#3

Pagkarating namin sa bahay hindi ko inakala na makikita ko ang asawa ko. Nakatayo sa pintuan ng bahay at tila may hinihintay. Seryoso ang kaniyang mga mata na biglang tumingin sa sasakyan namin ni Mark.

Inalalayan ako ni Mark na lumabas ng kotse.

"Thank you Mark," sabay ngiti ko.

"You're welcome as always," sabay ngiti rin nito.

Hinawakan ako ni Mark sa kamay ko. Upang lumakad papalapit sa pintuan. Subalit, hindi pa man ako nakakailang hakbang. Mabilis na lumapit sa amin si Xian. Galit na galit niya akong hinablot kay Mark.

"Damn you Mark! Alam mong gabi na, tapos anong oras mo ng ini-uwi ang asawa ko?! Naglandian pa ba kayo! Huh!"

Mula sa pagtayo ko sa gilid ng asawa ko. Kitang-kita ko ang nanlilisik niyang mga tingin kay Mark. Ngunit, ngumisi lamang si Mark sa kaniya.

"Ako pa ngayon ang sinasabihan mo ng ganyan? Asawa ka ni Xyriel hindi ba? Pero, nandito ka lang sa bahay mo imbis na sunduin mo siya? Magpasalamat ka nga at ini-uwi ko pa siya sa 'yo." Walang galit sa mukha ni Mark kundi ngisi pa rin. Ngunit, may halo ito na tila ba'y pang-iinsulto sa asawa ko.

"Tsk! Pakialam ko ba? May sariling mga paa ang asawa ko. Kaya niyang umuwi mag-isa. Kaya hindi ko na siya kailangan pang sunduin," malalim na boses ni Xian. Agad na kumirot ang puso ko. Nanginig ang labi ko. Nais tumulo ng mga luha ko. Ngunit, pinipilit ko ang hindi magpakita ng kahinaan sa harap ni Xian.

"Gano'n naman pala eh. Ede, wala ka rin pakialam kung ihahatid ko si Xyriel! Hindi naman ako tulad mo. May asawa na nga, naghahanap pa ng iba. Tapos kaibigan pa ng asawa mo? Tanga ka ba!" mariin din itong ibinalik ni Mark sa asawa ko.

Saglit akong napangiti ng kunti at tumingin sa asawa ko. Kita ko ang paglunok ng laway niya. Kasabay nito ang pagtahimik niya. Hindi nakasagot ang asawa ko sa sinabi ni Mark. Ibig sabihin ba nito ay totoo ang sinasabi ni Mark?

"Bakit hindi ka makapagsalita Xian? Kasi alam mo na totoo ang sinasabi ko? Halata naman na ginagamit mo lang si Xyriel para manatili ka sa tabi niya! Nang sa gano'n, sa pagbabalik ni Diana ay madali mo lang siya makuha. Hindi ba't mahal mo pa rin si Diana kaysa sa asawa mo? Kaya anong klaseng lalaki ka ba talaga? Manloloko at hindi makuntinto sa isa???" mariin pa rin na wika ni Mark.

Iniling ko ang ulo ko. Ayaw kong maniwala. Dapat maniwala ako na mahal na mahal ako ni Xian. Kaya pinakasalan niya ako.

"Tama na Mark, umalis ka na. Mahal ako ni Xian at mahal ko rin siya. Hindi totoo na hinihintay niya lang ang kaibigan ko. Alam ko na tunay sa akin si Diana. Hindi niya aagawin si Xian sa akin," mahinang boses ko na walang emosyon. Ngunit, sa loob ng aking puso. Alam ko na hindi ko na kayang maging matatag sa oras na ito.

"Ayan ka na naman Xyriel. Kaya lalo lumalaki ang ulo ng asawa mo at lumalakas ang loob para lokohin ka. Dahil diyan sa pagiging mabait mo," dismayadong tugon ni Mark.

Hindi na ako nagsalita bagkus ay nanahimik na lang akong nakatayo sa pwesto ko. Hanggang sa tuluyan na galit na umalis si Mark.

"Ikaw babae! Walang hiya ka talaga! Lalaki mo ba si Mark?!" Biglang lumapit sa akin si Xian at mahigpit na hinawakan ang braso ko. "Iniwan lang kita saglit sa hospital tapos ganyan na ang asal mo?! Ganyan na ba ka-kati ang katawan mo! Kaya kung sino na lang ang pinapatulan mo?!" nanlilisik ang mga mata ni Xian na nakatitig sa akin. Tila nais niya akong patayin sa titig niya.

Napaiyak na lang ako. Wala akong masabi. Sapagkat naging duwag ang dila ko.

"Hindi ka talaga magsasalita huh?! Kung gano'n, makikita mo kung ano ang dapat na mangyari sa 'yo!" malakas na sigaw nito.

Halos manigas ako sa takot. Ngunit, bigla niya akong hinila na parang isang tuta. Pinipilit kong pumiglas. Subalit, hindi ko magawa dahil sa higpit ng hawak niya. Hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay. Pagdating namin sa sala. Itinulak ako ni Xian dahilan na napaluhod ako sa harap ni Sean. Habang nakayakap ito kay Diana.

"Humingi ka ng tawad sa anak mo! Matapos mo siyang saktan nagawa mo pang lumandi sa ibang lalaki! Napakawalang-hiya mong babae ka!" galit na galit na sigaw muli ni Mark.

Habang umiiyak ako. Nakikita ko ang nakangiting mukha ni Diana habang nakatingin sa akin. Punong-puno ng kaniyang pang-iinsulto.

"Xyriel, hindi ko akalain na kaya mong saktan ang sarili mong anak. Huwag ka na magalit kay Sean. Mabait siyang bata. Dahil ilang buwan ko na silang nakasama ni Xian. Minsan natutulog kami ng sabay-sabay. Magkakatabi na parang pamilya na. Kaya naman, alam ko na mabait ang mag-ama mo. Kaya bakit ganyan mo sila tratuhin?" puno ng kalungkutan na boses ang ibinigay niya sa akin. Ngunit, ramdam ko na peke ito.

"Ano? Ibig ba sabihin noon ka pa nakarating dito sa Pilipinas? Ibig ba sabihin noon ka pa talaga nakakasama ng mag-ama ko?" hindi makapaniwalang tanong ko.

"Oo, noon pa talaga. Gusto kita bisitahin ngayong araw. Kaso lang, tinawagan ako ni Sean para alagaan siya sa hospital, 'di ba Sean?" sabay himas niya sa buhok ng anak ko.

"Opo mommy Diana. Kasi mabait ka po, tapos maganda rin po. Ikaw po ang gusto ko makasama palagi hindi po si Xyriel. Panget po siya at walang silbe. Katulong lang po siya namin dito sa bahay. Wala po siyang karapatan sa amin ni Daddy," walang alinlangan na sagot ni Sean.

Halos muling mawasak ang durog-durog kong puso.

"Kita mo na Xyriel? Dahil hindi mo magawang alagaan ang sarili mong anak at asawa. Ayaw na nila sa 'yo. Hindi naman ako makakatanggi kung gusto nila sa akin eh. I'm very disappointed sa mga ginawa mo sa kanila. They never deserve to be hurt," malungkot pa rin na boses ni Diana. Malambing na yumakap sa kaniya ang sarili kong anak.

Ngayon, maliwanag na sa akin. Ayaw talaga sa akin ng mag-ama ko. Dahil gusto nila si Xyriel! Sobrang sakit! Matapos kong ibigay ang lahat para sa kanila! Ganito lang ang isusukli nila sa akin!

Biglang binitawan ni Diana si Sean. Lumapit ito sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko. Hanggang sa labis kong ikinagulat ang ginawa niya. Dahil bigla niyang~~~