chapter 3

ZARIE’S POV___

Napasinghap ako nang mariin habang halos matunaw ang aking tuhod sa bawat galaw niya. Bawat pagbayo niya ay sinasagad niya nang walang pag-aalinlangan, tila ba ipinaparamdam niya sa akin kung gaano ako kahalaga sa kaniya—bagay na matagal ko nang hindi nararamdaman. Napapikit ako nang mahigpit habang pilit na pinipigilan ang ungol na nais kumawala sa aking lalamunan, lalo na nang bigla niyang bilisan ang bawat paggalaw.

“H-hmm... T-tito Miguel... n-nasisiraan ka na ba ng ulo?” impit kong pagpapagalit sa kaniya habang nanginginig ang aking buong katawan sa pinaghalong takot at sarap. “N-nandito na si Diego! Anong ginagawa mo?! Pwede bang tumigil ka muna?!” dagdag ko pa habang mahina ngunit pilit siyang tinutulak sa kaniyang malapad na dibdib at braso.

Ngunit sa halip na huminto, lalo lamang siyang lumapit sa aking tainga at ibinulong ang mga salitang lalong nagpatibok sa aking puso, habang narinig na namin ang boses ni Diego mula sa labas ng p***o.

“Zarie? May kausap ka ba? Papasok na ako,” muling imik ni Diego mula sa labas.

Sa sandaling iyon, tila tumigil ang ikot ng aking mundo. Mas lalo akong kinabahan, halos hindi na ako makahinga nang maayos. Ano na lamang ang iisipin niya kapag nakita niya kami sa ganitong kalagayan—magkakadikit ang aming katawan, walang suot na maayos, at tila walang ibang ginagawa kundi magpakaligaya sa isa’t isa? Lalo pa’t alam ng lahat na ako ay asawa niya. Mali ito. Labag sa lahat ng patakaran at moralidad. Ngunit sa kabila ng takot, may bahagi sa akin na tila hindi na nais pang lumayo sa lalaking nasa aking harapan.

“W-wala! Naliligo lang ako!” pilit kong tugon habang pinipilit na maging kalmado ang aking boses, kahit na halos mabingi na ako sa lakas ng tibok ng aking puso.

Muli akong napapikit nang mariin nang bigla niyang lamasin at hawakan nang mariin ang kabila kong dibdib habang ang isa naman ay kaniyang sinisipsip at hinahaplos nang buong pagmamahal. Napakagat-labi ako upang pigilan ang ungol na nais kumawala, habang ang kaniyang kabilang kamay ay dahan-dahang bumababa patungo sa pinakasensitibong bahagi ng aking pagkatao.

“Bakit may naririnig akong kausap mo?” muling tanong ni Diego mula sa labas, at tila kumakalampag na ito sa p***o.

“W-wala! Kinakausap ko lang ang sarili ko... tinatanong ko kung ano ang lulutuin ko mamaya!” pagsisinungaling ko habang hinihingal, at muli kong hinarap si Miguel na nakangisi lamang sa akin na tila nanunukso. Inilapit ko ang aking bibig sa kaniyang tainga at bumulong nang may halong takot at pakiusap. “Pakiusap, Miguel... tumigil ka na. Baka makita tayo ni Diego.”

Ngunit tila ba nabingi siya sa aking pakiusap. Sa halip na umalis o magtago, lalo lamang niyang hinigpitan ang hawak sa aking baywang at mas lalo pang binilisan ang kaniyang ginagawa. Ang bawat galaw ay puno ng pagnanasa at pagmamay-ari na lalong nagpahina sa aking mga tuhod.

“Miguel! Naririnig mo ba ako?! Nandiyan si Diego!” muli kong saway habang pilit siyang tinutulak, ngunit tila bato ang kaniyang katawan na hindi man lang nabubuwag sa aking pagtulak.

“Alam ko,” aniya habang nakangisi nang nakakaloko, ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa akin na punong-puno ng pagnanasa at hamon.

“Parang hindi naman! Kung alam mo, dapat tumigil ka na! Baka makita tayo ni Die—”

“Hayaan mo siyang makita tayo,” putol niya sa akin, at ang kaniyang boses ay naging mas malalim at mariin habang patuloy ang kaniyang ginagawa. “Hayaan mong makita niya tayo sa ganitong kalagayan. Upang sa wakas, maisip niya kung gaano kalaki ang kaniyang pagkukulang sa iyo. Upang malaman niya na may ibang lalaking kayang ibigay sa iyo ang bagay na matagal na niyang ipinagkakait.”

Nanlaki ang aking mga mata sa kaniyang sinabi. Hindi ako makapaniwala sa aking narinig. “Ano?! Nasisiraan ka na ba ng ulo?!” mahina ngunit mariin kong bulyaw sa kaniya habang nanginginig ang aking labi. “Ano na lamang ang iisipin ng iyong anak?! Si Amara?! Kapag nalaman niyang may nangyayari sa atin?!”

Ngumiti lamang siya nang nakakaloko at hinaplos ang aking pisngi. “Paniguradong matutuwa siya,” aniya na tila walang halong pag-aalinlangan.

Iimik na sana ako upang suwayin siya muli, ngunit bago pa man ako makapagsalita, muling nagsalita si Diego mula sa labas ng p***o.

“Zarie? May business meeting kami ni Amara sa New York. Kaya hindi kami makakauwi ng isang linggo,” sabi ni Diego, at sa sandaling iyon, tila huminto ang aking paghinga. Pareho kaming natigilan ni Miguel sa narinig.

Isang linggo? Kasama si Amara? Sa ibang bansa?

“A-ano?! Bakit pati siya? Hindi naman secretary ang trabaho niya!” agad kong reaksyon habang pilit na pinipigilan ang galit at selos na kumukulo sa aking dibdib. Napatingin ako agad kay Miguel nang bigla siyang ngumisi nang nakakaloko—tila ba alam na niya ang lahat ng ito bago pa man sabihin ng kaniyang anak.

“Kasi nag-sick leave ang aking secretary, kaya siya muna ang papalit sa akin sa paglalakbay na ito,” naiinis na tugon ni Diego mula sa labas. “Huwag ka na ngang maraming tanong, Zarie. Para din naman sa ikabubuti natin ito. Huwag kang mag-alala, babalik din kami agad.”

Napabuntong-hininga na lamang ako habang unti-unting namumuo ang takot at pagdududa sa aking puso. Sa totoo lang, matagal na akong may kakaibang pakiramdam sa kanila ni Amara. Napapadalas na ang kanilang pagsasama. Sa bawat pagkakataon na walang pasok, tila laging magkadikit ang kanilang mga mata at walang humpay na nag-uusap na parang walang ibang tao sa paligid. Kung titingnan mo pa, mas mapagkakamalan mo silang mag-asawa kaysa sa aming dalawa na tunay na kasal. Ngunit ano nga ba ang magagawa ko? Duda lamang ang aking hawak. Wala akong sapat na ebidensya upang patunayan ang aking hinala. At sa huli, pipiliin ko pa ring maniwala sa kaniya kahit na alam kong may mali.

“Sige... mag-ingat kayo ha. Mahal kita,” walang magawa kong pagpayag habang pilit na pinapatatag ang aking boses.

“Sige, Zarie. Babye,” huling sabi ni Diego bago ko narinig ang pagkasara ng p***o at ang paglayo ng kaniyang mga yabag.

Nang masiguro kong wala na siya, napahinga ako nang mariin ngunit nanatili pa rin ang bigat sa aking dibdib.

“Mahal ka rin... kunwari,” mapang-asar na bulong ni Miguel sa aking tainga, na tila narinig niya ang lahat ng sinabi ko at hindi man lang niya pinansin ang kawalan ng tugon ni Diego.

Sa halip na kiligin, lalo lamang akong nainis at hinarap siya nang masama. “Tumahimik ka!” inis kong sabi habang pinipigilan ang aking emosyon.

Ngunit sa halip na magalit, lalo lamang siyang lumapit at hinawakan ako sa aking baba upang itingala ang aking mukha sa kaniya. “Ohhh... hindi ka niya karapat-dapat, Zarie. Hindi niya alam kung paano pahalagahan ang babaeng katulad mo,” sabi niya habang dahan-dahang ipinaglalaruan ng kaniyang daliri ang pinakasensitibong bahagi ng aking katawan. Napapikit ako muli at napakagat-labi sa aking ibabang labi upang pigilan ang sarap na kumakawala sa aking lalamunan.

“Hindi niya alam kung paano pahalagahan ang iyong pagmamahal... Huwag kang magbulag-bulagan dahil lamang sa pag-ibig na iyong nararamdaman, Zarie. Hindi mo dapat inaaksaya ang iyong oras sa mga lalaking hindi marunong makuntento sa isa lamang,” dagdag niya, at ang bawat salita ay tila tumatagos sa pinakaloob ng aking puso. Napakunot ang aking noo habang pinaghalong damdamin ang aking nararamdaman—galit sa kaniyang sinabi, ngunit alam kong totoo ang bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig.

“Alam kong alam mo ang tinutukoy ko, Zarie. Ayaw mo lamang itong aminin sa iyong sarili dahil mahal mo ang walang kwentang lalaking iyon,” pagpapatuloy pa niya habang nakatitig sa aking mga mata na tila nababasa niya ang bawat lihim na itinatago ko. “Kung tunay ka niyang minamahal, hindi niya kayang lumayo sa iyong piling nang ganito katagal. Hindi ka niya iiwanan nang walang katiyakan. Lagi ka niyang hahanapin at pakikinggan ang iyong hinaing.”

Napakuyom ang aking mga palad sa aking tagiliran habang naririnig ko ang kaniyang mga salita. Gusto ko siyang suwayin at sabihing mali siya, ngunit alam ko sa aking sarili na tama ang bawat kataga niyang binitawan. Ito ang katotohanang matagal ko nang tinatakasan.

“Napakaganda mo, Zarie. Huwag mo itong sayangin sa taong hindi marunong magpahalaga. Kung kaya niyang manatili sa piling ng iba at iwan ka nang walang pasabi... bakit hindi ka na lamang sumama sa akin? Ipinapangako ko sa iyo na hinding-hindi ko sasayangin ang pagmamahal na iaalay mo sa akin. Susuklian ko ito ng higit pa sa iyong inaasahan. Hinding-hindi kita ituturing na pangalawang pagpipilian lamang. Sa akin, ikaw ang una. Ikaw ang tanging babae sa aking buhay.”

Iyon ang kaniyang huling sinabi bago siya dahan-dahang humiwalay sa aking katawan. Ngunit bago pa man siya tuluyang tumalikod, isinubo niya ang kaniyang dalawang daliri na kanina pa nagbibigay sa akin ng labis na sarap, at dahan-dahang lumabas ng silid na iniwan akong nakatulala sa kawalan.

Naiwan akong mag-isa, hawak ang aking dibdib na tila sasabog sa dami ng damdaming namumuo. Ang bawat salita ni Miguel ay nananatiling umuugong sa aking isipan, habang ang pangako ni Diego na tila ba hindi na kailanman matutupad ay unti-unting naglalaho sa aking puso.

ITUTULOY...