เกมรักร้ายของนายอินทัช(20+)🔥🔥

บรรยากาศหน้ารั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำของเมืองไทย ในเวลายามเย็น บรรดานิสิตนักศึกษามากมายต่างสัญจรไปมา บ้างก็เดินทางเท้า บ้างก็เกาะกลุ่มอยู่ภายในร้านบริเวณตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย หนุ่มสาววัยเจริญพันธุ์ทั้งหลายต่างหยอกล้อกันไปมาตามประสาวัยรุ่นยุคใหม่ทำให้ทุกอย่างดูครึกครื้นอย่างเห็นได้ชัด...“ถ้านายสนใจเธอ ฉันจัดให้ได้นะโว้ย คนนี้อาจจะเล่นยากหน่อยแต่ว่าฉันมีแผน! รับรอง!...เธอทำให้นายถึงใจแน่...อินทัช” “นั่นมันเด็กสิบหกจริงหรือเปล่าวะ ฉันว่าไม่น่าจะใช่ เธอดูโตเกินวัยไปซะหน่อย...”สายตาคมจับจ้องไปยังเรือนร่างของสาววัยสิบหกที่สวมชุดนักเรียนมอ-ปลาย กระโปรงมีจีบรอบ ตัวเอวยกสูง เสื้อนักเรียนสีขาวทับใน รองเท้าหุ้มส้นสีดำ ร่างบางอวบอิ่มสมส่วนในวัยสาว ผิวขาวนวลเนียนใส ริมฝีปากสีชมพูเป็นรูปกระจับเย้ายวนน่าสัมผัส ในมือเธอถือกระเป๋านักเรียนกำลังมองซ้ายมองขวาข้ามถนนอยู่ไม่ไกล “ใช่...เกินวัยจริง...หัวจรดเท้า...ได้จัดสักคืนพ่อจะรีดน้ำออกให้หมด...เด็กอะไรวะสวยฉิบ!” “อืม...สวยจริง...ว่าแต่นายจะใช้วิธีไหนวะกันต์ เธอเป็นเด็กมอ-ปลายอยู่เลย ไม่น่าจะมีทางเป็นไปได้...” “นายจะจ

“ชื่อเดียร์ ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ...พี่กันต์นะครับ...และนี่พี่อินทัชสุดหล่อเพื่อนพี่นะคร้าบ”ชนกันต์เริ่มทำงานของตัวเองทันที วันนี้เป็นนัดเดิมพันที่เขาเองจะต้องทำงานให้สำเร็จตามสโลแกนของตัวเองที่ตั้งไว้ ‘ไม่มีอะไรที่กันต์ทำไม่ได้ ทำแล้วต้องได้!’ “ค่ะ...”เปมิกาเอ่ยเบาๆ สายตาของเธอจับจ้องไปที่อื่น ไม่ได้สนใจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างที่ใครหลายคนสนใจ เปมิกาต้องการกลับบ้านแล้ว เธอไม่ชอบสังคมแบบนี้เลย “พี่อินทัชคะ ชนแก้วกับบลูหน่อยสิคะ วันนี้บลูได้เจอพี่อินทัชตัวเป็นๆ เลยนะคะเนี่ย เห็นแต่ IG ค่ะตัวจริงพี่หล่อมากๆ เลยนะคะ...”พชิรารีบทำคะแนนเพื่อหมายจะตัดหน้าคนบางคน ‘แหมทำเป็นเล่นตัว เค้าไม่ได้สนใจหล่อนขนาดนั้นหรอกย่ะ’ “ครับ”อินทัชยกแก้วบรั่นดีขึ้นชนกับพชิรา แต่ทว่าสายตาเขาไม่ได้จับจ้องไปที่พชิราแต่อย่างใด กลับมองมาที่เด็กสาวมอ-ปลายหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มแทน ความสวย น่ารักของเธอ เพียงแค่มองก็ทำให้ร่างกายของเขาร้อนผ่าวไปหมดทุกส่วน เธอสวยจริงๆ หน้าเนียนใสริมฝีปากชมพูของเธอดูเย้ายวนอย่างที่สุด “น้องเดียร์ทำไมนิ่งจังเลยล่ะครับ ไม่สบายหรือเปล่าครับ”ชนกันต์พยายา

8 ปีต่อมา... @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์… “เชฟ (Chef) คือผู้ที่คอยบริหารจัดการงานในห้องครัว คิดค้น ออกแบบ สร้างสรรค์สูตรอาหารใหม่ ๆ คัดเลือกวัตถุดิบที่ต้องใช้ คิดคำนวณต้นทุนกำไร ออกแบบการตกแต่งจาน ตลอดจนวางแผนและแจกจ่ายงานให้กับสมาชิกคนอื่นในทีมครัว การที่พวกเธอจะขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ จะต้องอดทน ใส่ใจต่อทุกสิ่งทุกอย่าง...แล้วนี่มันคืออะไร!!!! อธิบายฉันที!”เสียงอันเกรี้ยวกราดแสบแก้วหูของหญิงสาววัย 36 ปีที่มีดีกรีเป็นหัวหน้าเชฟที่ดีที่สุดของโรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิ-เดนซ์ สายตาอันแหลมคมกวาดมองลูกน้องที่อยู่ในสังกัดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ! “ขอโทษค่ะเจ้...ก็ท็อปน่ะสิคะ เดียร์บอกแล้วห้ามมันแล้วก็ไม่ฟัง...มันยืนยันที่จะใส่นมจืดแทนนมข้นจืดอยู่นั่นแหละ...” “แกคิดแบบนั้นได้ไงห๊า!...ท๊อป! ไหนบอกเจ้มาซิ!”เสียงเกรี้ยวกราดยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ความโมโหระดับสิบของเธอไม่อาจจบลงได้ “ขอโทษครับเจ้...ผมคิดว่าถ้าใส่นมจืดไป รสชาติมันก็จะคล้ายกับนมข้นจืดแหละครับ จริงๆ แล้วมันก็ทดแทนกันได้นี่ครับ” “โอ้ย! ฉันจะบ้าตายเพราะแ

อีกเหตุการณ์หนึ่ง เสียงครวญครางอย่างสุขสมบนเตียงใหญ่ขนาดคิงไซส์ ร่างชายหญิงคู่หนึ่งกำลังแสดงบทรักอย่างดุเดือด “อ๊ะ! อ๊ะ! นั่นแหละค่ะที่รัก อ๊ะ! ซี๊ดดด อ๊ะ!” “โอวว์ อื้ม ซีสสส์” ตั่บ! ตั่บ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสมาร์ทโฟนแผดร้อง ร่างสองร่างชะงักทันที สายตาทั้งคู่จ้องไปยังสายเรียกเข้า มือบางคว้าขึ้นมากดรับอย่างขัดใจเมื่อเห็นชื่อในสายสนทนานั้น“ค่ะ...ป๊า”รินรดากรอกเสียงที่ถูกบังคับให้นิ่งที่สุด เพื่อไม่ให้พ่อเลี้ยงของเธอจับได้“รดา...หนูอยู่ไหน! พ่อมีเรื่องจะคุยกับหนูสักหน่อย”ชนัศชัยต่อสายด่วนถึงลูกเลี้ยงทันทีไม่รอช้า ถ้าอติญาบอกว่าอินทัชจะกลับมา นั่นหมายถึงว่า รินรดาลูกเลี้ยงของเขาจะต้องกลับมาทำหน้าที่คู่หมั้น ชนัศชัยวางแผนการทุกอย่างไว้หมดแล้ว ถึงแม้รินรดาจะไม่ใช่ลูกเขาจริงๆ แต่เธอก็สามารถเป็นหมากดีๆ ให้เขาได้ใช้เดินเกม ที่มีโรงแรมและภัตตาคารของพี่ชายเขาเป็นเดิมพัน“เอ่อ...รดาอยู่...ร้านทำสวยค่ะ ป๊ามีอะไรหรือเปล่าคะ”รินรดาจำเป็นต้องโกหกพ่อเลี้ยงของเธอ ที่รินรดากับแม่มีกินมีใช้อย่างสุขสบายทุกวันนี้ก็เพรา

@ ห้องครัวของโรงแรม “หยุด! แกวางของลงก่อนท็อป...” “มีอะไรวะเดียร์ ฉันต้องรีบทำอาหารนะเว้ย อีกตั้งหลายรายการแกจะมาเล่นตอนนี้ไม่ได้นะ” “แกลืมใส่ถุงมืออีกข้างนึง...ฉันเตือนแก! และก่อนที่แกจะโดนเตือนครั้งที่สามจากเจ้เอม...” “อ่าว...อุ้ย! ฉันลืมว่ะ ขอบใจมากเดียร์ ฉันรีบไปหน่อย” “อาหารที่นี่ความสะอาดต้องมาเป็นอันดับหนึ่งท่องไว้”เปมิกาพูดอย่างภาคภูมิใจ จริงๆ การเป็นเชฟนั้นไม่ได้อยู่ในหัวของเธอเลยตั้งแต่แรก แต่พอได้มาสัมผัสแล้ว เธอกลับหลงรักอาชีพนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว ความตั้งใจแรกของเธอก็คือการเป็นหมอ แต่เมื่อเหตุการณ์อันโชคร้ายของเธอทำให้เด็กหญิงวัย 16 ปีที่อ่อนต่อโลก หลงกลพวกคนใจร้ายทำให้ชีวิตของเปมิกาเปลี่ยนไปตลอดกาล... “เดียร์...เมนูฟลามิช (Flamiche) ของแกใกล้เสร็จหรือยัง ช่วยฉันทำสลัดนิชัวส์ (Nicoise salad) หน่อยสิ ลูกค้าฝรั่งเศสมากันเป็นกรุ๊ปเลย เมนูแต่ละอย่างใช้เวลากันทั้งนั้น ฉันทำไม่ทัน” “อืม...ของฉันเสร็จแล้ว เตรียมจัดใส่จาน เดี๋ยวฉันทำช่วยแกต่อเลยปอนด์...”เปมิกามีความใฝ่ฝันจะไปทำงานต่อที่ออสเตรเลีย ทำให้