#4

"Ano ka ba Xyriel! Ako na nga ang naawa sa 'yo! Tapos bigla mo lang ako sasampalin!?" sabay iyak ni Diana. Kahit siya ang humawak sa kamay ko at sinampal ng kusa ang makapal niyang mukha.

"Xyriel!" malakas na sigaw ng asawa ko.

Bigla akong hinila ni Xian at muli niya akong tinulak papalayo kay Diana. Kitang-kita ko kung paano niya alalayan si Diana. Sumali pa talaga si Sean at maayos niyang inayos ang buhok ni Diana. Pina-upo nila si Xyriel sa sofa. Humarap sa akin si Xian na may nanlilisik na mata.

"How dare you Xyriel! Hindi ka pa humihingi ng tawad sa anak mo! Sinasaktan mo pa si Diana! Matapos gawin ni Diana ang lahat para sa 'yo! At para sa kompanya ko! Ganyan lang ang gagawin mo sa kaniya?! Sasaktan mo lang siya?!" halos nakikita ko ang mga ugat ni Xian sa galit niya.

"I hate you Xyriel! Masama ka talaga! Si Mommy Diana ay palaging mabait sa amin ni Dad! Tapos ikaw lang mananakit sa kaniya!" dagdag pa ng anak ko.

Dinidiin nila ang kasalanan na hindi ko ginawa. Samantalang mula sa likuran nila. Nakangiti pa rin si Diana na nakatingin sa akin. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Ako pa rin ang iniisip nilang may mali!

"Hindi mo ba alam na si Diana! Si Diana ang tanging nagpalago ng kompanya ko! Dahil si Diana ay isa sa mga anak ng Roces Family!"

Halos manlaki ang paningin ko. Paano nangyari 'yon? Dahil ako lang naman ang nag-iisang anak na babae ng Roces Family! At ako ang nagbibigay ng suporta sa kompanya ni Xian.

Dahil dito ay nagawa kong tumayo.

"Talaga ba? Kung totoo 'yan, bakit noon pa lang hindi ko na nalaman 'yan kay Diana?" Kita ko ang biglang pagbago ng mukha ni Diana na binalutan ng kaba. "Sino ba ang nakakakilala sa mukha ng anak na babae ng Roces Family? Hindi ba't kahit na kailan ay hindi pa siya nagpapakilala? Ang swerte mo naman pala Xian na makilala mo ang anak ng Roces family at si Diana pa talaga?" Napakuyom ang kamao ko. Idiniin ko ito sa kanila.

Tumayo si Diana at biglang yumakap kay Xian. "Xian, bakit ganyan na siya makapagsalita sa akin? Ginawa ko ang lahat para maging maayos ang kompanya mo. Tapos ang asawa mo magiging ganyan lang sa akin? Ang sakit naman niyang makapagsalita tungkol sa akin," sabay punas nito sa mga mata niya. Napaka-peke niya talaga!

"Ano naman ngayon Xyriel! Wala kang magagawa kung maniniwala ako kay Diana. Dahil alam ko na totoo ang mga sinasabi niya. Higit sa lahat si Diana lang din naman ang nagligtas sa buhay ko noon sa sunog." Halos nais lumabas ng puso ko sa dibdib ko. Kahit ba naman ang nangyari noon sa kaniya. Si Diana ang inaakala niyang nagligtas sa kaniya? Kahit ako naman ang may gawa! "Kaya malaki ang utang na loob ko sa kaniya. Samantalang ikaw, naging sakit ka lang sa ulo ko. Wala kang ibang ginawa kundi ang magpakasarap sa buhay mo rito sa loob ng bahay ko!" dagdag pa ni Xian na may mariin pa rin na boses.

"Asawa mo ako si Xian. Anak natin si Sean. Kaya bakit ganyan ka sa akin ngayon? Nakakalimutan mo na ba ang pagmamahalan natin ng ilang taon? Dahil diyan sa mga paniniwala mo tungkol kay Diana? Ganyan na ba kababaw ang utak mo para lang saktan ako?" bumuhos ang mga luha ko. Kulang na lang lumuhod ako upang makiusap kay Xian na maniwala sa akin.

"Talaga bang minahal kita?" sabay ngisi ni Xian.

Tila binaon ako ng malaking mabigat na bato.

"Tayo na Diana, hayaan mo na siya. Huwag mo na lang isipin ang mga nangyari. Nang sa gano'n makapahinga ka ng maayos." Walang alinlangan na hinimas pa ni Xian ang mukha ni Diana. Kahit nandito ako sa harapan nila. "Doon ka matutulog sa kwarto ni Xyriel. Kung ano man ang mga bagay na ayaw mo roon. Kunin mo at ilabas. Para ma-itapon," sabay ngiti niya.

"Ano?! Xian, nandito pa ako! Kaya bakit mo ibibigay ang kwarto ko kay Diana?! Wala ka bang puso para sa akin?!" malakas kong sigaw habang umiiyak.

"Bahay ko 'to. Kaya ako lang ang masusunod, maliwanag?" sabay nanlilisik na tingin niya sa akin.

Sabay-sabay nila akong tinalikuran. Tila para sa kanila ay wala talaga akong silbe. Sumunod lang ang tingin ko sa kanila. Hanggang sa makaakyat sila sa itaas at mawala sa paningin ko. Napa-upo ako sa malamig na sahig. Kuyom na kuyom ang mga kamao ko.

I can't! I can't believe this! Hindi ito pwede! Hindi pwedeng maging walang silbe na lang ako bigla sa paningin ng asawa ko at anak ko!

Napayuko ako habang mabilis pa rin ang pagtulo ng mga luha ko. Napahawak pa ako sa dibdib ko dahil sa sobrang sakit. Hindi ko ito kaya! Matapos akong mapahikbi, nanlilisik ang mga mata ko na napatingin sa itaas. Pinilit ko muli ang katawan ko na tumayo kahit wala akong lakas.

"Xian, pagsisisihan mo ang ginawa mo sa akin. Tandaan mo ang gabing ito. Dahil, balang araw ipapakita ko sa 'yo kung paano ako magalit!" madiin ko itong binigkas sa sarili ko.