LOGIN
The morning lecture hall was freezing, but the atmosphere inside got hot real quick. Professor Anne Clair Montgomery stood in front of the projector, hyper-polished and intimidating in her tailored gray blazer.
On the screen was a blueprint of a sleek, minimalist glass skyscraper. "Good morning," Anne said, her voice sharp and commanding. "Today, we discuss the pinnacle of modern commercial architecture. High-end glass structures. They represent transparency, progress, and the future of urban design. Anyone care to analyze the cultural impact?" Sa third row, napairap si Lauren Jade Miller. She didn't mean to do it out loud, pero binitawan niya bigla ang automatic pencil niya, creating a sharp clack sound on the wooden desk. Anne’s eyes instantly locked onto her. Strict and unbothered, the professor crossed her arms. "Miss... Miller, correct? You seem to disagree. Care to share your insights with the rest of the class?" Lauren stood up slowly, fixing her oversized denim jacket. Hindi siya nagpatinag sa malamig na titig ng propesor. "With all due respect, Prof, that's not transparency. That's capitalistic blindness," Lauren said, her tone completely calm but cutting. "Sure, maganda siyang tingnan sa corporate portfolio. But look at the orientation. Monolithic glass towers in a tropical urban zone? It’s a literal greenhouse effect. Ang laking mechanical energy ang sasayangin sa air conditioning just to keep it livable inside." Bahagyang itinaas ni Anne ang isang kilay niya, clearly surprised pero hindi magpapatalo. "It’s called climate control engineering, Miss Miller. Modern technology solves structural inefficiencies. Progress demands innovation, not traditional limitations." "But good design shouldn't rely on technology to fix its basic mistakes, Prof," Lauren fired back, leaning forward slightly against her desk. "True innovation is sustainable. 'Yung hindi lang aesthetic ang iniisip, kundi kung paano ito makikipag-interact sa environment at sa komunidad sa labas. If a building requires massive carbon emissions just to survive the sun, it’s not the future. It's just a monument to ego." Isang collective gasp ang narinig mula sa mga kaklase ni Lauren. Sobrang tahimik bigla sa lecture hall. Everyone expected Anne to kick her out of the room or destroy her grade right then and there. Instead, Anne stepped closer to the podium. Napako ang tingin niya kay Lauren, analyzing the younger woman’s fierce determination. There was a dangerous, electric spark of tension in the air—an intellectual challenge that neither of them wanted to back down from. A slow, barely visible smile crept up the corner of Anne's lips. "An arrogant critique, Miss Miller," Anne murmured, her voice dropping to a softer but intense register. "But... structurally sound. Class, open your textbooks to page forty-two. Let's see if Miss Miller can back up her theories with actual math." Habang nauupo si Lauren, she caught Anne looking at her one last time before returning to the laptop. Pabilis nang pabilis ang tibok ng puso niya—not just because of the adrenaline from the argument, but because of the way Annne's eyes had held hers. * * * Ang office ni Professor. Anne Clair Montgomery sa third floor ng faculty building ay amoy mamahaling kape at lumang libro. Kung gaano ka-cluttered ang setup ng karamihang prof, ganoon naman ka-minimalist at organized ang kay Anne. No trash, no floating papers—everything was built on structural precision. Lauren stood outside the heavy mahogany door, holding her massive leather drafting portfolio box. Huminga muna siya nang malalim para pakalmahin ang tibok ng puso niya bago kumatok nang tatlong beses.The Weekend Portfolio Review Dumating ang araw ng Sabado, at tinupad ni Anne ang kaniyang pangako kay Lauren. Sa halip na bumalik sa kaniyang marangyang penthouse, nanatili ang propesor sa maliit na apartment ng dalaga upang personal itong gabayan sa pagrerebisa ng kaniyang Architectural portfolio.Kahit Hindi sanay si Anne sa simpleng lugar ay Wala itong naging problema basta para Kay Lauren na lahat ay handa niyang gawin kahit kapalit nun ay sariling comfort niya. Inilatag nila sa malawak na mesa ang mga malalaking blueprint, structural drafts, at design concepts ng dalaga. Suot ang kaniyang silver-rimmed reading glasses at isang simpleng oversized sweater, bumalik ang matalas at seryosong aura ni Professor Montgomery. She was brilliant and meticulous, checking every single scale, column placement, and elevation logic with absolute precision."Your layout is stunning, Lauren, but your structural framing here is slightly weak," Anne noted smoothly, leaning over Lauren's shoulder
Pilit na itinulak ni Lauren ang dibdib ni Anne, trying her absolute best to maintain her anger. "Anne, bitawan mo ako... sabi nang kailangan ko mag-isip, 'di ba? Bakit ba napakatigas ng ulo mo?" Subalit hindi gumalaw ang propesor. Mas lalo lamang nitong isiniksik ang kaniyang mukha sa leeg ng dalaga, her long arms tightening around Lauren's waist as if her entire life depended on it. Doon lang napansin ni Lauren ang basang pakiramdam sa kaniyang balat. Anne was crying.The formidable, cold, and untouchable Professor Montgomery—the wealthiest and most influential elite in the entire faculty wing—was completely broken down into tears inside a cramped student apartment. Ang kaniyang mga balikat ay marahas na nanginginig, at ang bawat paghinga niya ay punong-puno ng matinding pagsisisi. "I'm so sorry, Lauren Jade... I'm so sorry," pautal-utal na bulong ni Anne, her voice completely cracking from the weight of her tears. "Hinding-hindi ko ginustong makita mo 'yun. Handa kong ipahiy
Makalipas ang isang oras, ang nakabibinging katahimikan sa loob ng apartment ni Lauren ay nanatiling mabigat. Nakahiga lang ang dalaga sa kaniyang kama, nakatitig sa kisame habang pilit na inaalis sa kaniyang isipan ang imahe nina Anne at Chiara. Iniisip niya na baka nakinig naman ang propesor sa kaniyang babala at bumalik na ito sa penthouse nito. Ngunit tuluyan nang binalewala ni Anne Montgomery ang lahat ng natitirang katinuan at pag-iingat. Hindi na niya kayang tiisin ang distansya at ang kawalan ng sagot mula sa kasintahan. TOK! TOK! TOK! Isang serye ng mabibigat at nagmamadaling katok ang biglang umalingawngaw mula sa pinto ng apartment ni Lauren.Napaigtad ang dalaga at mabilis na napatayo. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa tindi ng kaba habang dahan-dahang naglalakad patungo sa pinto. Nang sumilip siya sa peephole, literal na tumigil ang paghinga niya. It was Anne Clair. Nakatayo ang propesor sa labas ng kaniyang pinto, completely regardless of who might see her insid
Pagpasok na pagpasok ni Lauren sa kaniyang maliit at tahimik na apartment, agad niyang inihagis ang kaniyang backpack at architectural draft folder sa sofa. The heavy silence of the room immediately enveloped her. Doon lang niya tuluyang pinakawalan ang lahat ng emosyong kanina pa niyang pinipigil habang humahakbang patungo sa kaniyang kama. BZZZZ.The sudden vibration of her phone inside her pocket broke the quietness. Dahan-dahan niya itong hinugot, and just as she expected, Anne’s name was flashing all over the screen. BZZZZ. BZZZZ. BZZZZ.Hindi tumitigil ang kaniyang telepono sa pag-vibrate. Paragraphs of frantic apologies, unread text messages, and missed calls began to flood her notification bar. Napaupo si Lauren sa gilid ng kama at walang emosyong binuksan ang chat box nila ng propesor."Baby, please reply—malabong-malabo ang utak ko ngayon. I am so sorry for what you had to see. It was entirely Chiara's doing, but I blame myself for not locking that door earlier or pu
Subalit matapos ang lahat ng pagmamakaawang sinabi ni Anne, tila ba walang naging kahit anong epekto ito kay Lauren. Ganoon pa rin ang kaniyang mood, at nananatiling napakalamig ng kaniyang pakitungo sa kasintahan. Walang gana at walang lakas na kumakawala si Lauren sa ginagawang pagkulong sa kaniya ni Anne sa pagitan ng mga bisig nito. "I'm going home. I want to be alone," malamig pa sa yelong demand ni Lauren.Hindi naman sa hindi siya naniniwala sa naging paliwanag ni Anne. Alam niyang pilit lang ang ginawa ni Chiara, pero sadya lang talaga na hindi mabuti ang kaniyang pakiramdam sa nasaksihan niya kanina. The sight of another woman in her girlfriend's lap left a heavy, bitter taste in her mouth na hindi kayang hilumin ng mabilisang paliwanag. "Yeah. Let's go home," mabilis na tugon ni Anne, automatically referring to her private penthouse downtown. Isang marahas at punit ang mukhang pag-iling ang isinukli ni Lauren. Buong pwersa niyang inalis ang mga kamay ni Anne na mah
Nang mag-click ang pinto at tuluyang sumara, naiwang nakatayo si Lauren sa gitna ng faculty wing hallway. Ang kaniyang draft folder ay tila ba naging isang dambuhalang pabigat na kayang magpabagsak sa kaniya sa sahig. Ang hangin sa pasilyo ay biglang naging napakalamig, ngunit ang love bite na iniwan ni Anne sa kaniyang leeg kagabi ay tila ba nag-aalab sa hapdi—isang mapang-uyam na paalala na ang babaeng nagmamay-ari ng markang iyon ay may iba pang kargang babae sa kandungan nito kanina lang. Hindi niya alam kung paano niya nagawang maglakad palayo nang tuwid ang likod at walang emosyon ang mukha. Pero ang totoo, sa bawat hakbang niya palayo sa opisina ni Anne, unti-unting nadudurog ang kaniyang puso. Samantala, sa loob ng opisina, ang katahimikan ay bumasag sa pagitan nina Anne at Chiara. "Chiara, get the hell out of my office. Now," matigas at nagngangalit na utos ni Anne. Ang kaniyang boses ay tuluyang nawalan ng pormalidad, binalot ng isang mapanganib at madilim na ga