Bölüm 3

Sistem'in söylediği tek bir cümle yetmişti. Gözlerim dolmaya başlamıştı bile.

Gözlerimin kenarındaki yaşları beceriksizce sildim.

Scarlett yanıma geldi. Bir şey söyleyecekti ki William şaşkınlıkla yanına koştu. "Scarlett, nasıl bu kadar kötü yaralandın? Sen..."

Sözünü bitiremeden sert bir yumrukla onu susturdum.

William elini moraran yanağına götürüp bana inanamaz gözlerle baktı.

Neredeyse aynı anda, hiç beklemediğim güçlü bir tokatla yere savruldum. Yanlışlıkla dilimi ısırmıştım.

Emily öfkeden kıpkırmızı kesilmişti. Parmağını bana uzatıp, "Adrian! Seni fazla şımarttık! Hemen Will'den özür dile!" dedi.

Yere serilmiş yatıyordum. Ağzımdaki kanı tükürüp meydan okudum: "Ben mi? Özür mü dileyeceğim? Ne yapmışım? Evliliğimi mahvetti ama ona bir yumruk bile atamıyor muyum?"

Emily daha da öfkelendi, sesi birden yükseldi. "Ne saçmalıyorsun sen? Will'le Sophie zaten sevgiliydi! Aralarına girmekte ısrar eden sendin! Senin gibi utanmaz bir kardeşim olduğuna inanamıyorum!"

Alayla güldüm. "Utanmaz mı? Sophie'yle nişanlı olan bendim. Şimdi aralarına giren ben mi oldum?"

Sophie bana soğuk gözlerle baktı. "Bizim nişanımız çoktan bozuldu! Senin gibi yüzsüz bir çapkınla asla evlenmem!"

Iris beni çekip ayağa kaldırdı. "Adrian! Derhâl özür dile!"

Hiç konuşmadan önümde duran insanlara baktım.

Emily'nin gözleri soğuktu. Iris tiksinmiş görünüyordu. Sophie ise bir an önce ölmemi ister gibiydi.

Scarlett kaşlarını çattı. Dudakları hafifçe aralandı ama sonunda o da sustu.

Bu sahne bana bir yıl önce yaşananları hatırlattı. William, Scarlett'le sık sık görüşüyordu. Scarlett'in hayranları onu ablamın peşine takılan bir sapık sanmıştı.

Scarlett onun haksızlığa uğramasına dayanamayınca sosyal medyada William'ın Parker ailesinin oğlu olduğunu açıklamıştı.

Bense ailenin gerçek oğlu olmama rağmen William'ın yerine suçu üstlenmek zorunda kalmıştım.

"Sen dışarı çıkarken hep korumalarınla geziyorsun. Will ise yapayalnız!" gibi şeyler söylüyorlardı.

Şaşkına dönmüştüm ama karşı koymuş, boyun eğmemiştim.

O zaman da herkes bana tıpkı şimdi olduğu gibi bakmıştı.

İçimde tarif edemediğim bir yorgunluktan başka bir şey kalmamıştı. Artık tartışacak gücüm bile yoktu.

Iris'in elinden kurtulup salona koştum. Masanın üzerinde duran meyve bıçağını aldım.

Scarlett irkilip yanıma koşmaya çalıştı ama William onu durdurdu. "Ade, ne yapıyorsun?"

William'a bakıp sırıttım. "Özür diliyorum."

Tetikte bekleyen Emily, Iris ve Sophie'den bakışlarımı kaçırdım. Elimi kaldırıp bıçağı hızla göğsüme sapladım.

Etrafımdan çığlıklar yükseldi. Gözyaşlarımın arasından gülümseyerek, "Canımla ödüyorum bedelini. Bu yeter, değil mi? Şimdi mutlu musunuz?" dedim.

Sıcak, koyu kan akıyordu. Kan kaybıyla başım döndü, dengemi yitirdim.

Biri hâlâ çığlık atıyordu. Kararan görüşümün arasından kadınların yüzlerindeki korkuyu seçebiliyordum.

Scarlett koşup bedenimi tuttu. Çılgınca, "Ambulans çağırın!" diye bağırdı.

***

Gözlerimi açtığımda burnuma yoğun bir dezenfektan kokusu doldu.

Her yer beyazdı. İçimde hafif bir heyecan kıpırdandı. "Sonunda geri döndüm mü?" diye düşündüm.

Başımı çevirdiğimde Emily'nin kan çanağına dönmüş gözlerini gördüm.

Can sıkıntısıyla gözlerimi kapattım. Emily'nin kısılmış sesi ilk kez sinirime dokunuyordu. "Adrian! İlgi çekmek için canına kıymaya kalkmanı kim söyledi sana?"

Daha da sinirlendim. Yastığımın altında sert bir şey vardı, beni rahatsız ediyordu.

Elimi uzatıp çıkardım. Biraz yıpranmış bir koruyucu tılsımdı.

On iki yaşımdayken ateşim bir hafta boyunca düşmemişti. Hastanede tam üç kez hayati tehlikem olduğu söylenmişti.

Iris bu tılsımı benim için almak üzere bin basamak çıkmıştı.

Daha sonra William yaralanınca tılsımı benden alıp ona vermişti.

Şimdi tılsım yeniden benim elimdeydi.

Bana yük olmaktan başka bir işe yaramıyordu. Elimi kaldırıp fırlattım.

Iris o sırada odaya girmişti. Tılsımın yere düşüşünü izlemekten başka bir şey yapamadı.

Başını kaldırıp bana öfkeyle baktı. "Adrian, tılsımı öylece atıyor musun?"