Chapter 03

Nagising si Betty sa gitna ng isang mabigat na panaginip. Ang amoy ng antiseptic at ang nakakasilaw na puting ilaw ng ospital ang sumalubong sa kanya. Her whole body felt like it was pulverized into a million pieces.

​"Sissy? Oh my god, gising ka na!"

​Mitch was there, slumped over the edge of the bed. Namamaga ang mga mata nito at halatang hindi natulog nang maayos. "Three days, Betty! Three days kang tulog. I was so scared, akala ko mawawala ka na sa akin."

​Betty tried to speak, but her throat felt like it was scraped with sandpaper. Her hands instinctively flew to her stomach. The baby.

​"Sissy, it's okay," bulong ni Mitch, ramdam ang takot ni Betty. "Wala pang sinabi ang doktor about it, but you need to be strong. Okay?"

​Hindi pa man nakaka-recover si Betty sa trauma ng aksidente, biglang bumukas ang pinto ng kwarto nang may kalakasan. At doon, pumasok si Miguel na parang may ari ng ospital, kasunod ang reyna ng mga malalandi. Si Anna.

​Miguel didn't even look guilty. Hindi man lang niya tinanong kung kamusta na ang asawa niyang halos mamatay na. Instead, he dropped a thick folder on the bedside table with a loud thud.

​"Good, gising ka na pala," Miguel started, his voice cold and indifferent. "Para hindi na humaba ang usapan, pirmahan mo na ito. Divorce papers."

​Nanlaki ang mga mata ni Mitch. "Are you kidding me, Miguel? My gosh! Kakagising lang ng tao galing sa aksidente, tapos ganyan ang ibubungad mo? You monster!"

​"Wala akong pakialam sa drama niyo," sagot ni Miguel, sabay tingin nang matalim kay Betty. "Anna and I are done hiding. Hindi na ako masaya sa'yo, Betty. You're a constant reminder of my failures, at nakakasakal ka na. Pirmahan mo na yan, let's just end this miserable marriage."

​Anna, who's standing behind him with a smug, smirked. "Betty, dear, let's be realistic. Miguel doesn't want you anymore. Huwag mo nang gawing mahirap ang lahat. Just sign it and move on. You're better off alone anyway, diba?"

​Naramdaman ni Betty ang pag-init ng dugo niya. Sa harap niya, nakikita niya ang lalaking minahal niya nang sobra, ang lalaking binuo niya mula sa wala, na ngayon ay gustong itapon ang buhay nila na parang basahan. At ang babaeng nakikipag-flirt sa asawa niya, kapal ng mukha na pumasok sa teritoryo niya?

​Hindi makapagpigil si Mitch. She lunged forward, pointing a manicured finger at Anna’s face.

​"At ikaw? Kapal din ng mukha mong humarap sa kanya! Hindi ka welcome dito, you home-wrecking snake! Hindi ka ba nahihiya sa sarili mo? You're literally rubbing it in her face!" Mitch spat, her voice trembling with rage.

"Girl come on! Matakot ka," hindi pa tapos si Mitch na ngayon ay gusto na niyang sabunutan ito. "Kung nagawa niyang mangaliwa kay Betty, magagawa rin niyang mangaliwa sa'yo! Actually, you're just taking the trash that Betty finally threw out! You deserve each other! A cheap for a cheap!"

"And to you Miguel?" humarap si Mitch kay Miguel at sinampal niya ito. "Putang ina mo!"

​"Shut up, bitch!" sigaw ni Miguel, akmang gaganti kay Mitch. ​Pero bago pa man makagalaw si Miguel, isang mahina pero matalim na boses ang pumigil sa kanila.

​"Leave the papers," ani Betty.

​Natahimik ang buong kwarto. Betty sat up, despite the pain. Her eyes were no longer soft or teary. They were cold, dead, and calculating. Tumingin siya kay Miguel nang deretsahan, yung tingin na nakapagpatigil kay Miguel sa paghinga.

​"I will sign them. Don't worry. "she said, her voice eerily calm. "Pero tandaan mo to, expect that you’re going to lose more than just a wife. The empire I built for you? Everything you have? I’m going to make sure you return to being the nobody you once were."

​Miguel scoffed, though his eyes flickered with a hint of doubt. "You're delusional, Betty. You're nothing without me."

​"Oh, we'll see," Betty whispered, done signing the papers. "Go ahead, and enjoy your life with Anna. Huwag mo na rin akong guluhin."

Hindi pa man natatapos ang tension sa loob, bumukas ang pinto. Pumasok ang attending physician ni Betty, kasama ang ilang nurses. Ang mukha ng doktor ay bakas ang matinding awa, an expression na kinatatakutan ng kahit sinong pasyente.

​"I’m sorry, Ms. Betty," panimula ng doctor, her voice shaking. "We did everything we could to stabilize you. Pero sa tindi ng impact ng aksidente, hindi na kinaya ng baby ang trauma. We lost the baby."

​Kaagad tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang bawat tibok ng puso ni Betty ay isang martilyong humahampas sa kanyang dibdib.

​"Hindi... hindi! Please! Sabihin niyo hindi totoo!" Betty’s voice escalated into a raw, guttural scream.​Niyakap siya ni Mitch nang mahigpit, humahagulgol na rin ang kaibigan.

​Napatigil si Miguel sa gilid. His face went pale. His eyes, na kanina ay punong-puno ng kayabangan, ay biglang nanlaki sa shock. "Buntis? Buntis ka?" mahina niyang tanong, hindi makapaniwala sa narinig.

​"Yes, Miguel! Buntis siya!" sigaw ni Mitch, ang bawat salita ay may kasamang dugo sa boses. "Yun ang dapat ibabalita niya sa'yo because finally she was carrying your miracle! Yung anak na pinagdasal niyo ng ilang taon? Pinatay mo! Pinatay mo dahil sa kalandian mo!"

​Gumuho ang mundo ni Betty. The grief was suffocating, parang binabaha ang baga niya ng mainit na luha. She felt empty, literally and figuratively. Ang lahat ng pagsasakripisyo niya, ang lahat ng sakit na tiniis niya, naglaho na parang bula dahil lang sa isang maling desisyon ng lalaking akala niya ay katuwang niya sa buhay.

​Pero sa kabila ng pagiging brutal ng katotohanan, narinig nila ang isang matinis at walang kwentang tawa. Si Anna.

​"Well, that’s actually better, isn't it?" wika ni Anna, habang nakataas ang kilay, walang bahid ng kahit anong konsensya. She stepped closer to the bed, looking at Betty with pure disdain. "Hindi deserve ni Miguel na maging tatay sa isang batang ipinanganak ng babaeng tulad mo. A desperate, boring, and pathetic woman."

​Bumaling si Anna kay Miguel, hinawakan nito ang braso ng lalaki. "At saka, Miguel, my dear. Think of it as a blessing. Hindi mo na kailangang mag-alala sa child support o maging trap sa isang pamilyang wala namang future. You're mine now. Napermahan na ni Betty ang paper. Let’s go."

​Miguel stood there, paralyzed for a split second, looking at his dead-silent wife, then back at Anna. Instead of feeling remorse, ang reaction ng kanyang mga mata ay may ibig iparating, a man who had completely checked out.

​"Let's go, Anna," cold na sagot ni Miguel. Tinalikuran niya ang asawang nawalan na ng anak, asawang duguan at sugatan, at naglakad palabas ng pinto na parang walang nangyari.

​Mitch couldn't take it anymore. She grabbed a glass of water from the side table and threw it at them. "Mga hayop kayo! Mga hayop! Balang araw matitikman niyo rin ang ganti ng karma!"

​Naiwan si Betty sa loob, yakap-yakap ang kumot habang ang buong kwarto ay nilalamon ng nakakasulasok na katahimikan. Walang luha na lumabas sa kanyang mga mata ngayon. Ang sakit na naramdaman niya ay hindi na lang physical, it was a cold, hard, and sharp transformation.

The martyr is dead, since the damage has been done. But in her place? A new, ruthless version of Betty was born, and her redemption now begins.