LOGINSpecial Chapter 2 ท่านประธานคนใหม่ เรียนพร้อมเพื่อนจบพร้อมแพทย์มีอยู่จริง ร่างสูงของนายตุ่นที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ราคาหลักหมื่นได้พิสูจน์มาแล้ว นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองตามกรอบรูปที่บันทึกความทรงจำของชายหนุ่มกับผู้หญิงที่เขารักเอาไว้ ไล่ตั้งแต่ช่วงชีวิตมหาลัยยาวมาจนถึงสมาชิกของครอบครัวที่
เขาคงหมายถึงที่ยูทำกุญแจซอลท้องถี่ขนาดนี้ “ผมอยากอยู่เป็นพยาน” “พยานอะไร” ฉันโพล่งถามขึ้น จู่ๆ คนตัวสูงก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินเวียนมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน! ผู้คนในโรงอาหารต่างมองมาที่โต๊ะเราเป็นจุดเดียวกัน ฉันเกือบแหวใส่เขาไปแล้วถ้าไม่เห็นใบหูของเขาที่กำลังแดงจัดนั่น “นายเขิน?” “อย่าเพิ่งแซวตอนนี้ได้ไห
Special Chapter Suddenly We… หลายปีต่อมา... “คราวนี้น้องเขาเป็นไข้หวัดนะคะแต่ไม่ได้รุนแรงมาก แค่ทานยาตามที่หมอสั่งไปให้จนหมดก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วค่ะ” กุมารแพทย์สาวคนสวยคลี่ยิ้มบางให้กับเจ้าตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ “ขอบคุณนะครับคุณพิมพ์” “ไม่เป็นไรค่ะ น้องเกมเป็นเด็กที่ภูมิค
“เต๊ง! หมดเวลา” เสียงหวานดังโพล่งขึ้นปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ “เห้ย โกงหรือเปล่า” “แล้วนายนับหรือเปล่าล่ะ” “...” “นายไม่ได้นับใช่ไหมล่ะ งั้นแสดงว่าคำตัดสินชี้ขาดที่ฉัน โอเค๊ เอาล่ะคราวนี้ก็ตอบคำถามฉันมา” “เดี๋ยวๆๆๆ” “อะไรอีก” “ที่ผมมาวันนี้ผมเอาของมาให้คุณนะ ลืมแล้วรึไง” ผมเลิกคิ้วข้างหนึ่งถาม
Epilogue ผมชอบคุณตั้งแต่... Tun’ s part “ทิ้งไปแล้ว” “ทิ้งไปแล้ว?!!” ผมทวนคำพูดของนายกสโมสรของคณะตัวเองด้วยความมึนงง “อ่าหะ” “แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร” ผมถามพลางขมวดคิ้วแน่นบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ได้เป็นอย่างดี ผมพ่นลมออกจากปากเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้แต่ดูเหมือนว่ามันจ
“โหยยย~” “หยุดหอน!” นายตุ่นขัดเพื่อนของเขาอีกครั้งก่อนจะรั้งร่างของฉันให้ไปชิดลำตัว “นี่แฟนกู ชื่อพิมพ์รุ่นเดียวกันไม่ต้องไหว้” “สวัสดีคร๊าบบบ” แต่ก็นั่นแหละดูเหมือนว่าพวกเพื่อนของเขาจะไม่ฟังอะไรนายตุ่นเลย พวกเขายกมือไหว้ฉันเอ่ยทักทายพร้อมกันส่วนฉันได้แต่ส่งยิ้มแกนๆ ไปให้ “พวกมึงนี่น้ากูใช้ให้ไปท
จะตายไหมนะ นี่คือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมา ฉันรีบนำตัวเองออกมาจากรถท่ามกลางเหล่าบรรดานักศึกษาที่ต่างชะเง้อมองกันเข้ามาดู ต้องเป็นหมาแน่ๆ เลยอะ ฉันคิดในใจก่อนจะเดินกล้าๆ กลัวๆ อ้อมไปยังหน้ารถ ไม่มีอะไร... “ผมอยู่นี่” ฉันหันขวับไปยังต้นเสียงทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั่น จากหมาตัวโตกลายเป็นคนตัวโตไปได้ยัง
บ้าสิ...ยังไงก็ไม่ใช่แบบนั้นแน่ๆ “คุณหนูจะกลับแล้วหรือคะ” “ห้ะ...อ้อ ป้าสายใจ” “คุณหนูเป็นอะไรคะ เหม่อเชียว” “เปล่าหรอกค่ะ” ฉันตอบอย่างขอไปที “หรือหาของที่จะเอาไม่เจอ ไม่เห็นคุณหนูถืออะไรลงมาเลย” ป้าสายใจว่าพลางหลุบตามองที่มือทั้งสองข้างของฉัน “ให้ป้าช่วยหาให้ไหมคะ” “ไม่ต้องค่ะป้าสายใจ อาจจะอย
“ไม่ต้องทอนนะคะ ที่เหลือหนูให้น้องผู้หญิงคนนั้น” ฉันหยิบแบงก์ใบม่วงยื่นให้แม่ค้าหลังจากทานเสร็จ เหลือบไปมองเด็กหญิงที่กำลังล้างจานอยู่ “แต่...” “หนูให้น้องเขาเพราะหนูเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวน่ะค่ะ ไม่ได้มีเจตนาประสงค์ร้ายใดๆ ทั้งนั้นค่ะ หนูเรียนหมอ...น้องเขาก็อยากเรียนหมอถือว่าเป็นของขวัญรับน้องล่วง
กริ๊ง~~~~ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรียกสติของฉันให้กลับมาหลังจากจมอยู่กับภาพในวัยเด็กอันแสนเงียบเหงา ฉันแทบจะกดรับทันทีเมื่อเห็นรายชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ -คุณแม่- “สวัสดีค่ะ” “ป้าสายใจบอกว่าวันนี้ลูกกลับบ้านเหรอจ๊ะ” “อ่า...ใช่ค่ะ กลับไปเอาของที่ลืมไว้” “แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาอยู่บ้านเราสักที







