Chapter 02

​That exact moment, ang sakit na nagpapabagsak kay Betty ay unti-unting napalitan ng isang nakakamatay na katahimikan. Imbis na manlumo sa kataksilan, umibabaw sa kanya ang galit at paghihiganti. Marahan niyang hinaplos ang kanyang sinapupunan, saka binalik ang tingin sa taksil niyang asawa na ngayon ay mas nag-enjoy pa lalo kasama ang secretary.

"Dahil ba mas maganda siya kaysa sa akin? Dahil ba mas bata siya at sexy?" Hindi naman niya mapigilang mapaluha. "Dahil ba mataba ako? Pangit? At parang gurang na?"

Ang mga mata niya ngayon ay nanlalamig, blangko, at puno ng isang kalkuladong galit. Ang kanyang labi ay humubog pa sa isang mapanganib at pamatay na ngiti.

​"Fine, Miguel. If you wanted a life without me, then learn exactly what you had thrown away." bulong niya sa sarili, boses na kasing lamig ng yelo.

"Play with your own terms. I'll play mine with my rules, too. From now on, makikilala mo na ang totoong katauhan ni Betty. At ipapatikim ko pa sa'yo kung ano talaga ang tunay na pagsisisi."

Lumayo na rin si Betty. No drama. No tears. Hindi siya tumakbo, ni hindi siya sumigaw. Every step she had was in full determination. She was done playing the role of a martyr, at mas lalong paninindigan niya ang desisyon niya. The show is over.

​Sa condo, dumiretso siya sa walk-in closet at kinuha ang kanyang maleta. As she started dumping her luxury bags and expensive clothes, memories flooded in. Hindi yung kawawang victim girl, but yung silent witness to her own foolishness.

​Naalala niya ang lahat. Miguel was a nobody back then. Yung tipong kuryente at tubig, laging pinuputulan. His parents didn't even want to see his face kasi he was a total deadbeat. Pero si Betty? She grinded. Siya ang bumuo sa career ni Miguel. She polished his image, wrote his proposals, and even sacrificed her own dreams just so he could climb the corporate ladder. She built the empire that Miguel is now using to cheat on her.

"​How pathetic!" isip niya sabay tapon ng wedding ring sa trash bin. "Ngayon pa talaga siya mahuhuli kung saan may baby na kami? Fuck!"

​Just as she was zipping her suitcase, the door swung open.

​"Babe?" Miguel’s voice filled the room, sounding as smooth and fake as ever.

Pumasok siya, at hindi man lang napansin ang suitcase tucked behind the wardrobe. He just walked straight to Betty, pulled her into a tight, lingering hug, and kissed her. Amoy pa rin ni Betty ang floral scent ni Anna, making her skin crawl, but she didn’t pull away and keept staying composed.

​"I missed you so much," Miguel whispered, nuzzling her neck. "Meeting ran late, pero ikaw talaga ang nasa isip ko buong araw. I love you, Betty. You're my everything, you know that, right?"

Grabe! Iba talaga ang bagsik ng isang taong manloloko. ​Betty stiffened, but only for a millisecond. She turned around, looking up at him with eyes that didn't reveal a single crack.

Pak!

​Ang tunog ng sampal ay umalingawngaw sa buong kwarto, sapat para mapapikit si Miguel sa gulat at mapahawak sa kanyang pisnging namumula agad. Hindi pa siya nakakabawi, mabilis na sumunod ang pangalawa.

​Pak!

​"I love you too, Miguel," malamig na wika ni Betty, habang ang mga mata niya ay parang dalawang talim ng kutsilyo na nakatutok sa lalaking nasa harap niya.

​Miguel froze,, nanlalaki ang mga mata. "What the hell is wrong with you, Betty? Are you crazy? Ano bang problema mo?!"

​Betty smirked, isang tawang puno ng pait. "Problema ko? Bakit, hindi mo ba alam? Or are you just so good at acting na pati ikaw, naniniwala ka na sa sarili mong kasinungalingan?"

​"Ano bang pinagsasasabi mo?! Pagod lang ako galing trabaho tapos ito ang sasalubong sa akin? You’re acting like a paranoid brat! Kung may nabalitaan kang kung ano-ano, it’s all just rumors! You’re overthinking again, for God's sake!" galit na sigaw ni Miguel, pilit na pinapabulaanan ang lahat.

​"Rumors?" humakbang palapit si Betty, hindi natitinag. "I caught you, Miguel. I saw you with your secretary. I heard you. I know everything about your dirty affair behind my back."

​Miguel scoffed, isang mapang-asar na ngisi ang gumuhit sa labi niya. "So, yun lang? You’re leaving because of some petty jealousy? You’re so insecure! Nakakasakal ka na, Betty. Nakakasawa!"

​Hindi na nag-aksaya ng panahon si Betty. Tinalikuran niya ang asawa at kinuha ang maleta sa likod ng wardrobe. Ramdam niya ang galit ni Miguel sa bawat hakbang niya, pero wala na siyang pakialam.

​"Oh, aalis ka? Fine! Go!" sigaw ni Miguel, hindi man lang siya pinigilan. Sa halip, tinulak-tulak pa nito ang mga gamit niya para mas mapabilis ang pagliligpit. "Akala mo ba kawalan ka? You're just a burden! Kung lalabas ka ng pintong 'yan, siguraduhin mong hindi ka na babalik. Don't you ever dare set foot in this house again! You're nothing without me!"

​Huminto si Betty sa harap ng pinto. Humarap siya kay Miguel, at sa pagkakataong ito, wala nang luha, wala nang sakit. Ang natitira na lang ay ang matalas na pagpapaalam.

​"Don't worry, Miguel," wika ni Betty, ang boses niya ay kasing-talim ng yelo. "Hindi ako babalik. Because honestly? That's what I want. Salamat sa pag-confirm na wala ka na ngang pinagkaiba sa basura na tinapon ko na sa labas."

​Lumabas siya, hindi lumingon, habang naririnig niya ang malakas na pagbabagsak ni Miguel ng pinto. Ang akala ni Miguel, siya ang nanalo. ​Hindi niya alam, he just threw away the only person who made him who he is, and he has no idea how deep the fall is going to be.

Habang nakaupo si Betty sa driver’s seat ng kanyang sasakyan, pinipigilan niya ang mga luhang nagbabadyang bumagsak sa sobrang galit. Lumingon siya sa bintana, up there sa kanilang unit.

​Kita niya ang silhouette ni Miguel. He was on his phone, pacing back and forth, and he looked so damn relieved. He was calling her. Siguradong si Anna na ang kausap niya, nagre-report na wala na ang 'sagabal' sa relasyon nila. The audacity!

​"So fast, huh?" bulong ni Betty sa sarili, her voice trembling with venom.

​ Pumasok sa isip ni Betty ang mga taon ng pagtitipid. Yung mga gabi na puro instant noodles lang ang kinakain nila para makapag-save si Miguel ng pang-invest sa business. Yung mga panahong hinaplos niya ang ego nito tuwing palpak ang proposal nito sa trabaho. She polished a piece of coal, thinking it was a diamond, only to realize na uling pa rin ito sa loob.

"​If anyone should regret this marriage, it should be me. Ako ang nagsakripisyo para lang maging trophy wife at business partner na nag-angat sa kanya mula sa pagiging walang kwentang lalaki."

​Biglang kumirot ang kanyang puson. A sharp, stinging pain that made her gasp for air.

​"No, baby. Not now," pakiusap niya, sabay hawak nang mahigpit sa kanyang tiyan. "Hindi ka pwedeng mahirapan. We deserve better. We don't need a daddy who doesn't know how to treasure his own blood. Hindi siya karapat-dapat tawaging ama."

​She pressed her foot on the gas pedal so hard and didn't care about the speed or anything. Gusto lang niya makatakas sa lahat ng pighati. ​Sa sobrang bilis ng takbo, hindi niya namalayan ang isang truck na papaliko sa intersection. There, the screeching of tires echoed into the night louder than any scream. ​Si Betty? Duguan at wala ng malay.