Bölüm 4

Kaşlarımı çattım. Sakin bir sesle, "Artık çöpten başka bir şey değil. Neden atmayayım?" dedim.

Iris'in göğsü inip kalkıyordu. Gözlerinde kırgınlık ve öfke vardı.

Ayağını kaldırıp koruyucu tılsımın üzerine bastı, topuğuyla ezdi. Sonra küçümseyerek güldü. "Adrian, şımarıklıktan kalbin taş kesilmiş! Nankörün tekisin! Sophie'nin seni bırakıp Will'i seçmesine şaşmamalı. Sen..."

"Iris!" Emily alçak sesle sözünü kesti.

Iris bana bakarken gözleri kızardı.

Yüzümde üzüntüden ya da pişmanlıktan bir iz arıyordu.

Oysa karşısında yalnızca ürpertici bir sakinlik buldu.

Iris öfkeden titriyordu. Boğazından bastırılmış bir hırıltı çıktı. "Adrian! Bu tılsım William'ın. Sana ödünç verilmişti. Atmaya hakkın yok!"

Şaşırtıcı bir huzur içindeydim. Umursamadan, "Öyleyse karşılığını öderim," dedim.

Sakinliğim, Iris için bardağı taşıran son damla oldu. Parmağını bana uzatıp öfkeyle bağırdı: "Hâlâ rol yapıyorsun! Pekâlâ, madem öyle istiyorsun, git yenisini al! Bin basamağın hepsini çıkacaksın. Bir tanesini bile atlamayacaksın!"

Emily itiraz edecek oldu ama Iris bir bakışıyla onu susturdu.

Anlaşılan Emily de beni hizaya getirmek için bunun iyi bir fırsat olduğuna karar vermişti.

Yaram çok ciddi değildi. Bu yüzden yalnızca ilgi çekmek için numara yaptığımı düşünüyorlardı.

Şehrin dışındaki, tepesinde kilise bulunan dağın eteğine vardığımda ansızın yağmur başladı.

Yağmur bin basamağı da buz gibi, kaygan bir hâle getirmişti. Yine de tırmanmaya başladım.

Yağmur suyu yarama işledi. Yakıcı bir acı bütün bedenime yayıldı.

Ama acıyı hissetmiyormuş gibi yaptım. Bunun son kez olduğunu, işim bittiğinde Iris'e borcumu tamamen ödemiş olacağımı içimden durmadan tekrarladım.

Ne kadar sürdüğünü bilmiyordum. Sonunda yeni bir koruyucu tılsım almayı başardım.

Sırılsıklamdım. Başım dönüyor, ateşim yükseliyordu.

Parker Malikanesi'nin kapısını açınca kendimi neşeli bir kutlamanın ortasında buldum.

William'ın etrafında kalabalık vardı. Elinde Fizik Ödülü'nün kupasını tutuyor, kendinden pek memnun görünüyordu.

Ama ortaya çıkmamla bütün neşe dağıldı.

İlk kaşlarını çatan Emily oldu. "Adrian, şu hâline bak! Bir de kendine Parker ailesinin oğlu mu diyorsun?" diye bağırdı.

Herkes dönüp bana baktı. Bakışlarında tiksinti ve bıkkınlık gördüm. Hiçbirinde kaygı yoktu.

Çevremdeki bakışları umursamadan doğruca William'ın yanına gidip tılsımı avucuna bıraktım.

William bu jestime şaşırıp elini geri çekti. Ama gözlerindeki sevinç parıltısını yakalamıştım. "Ade, lütfen böyle yapma. Seni suçlamak hiç aklımdan geçmedi..."

Sahte tavırlarını izleyecek hâlim yoktu. Arkamı dönüp uzaklaştım.

Arkamdan Emily'yle Iris'in beni azarladığını duyuyordum.

Duymamış gibi yaptım. Doğruca odama gidip kapıyı kilitledim.

Çekmecede sakladığım bıçağı çıkardım. Hiç tereddüt etmeden bileğime indirdim.

Kan akarken daha önce hiç yaşamadığım bir ferahlık hissettim.

Kapı çalındı. Scarlett'in sesi duyuldu. "Ade, kapıyı aç. Seninle konuşmak istiyorum."

Hayatım pamuk ipliğine bağlıydı. Ağzımı açacak gücüm bile kalmamıştı.

Iris bıkkınlıkla, "Bırak onu. Yine her şeyi büyütüp mağduru oynuyor. Gerçekten fazla şımarttık bunu," dedi.

Sonunda Scarlett üstelemedi. Ayak sesleri uzaklaştı.

Nihayet istediğim gibi gözlerimi kapattım. Ruhum hafifleyip yukarı süzüldü.

Hâlâ havadaydım ki odamın kapısı birden hızla açıldı.

Emily asık bir yüzle içeri daldı. Scarlett'le Iris de arkasındaydı.

"Adrian, sen..."

Önündeki kan gölünü görünce sesi bir anda kesildi.