังมองซ้ายมองขวาข้ามถนนอยู่ไม่ไกล
“ใช่...เกินวัยจริง...หัวจรดเท้า...ได้จัดสักคืนพ่อจะรีดน้ำออกให้หมด...เด็กอะไรวะสวยฉิบ!”
“อืม...สวยจริง...ว่าแต่นายจะใช้วิธีไหนวะกันต์ เธอเป็นเด็กมอ-ปลายอยู่เลย ไม่น่าจะมีทางเป็นไปได้...”
“นายจะจัดป่ะล่ะ...เกรดA เลยนะโว้ยคนนี้ มีคนเล็งไว้หลายคนแล้ว แต่แมร่งเข้าไม่ถึงสักคน หล่อนเป็นเด็กเรียนของจริงเช้าเรียนเย็นกลับบ้าน วงจรชีวิตเหมือนนก...เช้าหาอาหาร..เย็นก็ต้องกลับเข้ารัง...”
“และไอ่วิธีที่นายบอก มันจะมีทางเป็นไปได้ยังไงวะกันต์ หรือนายจะโม้เกินเบอร์ไปหน่อยมั้ง...”
“เงินถึง! ของก็มาเองแหละ ต่อให้ UFO ฉันก็หามาให้นายได้...อินทัช!”
“เรื่องเงินฉันไม่มีปัญหา...ขอแค่ได้เธอมาก็พอ...นายคงลืมไปแล้วสิ...ว่าฉันลูกใคร!”
“เออ...นายคือนายน้อยอินทัชทายาทเจ้าของโรงแรมและภัตคารที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีมรดกเป็นพันล้านหมื่นล้านไง...แหม...นายนี่มันสุดจริงว่ะ...อินทัช!”
“เฮ้อ! ฉันนั่งฟังนายสองคนเมาท์อยู่นานแล้ว ไม่เห็นมันจะมีอะไรสร้างสรรค์ซักเรื่อง เมื่อไหร่นายสองคนจะสนใจเรื่องเรียนมากกว่าสาวๆ พวกนั้นวะกันต์...อินทัช...”
“อ่าว...เวย์...นายจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย...พวกฉันชอบสาวๆ เนื้อนมไข่มันถูกใจพวกฉัน ส่วนนายไม่ชอบหญิงนี่หว่าก็พูดได้ดิ...ของสวยๆ งามๆ ใครก็ชอบกันทั้งนั้น นายเข้าไม่ถึงหรอก...ของพวกนี้...สำหรับนายคงจะเข้าถึงแต่...”
“เข้าถึงอะไร! นายจะพูดว่าอะไร พูดมาชัดๆ นะโว้ย ไม่งั้นปากแตกแน่ๆ ลองสิ!”
“ใจเย็นเวย์...และนาย! ไอ่กันต์ นายนี่ชอบหาเรื่องจริงๆ”
“นายควรจะว่าไอ่เวย์มันมากกว่านะโว้ย มันน่ะพวกแหกคอก ดูสิเราสองคนเรียนวิศ-วะ แต่มันดันเรียนหมอ...เฮอะ! เด็กเรียนสิ พวกวิศ-วะสายดาร์กอยู่แล้ว แต่หมอนี่สิ!”
“จะสายอะไรมันก็เรื่องของฉันนะกันต์ นายมันพวกชอบบลูลี่ เหยียดเพศ สักวันเถอะจะเจอดี!”
“เจอดีอะไรวะ...ทุกวันนี่แมร่งโคตรดีเลยว่ะ ขาว อวบ อึ๋มทั้งนั้น ของดีๆ น่ากินทุกวัน! เดินผ่านไปผ่านมา ดูสิ...”
“ขาว อวบ อึ๋ม กินไม่ดูตาม้าตาเรือ ระวังเถอะ!”
“พอกันได้แล้ว นายสองคนนี่เป็นไรกันมากเปล่าวะ...”
“นายเองก็อย่าไปเชื่อมันนะ...อินทัช...ไอ่กันต์มันจะพานายไปทำเรื่องไม่ดี...เข้าสักวัน”
“ไม่ดี! ไม่ดีตรงไหนวะ! ฮ่า ฮ่า คงจะตรงที่ชอบไม่เหมือนนายล่ะสิเวย์...อย่างนายนี่คงจะชอบแต่...”
“ไอ่กันต์!!! มันจะมากไปแล้วนะโว้ย!”
“หยุด! หยุด! หยุดทั้งสองคน...ฉันปวดหัวกับพวกนายจริงๆ ทะเลาะกันทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือไงวะ...ไป! กลับกันได้แล้ว...”
@บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น...
“กลับมาแล้วเหรอเดียร์...ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาทานข้าวเร็วลูก...วันนี้ป้าทำไข่พะโล้ที่หนูชอบด้วยนะ”
กนกอร หรือ ป้าอรหญิงวัย 44 ปี บอกกับหลานสาววัย 16 ปีที่กำลังย่างกรายเข้ามาภายในบ้านเหมือนทุกวันในเวลาเดียวกันคือหลังเลิกเรียน หลานสาวที่เธอนั้นรับอุปการะมาเกือบสิบปีเนื่องจากบิดามารดาของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งชนกับรถของกนกอรเมื่อสิบปีที่แล้ว ทำให้ทั้งสองเสียชีวิต แต่ทว่ากนกอรนั้นกลับรอดอย่างปาฏิหาริย์
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้กนกอรเสียใจเป็นอย่างมาก ถ้าเพราะเธอไม่เล่นมือถือขณะขับรถวันนั้น เหตุการณ์อันเศร้าสลดก็คงไม่เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดนั้นกัดกินในหัวใจของกนกอรเป็นอย่างมาก เลยทำให้เธอนั้นรับอุปการะดูแลชีวิตของหลานสาวคนนี้เพื่อชดใช้ความผิดที่ผ่านมา...
“ค่ะคุณป้า...แล้วนี่ลุงเรศกับพี่ธามกลับมาแล้วเหรอคะ เดียร์เข้ามายังไม่เห็นใครสักคนเลยค่ะ”
เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มวัย 16 ปี ‘เปมิกา วิวัฒนากูล’ กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณภายในบ้านด้วยความเคยชิน
“ยังจ้า...ตาธามยังไม่กลับจาก*มหาลัย ส่วนลุงเรศของเธอไปรับยัยครีมที่โรงเรียน เห็นว่าวันนี้คงเย็นหน่อย ที่โรงเรียนยัยครีมมีกิจกรรม ไม่ต้องรอหรอกนะ ป้าว่าหนูทานก่อนเลย มีการบ้านเยอะไม่ใช่เหรอ รีบทานจะได้ไปทำการบ้านต่อได้”
“ค่ะป้าอร...เอ่อ...ป้าอรคะ วันศุกร์นี้เดียร์จะขออนุญาตป้าไปงานวันเกิดของเอยได้มั้ยคะ...เอยเขาอยากให้เดียร์ไปนอนค้างที่บ้านเขาด้วยค่ะป้า เพราะมันไกล เอยเขาไม่อยากให้เดียร์กลับบ้านตอนดึกค่ะ เอยเลยจะให้เดียร์นอนค้างที่นั่นค่ะ”
“เอาสิ...ถ้าเป็นบ้านเอย ป้าไม่ห่วงหรอกจ้า เดียร์เรียนหนักมาตลอดผ่อนคลายบ้างก็ดีนะป้าว่า...เออ...แล้วของขวัญล่ะจ๊ะ เดียร์เตรียมไว้หรือยัง ถ้ายังป้าจะให้พี่ธามพาไปซื้อ”
“เรียบร้อยแล้วค่ะป้าอร”
“จ้า งั้นทานข้าวเถอะ เดี๋ยวป้าไปทำขนมในครัวต่อ ของโปรดตาธามด้วยวันนี้ เดียร์ถ้าหนูอยากทาน อีกสักชั่วโมงก็ลงมานะ”
“ค่ะป้าอร”
เด็กสาวจ้องมองป้าที่เดินจากไป ‘ป้าอร’ คือคนที่ดีกับเปมิกาตลอดเสมอต้นเสมอปลาย ตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่เธอเสียชีวิตลงเมื่อสิบปีที่แล้ว เปมิกาอายุได้หกขวบในเวลานั้นเธอยังเด็กมาก แต่เปมิกายังจำได้ดี ว่าคนที่พรากพ่อกับแม่ของเธอไปก็คือ ป้าอรนั่นเอง
........................
สามเดือนต่อมา... “เร็วสิคะคุณพ่อ คุณแม่ไหมจะไม่ทันงานแล้วนะคะ”เสียงใสๆ ร้องอย่างตื่นเต้นและกำลังชุลมุนวุ่นวาย “ก็แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องไปงานแต่งงานนี้ด้วยล่ะ ไหมแก้วไปคนเดียวไม่ได้เหรอลูก” “ไม่ได้ค่ะ...งานแต่งงานของพี่เดียร์ และพี่เขาก็เชิญคุณพ่อกับคุณแม่มาด้วย เห็นมั้ยคะการ์ดของพี่เดียร์นี่ไง อีกอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ธามก็ชวนมาด้วยนะคะ พ่อกับแม่ต้องไปเจอพ่อแม่พี่ธามไงคะ จะไม่ไปได้ยังไงคะ...” “โอย...ลูกของพ่อนี่มันร้ายจริงๆ เป็นสาวเป็นนางไม่ต้องรอให้ผู้ชายมาจีบ ลูกพ่อจีบเองเลย...” “แม่...ก็หัวจะปวด! เพราะคุณนั่นแหละที่คอยยุยงส่งเสริมลูกดีนัก เป็นยังไงคะ” “พ่อกับแม่ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ ไปค่ะเร็วขึ้นรถค่ะ” “ไอ่ลูกคนนี้...จริงๆ เล้ย!!” @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์…บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ภายในโรงแรมสุดหรู แขกผู้มีเกียรติถูกรับเชิญเข้าร่วมมาเป็นสักขีพยานรักของคนทั้งสองหลายร้อยชีวิต เสียงผู้คนกึกก้องกันอย่างยินดี เสียงแก้วกระทบกันเพื่อแสดงความยินดีกับคนทั้งสองท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด
“ฉันว่านายต้องรอเธอสักพักนะกันต์...ถ้าพูดตรงๆ ก็คงจะต้องรอปาฏิหาริย์มั้ง รอเธอท้องแล้วทุกอย่างอาจจะลงตัว ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะ ประสบการณ์เมื่อ 8 ปีที่แล้วของฉัน มันก็คล้ายๆ กับนายนี่แหละ แต่ต่างกันนิดหน่อย” >อินทัชกำลังนึกถึงใบหน้าสวย หวานใจของอินทัช ‘ป่านนี้คงรอเขานานแล้วแน่ๆ เลย’ “อย่างที่อินทัชมันพูดก็ถูกนะ ในเมื่อนายทำมาทุกอย่างแล้ว เธอก็ยังไม่สนใจนายอีก เป็นไงล่ะ มั่นใจตัวเองสูง ว่าใช้ยากับเขารวบหัวรวบหางแล้ว ตื่นเช้ามาคิดว่าเขาจะยอมสิ...คิดผิด! ฉันอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วสิ เธอสามารถทำให้นายเป็นได้ขนาดนี้...” “เธอสวย...สวยมาก และตอนนี้ฉันก็หวงมาก แต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอปิดฉันทุกทาง แม้กระทั่งโทรศัพท์ ฉันจะเจอเธอได้ก็เฉพาะเวลาเธอมาทำงานเท่านั้น ฉันกลุ้มใจ...พวกนายจะหัวเราะเยาะฉันแบบไหนก็เชิญ...หัวเราะเสร็จแล้วก็คิดหาวิธีช่วยฉันหน่อยดิวะ...” “ตอนนี้ช่วยได้อย่างเดียวกันต์...ช่วยปลอบใจนายเท่านั้น เรียนผูกแล้ว นายก็ต้องเรียนแก้เองนะ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้ว เอ่อ ฉันจะต้องรีบกลับแล้วนะ งั้นนายอยู่กับอินทัชสองคนแล้วกัน”ธีรุตม์นึกถึง
ในหัวของรินรดาตอนนี้กลับมีชายหนุ่มอีกคน ที่เธอกำลังวางแผนที่จะจับเขาอยู่ หนุ่มไฮโซหล่อ พึ่งหย่าขาดกับภรรยาไฮโซที่ไม่ได้สวย แต่แต่งงานเพราะธุรกิจ รินรดาคิดว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จในไม่ช้านี้แน่นอน “แล้วลูกจะปล่อยอินทัชไปอย่างนี้น่ะเหรอรดา” “ค่ะคุณแม่...รดามีเป้าหมายใหม่แล้วค่ะ เราคงไม่ต้องขายกระเป๋าแล้วนะคะคุณแม่” “จริงเหรอ...ตายจริงลูกแม่นี่ฉลาดสุดๆ” “งั้นเรามาเก็บของออกจากบ้านนี้กันเถอะค่ะคุณแม่ ไปอยู่เพนท์เฮ้าส์กันก่อน พอเรื่องเบาลง เราค่อยวางแผนซื้อบ้านกันนะคะคุณแม่” “ลูกแม่น่ารักที่สุด...” อีกด้านหนึ่ง ณ สนามบิน... “คุณชนัศชัยเชิญทางนี้ครับ คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นครับ ตอนนี้เราอายัดทุกอย่างของคุณไว้หมดแล้วครับ”เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยขึ้น เมื่อกำลังเกือบสิบนายเข้าล้อมจับกุมอย่างอุกอาจ “คุณจะมาจับผมเรื่องอะไรคุณตำรวจ ผมทำผิดอะไรครับ กับอีแค่เรื่องที่หลานชายกล่าวหาผม เรื่องยักยอกนั่นเหรอครับ” “ไม่ใช่ครับ วันนี้ผมมาในเรื่องคดีของคุณเมฆีพี่ชายของคุณครับ ตอนนี้เรามีหลักฐานที่โยงทุกอย่างมาหา
“ครีมไม่เป็นไรค่ะ...ถ้าครีมท้องเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกทีนะคะ เรื่องมันผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะคะ ไม่แน่ครีมอาจจะไม่ท้องก็ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นคุณหายห่วงค่ะ” “ทำไมคุณถึงไม่อยากให้ผมรับผิดชอบครับ ทั้งที่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะครับ หรือคุณมีแฟนอยู่หรือเปล่าครับ”ใจของชนกันต์กระตุกวาบขึ้นมาทันที เมื่อนึกมาถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงเป็นร้อยเป็นพันที่เขาเคยคบมา ไม่เคยเป็นแบบเธอคนนี้เลยสักคน ส่วนใหญ่จะเกาะหนึบกับเขา บางคนก็ขอเงินเป็นข้อแลกเปลี่ยน “ครีมไม่มีใครค่ะ...ที่ไม่ได้ให้คุณรับผิดชอบก็เพราะว่า มันไม่จำเป็นค่ะ ครีมว่าตัวเองก็มีความสุขกับเซ็กส์เมื่อคืนนะคะ เราสองคนก็มีความสุขอยู่แล้วค่ะ ครีมไม่ติดใจเอาความอะไรกับคุณค่ะ เพราะฉะนั้นคุณเองไม่ต้องคิดมาก ถึงแม้ว่าครีมจะท้อง มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไรนะคะ พ่อแม่ครีมท่านเข้าใจได้ค่ะ ครีมโตมาแบบสบายๆ เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้วค่ะ โอเคนะคะ...” “แต่ผมจะรับผิดชอบคุณครับ”ชนกันต์พยายามตื้อ เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยเจอ ‘มีแบบนี้ด้วยเหรอ?’ “ไม่ต้องค่ะ!”กุลจิรายังยืนยันคำเดิม เธอคิดว่าคนเราไม่มีความรักเป็นพื้