LOGIN"Ano ka ba Xyriel! Ako na nga ang naawa sa 'yo! Tapos bigla mo lang ako sasampalin!?" sabay iyak ni Diana. Kahit siya ang humawak sa kamay ko at sinampal ng kusa ang makapal niyang mukha.
"Xyriel!" malakas na sigaw ng asawa ko. Bigla akong hinila ni Xian at muli niya akong tinulak papalayo kay Diana. Kitang-kita ko kung paano niya alalayan si Diana. Sumali pa talaga si Sean at maayos niyang inayos ang buhok ni Diana. Pina-upo nila si Xyriel sa sofa. Humarap sa akin si Xian na may nanlilisik na mata. "How dare you Xyriel! Hindi ka pa humihingi ng tawad sa anak mo! Sinasaktan mo pa si Diana! Matapos gawin ni Diana ang lahat para sa 'yo! At para sa kompanya ko! Ganyan lang ang gagawin mo sa kaniya?! Sasaktan mo lang siya?!" halos nakikita ko ang mga ugat ni Xian sa galit niya. "I hate you Xyriel! Masama ka talaga! Si Mommy Diana ay palaging mabait sa amin ni Dad! Tapos ikaw lang mananakit sa kaniya!" dagdag pa ng anak ko. Dinidiin nila ang kasalanan na hindi ko ginawa. Samantalang mula sa likuran nila. Nakangiti pa rin si Diana na nakatingin sa akin. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Ako pa rin ang iniisip nilang may mali! "Hindi mo ba alam na si Diana! Si Diana ang tanging nagpalago ng kompanya ko! Dahil si Diana ay isa sa mga anak ng Roces Family!" Halos manlaki ang paningin ko. Paano nangyari 'yon? Dahil ako lang naman ang nag-iisang anak na babae ng Roces Family! At ako ang nagbibigay ng suporta sa kompanya ni Xian. Dahil dito ay nagawa kong tumayo. "Talaga ba? Kung totoo 'yan, bakit noon pa lang hindi ko na nalaman 'yan kay Diana?" Kita ko ang biglang pagbago ng mukha ni Diana na binalutan ng kaba. "Sino ba ang nakakakilala sa mukha ng anak na babae ng Roces Family? Hindi ba't kahit na kailan ay hindi pa siya nagpapakilala? Ang swerte mo naman pala Xian na makilala mo ang anak ng Roces family at si Diana pa talaga?" Napakuyom ang kamao ko. Idiniin ko ito sa kanila. Tumayo si Diana at biglang yumakap kay Xian. "Xian, bakit ganyan na siya makapagsalita sa akin? Ginawa ko ang lahat para maging maayos ang kompanya mo. Tapos ang asawa mo magiging ganyan lang sa akin? Ang sakit naman niyang makapagsalita tungkol sa akin," sabay punas nito sa mga mata niya. Napaka-peke niya talaga! "Ano naman ngayon Xyriel! Wala kang magagawa kung maniniwala ako kay Diana. Dahil alam ko na totoo ang mga sinasabi niya. Higit sa lahat si Diana lang din naman ang nagligtas sa buhay ko noon sa sunog." Halos nais lumabas ng puso ko sa dibdib ko. Kahit ba naman ang nangyari noon sa kaniya. Si Diana ang inaakala niyang nagligtas sa kaniya? Kahit ako naman ang may gawa! "Kaya malaki ang utang na loob ko sa kaniya. Samantalang ikaw, naging sakit ka lang sa ulo ko. Wala kang ibang ginawa kundi ang magpakasarap sa buhay mo rito sa loob ng bahay ko!" dagdag pa ni Xian na may mariin pa rin na boses. "Asawa mo ako si Xian. Anak natin si Sean. Kaya bakit ganyan ka sa akin ngayon? Nakakalimutan mo na ba ang pagmamahalan natin ng ilang taon? Dahil diyan sa mga paniniwala mo tungkol kay Diana? Ganyan na ba kababaw ang utak mo para lang saktan ako?" bumuhos ang mga luha ko. Kulang na lang lumuhod ako upang makiusap kay Xian na maniwala sa akin. "Talaga bang minahal kita?" sabay ngisi ni Xian. Tila binaon ako ng malaking mabigat na bato. "Tayo na Diana, hayaan mo na siya. Huwag mo na lang isipin ang mga nangyari. Nang sa gano'n makapahinga ka ng maayos." Walang alinlangan na hinimas pa ni Xian ang mukha ni Diana. Kahit nandito ako sa harapan nila. "Doon ka matutulog sa kwarto ni Xyriel. Kung ano man ang mga bagay na ayaw mo roon. Kunin mo at ilabas. Para ma-itapon," sabay ngiti niya. "Ano?! Xian, nandito pa ako! Kaya bakit mo ibibigay ang kwarto ko kay Diana?! Wala ka bang puso para sa akin?!" malakas kong sigaw habang umiiyak. "Bahay ko 'to. Kaya ako lang ang masusunod, maliwanag?" sabay nanlilisik na tingin niya sa akin. Sabay-sabay nila akong tinalikuran. Tila para sa kanila ay wala talaga akong silbe. Sumunod lang ang tingin ko sa kanila. Hanggang sa makaakyat sila sa itaas at mawala sa paningin ko. Napa-upo ako sa malamig na sahig. Kuyom na kuyom ang mga kamao ko. I can't! I can't believe this! Hindi ito pwede! Hindi pwedeng maging walang silbe na lang ako bigla sa paningin ng asawa ko at anak ko! Napayuko ako habang mabilis pa rin ang pagtulo ng mga luha ko. Napahawak pa ako sa dibdib ko dahil sa sobrang sakit. Hindi ko ito kaya! Matapos akong mapahikbi, nanlilisik ang mga mata ko na napatingin sa itaas. Pinilit ko muli ang katawan ko na tumayo kahit wala akong lakas. "Xian, pagsisisihan mo ang ginawa mo sa akin. Tandaan mo ang gabing ito. Dahil, balang araw ipapakita ko sa 'yo kung paano ako magalit!" madiin ko itong binigkas sa sarili ko."Riell, hindi ako nakikipagkaibigan sa kaibigan mo habang hindi niya binibigay sa akin si Delia. Alam mo naman na minsan lang umibig ang puso ko. Tapos may ibang lalaki pa akong kaagaw? Aba! Hindi naman ako papayag ng ganun-ganun lang." Willing nga ang kuya ko na ipaglaban si Delia. Pero para sa akin mas bagay pa rin naman si Mark kay Delia eh. Ito lang talaga si Kuya ang kakaibang pumili ng babae. Pero kung magiging maayos si Kuya sa ibang babae malamang babakat din siya kay Delia. Hayts, hindi ko pa naman nakita na nagkagusto si Kuya sa iba. Baka masaktan niya lang si Delia. "Akala mo naman basta-basta na lang ako papayag na kunin mo si Delia? Mas na una na ako sa 'yo sa puso niya. Kaya naghanap ka na lang ng ibang babaeng mamahalin mo. Hindi 'yong sisingit ka pa sa aming dalawa," paglaban din ni Mark. "Ang kapal naman ng mukha mo makapagsalita ng ganyan. Baka hindi mo alam, nagbabago ang laman ng puso. Kaya kapag maging malapit na ang loob namin ni Delia sa isa't-isa. I'm sure
"Oh, kasama mo pala ang kaibigan mo? Hello Mark, how are you?" Kahit anong ngiti pa ang nasa labi ni Kuya halata naman na hindi siya natutuwa. Problema ng kuya ko? Wala naman ginagawang masama si Mark. "Mukhang hindi ka ata busy sa hospital ngayon. Bakit? Wala bang masyadong ganap Mark?" dadag pa ni Kuya. Nakakapagtaka si Kuya ngayon for the first time napapansin kong hindi siya ayos makipag-usap sa kaibigan ko. "Wala naman, I'm just here to talk with Xyriel." Ang malambot at mapagpalang boses kanina ni Mark napalitan ng lamig. Problema ng dalawang lalaki na 'to? "Ano ba ang mga sinabi ko sa kapatid ko? Kung nandito ka para sa kaibigan mong walang kwenta. Mabuti pang huwag ka na rin magpakita pa kay Riell. Dahil hindi ako papayag na muli niyong saktan ang kapatid ko." Lumalatay ang galit ni kuya Dracko sa mga ugat niya. Kung gano'n that's why he reacts like that because of me again? Ano pa nga ba ang maaasahan ko sa over protected kong kuya? "What are you talking about? Wala na
"Damn you Xyriel!" Lumapit sa akin si Diana akmang sasampalin na niya sana ako pero agad kong sinalo ang kamay niya. Parehong lumalabas ang mga ugat namin dahil sa galit. "Akala mo ba hahayaan ko na lang na saktan mo ako ulit? In your dreams Diana!" mabigat kong binitawan ang kamay niya. Dahilan na muntik siyang mawalan ng balanse ng katawan. Gayunpaman pinilit niya pa rin tumayo at humarap sa akin. "At talagang lumalaban ka na?! Tingnan lang natin kung hanggang kailan ka magiging ganyan!" Mabibigat na hakbang ang ibinigay niya at umalis. Mapait akong napangiti at napatango. Mas tingnan lang natin Diana kung hanggang kailan ka magiging hambog.. Nabaling ang atensyon ko ng tumunog ang cellphone ko mula sa mesa. Agad kong nakita ang pangalan ni Mark. Kaya naman kinuha ko ito upang sagutin. "Hello?" wika niya. "Yes, hello Mark." I said. "Can we meet? May gusto sana akong sabihin sa 'yo, Xyriel." Malumanay ang boses ni Mark. "Ahm, yeah sure." I answered. "Xyriel,
"What do I mean?" sabay taas ng kilay ni Diana. "Kung ano man ang kahulugan ng sinabi ko wala ka ng pakialam. Ang gusto ko lang naman ay mawala ka sa paningin ko at lalo na sa piling naming dalawa ni Xian. Dahil kung tutuusin ikaw lang naman ang sumira sa pagkakaibigan nating dalawa. Ikaw lang naman ang mang-aagaw. Kaya dapat lang na maging ng buo si Xian ulit. Dahil hindi naman niya deserve ang babaeng tulad mo. Kaso nga lang kapag nandito ka pa rin at kapag nakikita pa rin kita. Naaalala ko ang kalandian mo sa kaniya kaya ka niya pinatulan." Bwesit! Kunti na lang kapag walang pumigil sa akin at kapag hindi ko mapigilan ang emosyon ko baka masaktan ko na ang babaeng ito. Gayunpaman hindi ako nagpakita ng kahinaan kundi isang tawa at ngiti lang. "Ang galing mo talaga magpatawa Diana. Hindi ka ba talaga mapapagod sa pagiging bobo at tanga mo?" pagdiin ko. Parehong mas umiinit ang pagitan naming dalawa. "Alam ko naman na 'yan talaga ang tumatakbo sa utak mo. Iniisip mo na inagaw ko
MARK POINT OF VIEW "Salamat naman Mark at binalik mo dito ang bata. Hindi ko na talaga alam kung ano ang gagawin ko kapag mawala pa si Sean sa paningin ko " Emosyonal na napayakap si Delia kay Sean. "Mabuti na lang talaga at nakita ko siya kanina na papalabas ng hospital. Kaya ayan, thanks naibalik ko." Mapait akong napangiti. "Sean, ano ba ang naisip mo at tumakbo ka ng gano'n? Gusto mong lumabas sa hospital? Pero hindi ka pwedeng basta-basta na lang pumunta kung saan-saan. Kasi paano kung may mangyaring masama sa 'yo sa labas? Sino na ang magiging lakas ng Dad mo? 'Di ba? Kaya dapat maging safe ka lang," puno ng pag-aalala ni Delia. Napayuko si Sean na may malungkot na itsura. "Yaya, gusto ko lang po hanapin si Mommy at ibalik po sa amin ni Dad. Miss ko na po ng sobra si Mommy. Hindi lang po ako ang lakas ni Dad dapat si Mommy rin, eh. Pero kahit isang beses lang hindi man lang po si Mommy pumupunta dito. Alam ko naman po na galit sa akin si Mommy. And I want to say sorry for
"Hali na kayo, pumasok na kayo sa loob. Sigurado akong matutuwa kayo na makita ang mga bata," sabay ngiti ni manang Fe. Sumabay kami kay Manang papunta sa loob. Magkatabi kaming dalawa habang nasa likuran naman namin ang mga kuya ko at si Alejandro. Nang makarating kami sa loob ng bahay ampunan. Labis na natuwa ang puso ko sa nakita ko. Nakakatuwa na may makitang mga bata na nakangiti, naglalaro at halatang mga malulusog. "Miss Xyriel, ito ang mga bagong bata ngayon sa ampunan. Samantalang ang mga dati ay naroon na sa kabilang silid. Ang iba naman sa kanila ay nagkaroon na rin ng sarili nilang masayang pamilya, at nagkaroon na sila ng sariling bahay. Samantalang ang iba ay na ampon naman ng ibang tao noon.," nakangiting paliwanag niya. Nakakatuwa marinig ito. At least kahit hindi ko makita silang lahat, masaya ako na nagkaroon na sila ng magandang buhay. 'Yon lang naman ang lagi kong hinihiling noon para sa kanila. Dahil mahalaga iyon sa buhay nila. "Ayos lang manang. Pero hindi







