Bölüm 2

Scarlett duyduklarına inanamayarak donup kaldı.

Alayla güldüm. Yanından geçip küfürler savuran siyah arabanın sürücüsüne gittim. "Hasarın parasını sonra göndereceğim."

Scarlett yumruklarını sımsıkı sıktı. Gözlerinin kenarları kızarmıştı.

Tepkisine şaşırdım ama sebebini hemen anladım. "Ha, Parker ailesinin parasına dokunmadım. Kendi kazandığım paradan ödeyeceğim..."

"Ade!" Sonunda dayanamayarak sözümü kesti.

Yüzünde hafif bir incinmişlik görünce şaşırdım.

"Sen Parker ailesinin tek oğlusun. Bütün aile servetini sana vermekte bir an bile tereddüt etmem!" diye devam etti.

Bu sözler bana biraz gülünç geldi. Gözlerinin içine bakıp, "Öyle mi?" diye sordum.

Sanki ağzından çıkanı daha yeni fark etmiş gibi ürperdi.

Artık kâğıt üzerinde Parker ailesinin oğlu William'dı.

Ailenin gerçek oğlu olan bense onların gözünde kendi hayallerinde kaybolmuş, itibarsız bir adamdan ibarettim.

Gülüyordum ama gözyaşlarım yüzümden aşağı akıyordu.

Eskiden Scarlett'le etle tırnak gibiydik. Çekimlere giderken beni sete bile götürürdü.

Şimdiyse yüzünü asıp her seferinde William'ın istediğini yapmamı emrediyordu.

Beni yeniden arabaya sürükledikten sonra başını eğdi. "Will, Fizik Ödülü'nü alınca Parker ailesinin gerçek oğlunun sen olduğunu açıklayacağız. Her şeyin büyük bir yanlış anlamadan ibaret olduğunu söyleyeceğiz..."

Yanıt vermeye bile değmezdi. Yüzümü cama çevirdim.

Dışarıdaki manzara bulanık görüntüler hâlinde hızla akıp gidiyordu.

Bu dünyaya gönderilmeden önce kimsesizdim.

Bir sağlık kontrolünde kemik kanseri olduğumu öğrenmiştim.

Hastane yatağında yatarken şiddetli acı yüzünden bilincimi kaybetmiştim.

Gözlerimi yeniden açtığımda Sistem beni bu dünyaya getirmişti. Artık altı yaşında bir çocuktum.

Zihnimde bir ses yankılanmıştı: 'Parker kız kardeşler ve kadın başrol Sophie Walker'le yakınlık seviyelerin seksene ulaşır, Sophie'yle de evlenirsen dört milyar lira ödül alıp gerçek dünyaya döneceksin.'

Ardından cızırtı duyulmuştu. Neredeyse her şeyi hayal ettiğime inanacaktım.

Üstelik sağlıklı bir bedenle hayata yeniden başlama fırsatı hiç de fena görünmüyordu.

Araba sarsılmadan ilerliyordu. Scarlett bileğimi sımsıkı tutuyordu.

Parmaklarının uçlarıyla elimin üstünü usulca okşuyordu. Eskiden uyuyamadığım gecelerde de beni böyle yatıştırırdı.

Kimsesiz büyüdüğüm için bu özel ilgiye çok değer vermiştim.

Hatta görevi bırakıp sonsuza dek burada kalmak bile istemiştim.

Ama eve getirdiğim yetim çocuk William hayatımıza girince bütün sevgi ve ilgi ona yönelmişti.

Başta gönüllerini kazanmaya çalışmıştım. Sonra küsmüş, en sonunda umudumu yitirmiştim.

Sonunda aldığım tek yanıt şu olmuştu: "Bırak artık şu saçmalıkları. Ne hâle geldiğinin farkında mısın?"

Araba Parker Malikanesi'nin önünde durdu. Scarlett'in elini silkip arabadan indim.

Scarlett şaşkınlıkla arkamdan seslendi. "Ade, senin yüzünden yaralandım ben..."

Sözünü duygusuzca kestim. "Öyleyse doktora git. Bana söyleyince ne olacak?"

Parker Malikanesi'nin kapısını açtığımda ilk gördüğüm kişi William oldu. Kanepede oturmuştu, herkes etrafında pervane oluyordu.

Emily sert bir ifadeyle Sophie'ye soğuk soğuk söylendi: "Senin yüzünden Will üç gündür doğru düzgün ne yemek yiyebiliyor ne de uyuyabiliyor! Ona böyle mi bakıyorsun?"

William hemen araya girmeye çalıştı. "Emily, Iris, gerçekten iyiyim artık. Bir yanlış anlaşılmaydı, o kadar. Açıklığa kavuştu ya, ben ona seviniyorum."

Kapıda durup önümde sergilenen bu güzel aile sevgisi tablosunu izledim.

'Dopamin seviyesinde düşüş tespit edildi.' Sistem'in mekanik sesi biraz kısılmış gibiydi. 'Bu, şu anda çok üzgün olduğun anlamına mı geliyor?'