Masukหอพักไฟไหม้... ทำให้ฉันต้องย้ายมาอยู่บ้านของผู้ชายที่ไม่เคยรู้จัก เขาคือ "พี่ธีร์" รุ่นพี่คณะแพทย์ปีหก ผู้ขึ้นชื่อว่าเรียนเก่ง หล่อ สุภาพ และ...เจ้าระเบียบที่สุดในโลก ส่วนฉันคือ "อิงดาว" สาววิศวะปีสามที่ใช้ชีวิตตรงข้ามกับเขาทุกอย่าง ฉันชอบเปิดเพลงเสียงดัง ชอบกินอาหารตอนเที่ยงคืน ชอบหยิบของเขามาใช้โดยไม่บอก และที่สำคัญ...ฉันชอบแกล้งให้เขาเขิน คิดว่าเป็นเขาคนเดียวที่เสียอาการ แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่วันไหน... คนที่เริ่มใจสั่นกลับเป็นฉันเอง
Lihat lebih banyakตีสองสิบห้านาที!
เสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังขึ้นทั่วทั้งหอพัก อิงดาวสะดุ้งพรวดลุกขึ้นมานั่งบนเตียง แม้จะยังงุนงงแต่กลิ่นควันไฟที่ลอดเข้ามาตามช่องลมก็ทำให้เธอตื่นตัว เธอหันไปหารูมเมทที่นอนอีกเตียงแล้วร้องเรียกเสียงดัง
“ฟ้า...ยัยฟ้า ตื่น! ไฟไหม้!”
อิงดาวเด้งตัวจากเตียงอย่างรวดเร็ว สมองของสาววิศวะปีสามประมวลอย่างรวดเร็วว่าต้องทำอะไรก่อน เธอคว้าเสื้อคลุมที่พาดปลายเตียงแล้วทะยานไปเขย่าตัว ปลายฟ้า รูมเมตและเพื่อนสนิทที่นอนหลับลึกชนิดที่ว่า...ถึงแผ่นดินไหว ก็อาจจะไม่ตื่น
“ฮือ...อะไรของแก...คนจะนอน!” ปลายฟ้าพึมพำเสียงงัวเงีย
“นอนบ้านแกสิ ไฟไหม้หอ! ลุกเร็ว!”
อิงดาวคว้าโทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าสะพายที่ใส่ของจำเป็นเพียงใบเดียว กับกระเป๋าสะพายของปลายฟ้า แล้วฉุดแขนเพื่อนสนิทพาวิ่งออกจากห้อง
“ไป...ฟ้า วิ่งไปทางบันไดหนีไฟฝั่งทิศตะวันออก บันไดหลักนั่นควันหนาเกินไป”
เมื่อออกมาพ้นตัวอาคารได้ อิงดาวทอดถอนใจด้วยความโล่งอก หญิงสาวมองไปรอบๆ ก่อนจะหันไปหาคนเป็นเพื่อน ทั้งตัวเธอและปลายฟ้าต่างก็มอมแมมไปด้วยคราบเขม่าควัน เธอยิ้มปลอบใจเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวตามนิสัยสาวขาลุย ก่อนจะเอ่ยปากถาม
“ไฟไหม้หออย่างนี้ แล้วเราจะไปนอนที่ไหนกันดีล่ะแก...”
“ฉันคงโทรให้ที่บ้านมารับแหละ แกไปด้วยกันไหม ไปนอนบ้านฉันได้นะ” คนเป็นเพื่อนชวน แต่อิงดาวปฏิเสธเพราะเกรงใจ
“ไม่เป็นไร แก เดี๋ยวฉันโทรหาอาอุษดีกว่า”
เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนวิศวะโยธาในกรุงเทพฯ พอหอพักหญิงเกิดเหตุเพลิงไหม้จนน่าจะต้องปิดปรับปรุงยาวหลายเดือนแบบนี้ เธอจะไปซุกหัวนอนที่ไหน...
อิงดาวทรุดลงนั่งบนขอบบาทวิถีอย่างหมดแรง หยิบโทรศัพท์มือถือที่เหลือแบตเตอรี่อยู่ไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นมา กดโทรหาผู้ปกครองเพียงคนเดียวที่เธอสนิทที่สุดในกรุงเทพฯ
เสียงรอสายดังอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนปลายสายจะรับ
“ฮัลโหล อิงดาวเหรอลูก? ทำไมโทรมาป่านนี้?” เสียง อาอุษา งัวเงียตอบรับสาย
“อาคะ...หอพักดาวไฟไหม้ค่ะ”
“ว่าไงนะ! ไฟไหม้! แล้วดาวเป็นอะไรหรือเปล่าลูก? เจ็บตรงไหนไหม?” ปลายสายตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เสียงอาอุษาลุกลี้ลุกลนจนอิงดาวรู้สึกได้
“ดาวปลอดภัยดีค่ะอา ออกมาทัน เพื่อนๆ ก็ไม่มีใครเป็นอะไรร้ายแรง แต่...หอพักคงเข้าอยู่ไม่ได้อีกนานเลยค่ะ ดาวไม่รู้จะไปนอนไหนดี”
“โอ้ย ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก ไม่เป็นไรนะ ตั้งสติก่อน” อาอุษาถอนหายใจยาวผ่านสายด้วยความโล่งอกที่หลานสาวปลอดภัย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยนำเสียงครุ่นคิด “เอาอย่างนี้...ตอนนี้ตีสามแล้ว ดาวพาเพื่อนไปเปิดโรงแรมใกล้ๆ มหาวิทยาลัยนอนพักเอาแรงก่อน แล้วเดี๋ยวอาเป็นคนโอนเงินค่าห้องให้ พรุ่งนี้เช้า...อาจะจัดการเรื่องที่พักระยะยาวให้เอง”
“ที่พักระยะยาวเหรอคะ? ดาวว่า...จะลองหาอพาร์ตเมนต์แถวนี้ดูค่ะ”
“ไม่ต้องหรอก อาว่าหาห้องว่างกะทันหันแบบนี้ น่าจะหายาก แล้วยิ่งช่วงเปิดเทอมแบบนี้ราคาแพงหูฉี่ พอดีอานึกขึ้นได้ว่าเพื่อนสนิทอาเขามีบ้านในกรุงเทพฯ แถวๆ ไม่ไกลจากมหา’ลัยดาวเท่าไร เห็นว่า...ลูกเขาพักอยู่คนเดียว เดี๋ยวอาลองโทรไปคุยดูว่าจะขอฝากดาวพักที่นั่นชั่วคราวได้ไหม?”
“ไปอยู่บ้านคนอื่นเหรอคะอา...จะดีเหรอ?” อิงดาวขมวดคิ้ว รู้สึกเกรงใจขึ้นมาแปลกๆ เมื่อกี้ก็เพิ่งปฏิเสธเพื่อนไป มาตอนนี้ผู้เป็นอาจะให้เธอไปพักบ้านเสียเสียอีกแล้ว
“ดีสิ! เพื่อนสนิทอาเอง สนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียน มารยาทไม่ต้องพูดถึง ครอบครัวนั้นเขาน่ารักมาก ปลอดภัยกว่าไปเช่าห้องคนเดียวข้างนอกแน่นอน ลูกเขาก็เป็นเด็กดีน่ารัก เก่งงานบ้านงานเรือน อยู่กับเขาเผื่อเราจะเรียบร้อยน่ารักเหมือนเขาด้วย พ่อแม่เราคงปลื้มใจน่าดู” คนเป็นอายังพูดไม่หยุด แต่คนฟังนี่ทำท่าหาวหวอดๆ แล้ว ยิ่งตอนที่บอกว่า ...เก่งงานบ้านงานเรือน... อิงดาวแทบอยากจะกดตัดสาย กระทั่งเสียงอาท้วงมาตามสาย “ดาว...ยังฟังอยู่หรือเปล่า ทำไมเงียบล่ะ?”
“ฟังค่า...” เธอตอบเสียงยานคาง
“เออ...อาก็นึกว่าหายไปไหน อ่อ... เรียนมหาลัยเดียวกับเราด้วยนะ อาว่าดีนะ...จะได้ชวนกันเรียน ถ้างั้น...เอาตามนี้นะดาว พาเพื่อนไปนอนโรงแรมก่อน ส่งชื่อกับเบอร์โรงแรมมาให้อาด้วย เดี๋ยวอาจะได้จัดการเรื่องค่าห้องให้ แล้วพรุ่งนี้เช้าอาโทรหา”
เมื่อวางสายจากผู้เป็นอา อิงดาวก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอหันไปมองกลุ่มเพื่อนๆ ก่อนมองเลยไปยังหอพักที่เปลวไฟเริ่มมอดด้วยฝีมือของพี่ๆ นักดับเพลิง
สาววิศวะขาลุยที่เคยรับมือกับงานช่าง งานก่อสร้าง และปัญหาเฉพาะหน้ามาได้ทุกรูปแบบ กลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกลเมื่อคิดว่าจะต้องไปอาศัยบ้านคนอื่นอยู่...แม้จะเป็นเพียงเวลาชั่วคราวก็ตาม
อิงดาวมิได้รู้สักนิดว่า “ลูกเพื่อน” ของอาที่ทั้งเก่ง ทั้งน่ารัก ทำงานบ้านเป็น คนที่เธอต้องย้ายไปอยู่ร่วมชายคาด้วยนั้น...จะเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหกสุดเนี้ยบ เจ้าระเบียบขั้นสุด ที่ใช้ชีวิตตามตารางเวลาที่วางไว้แบบเป๊ะๆ ทุกนาที และเธอกำลังจะกลายเป็น ‘ภัยพิบัติ’ ลูกใหญ่ทีสุด...ที่จะเข้าไปปั่นป่วนชีวิตของเขาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
ที่ร้ายกว่านั้น...ลูกเพื่อนที่ว่า...เป็นผู้ชาย มิใช่ผู้หญิง!
ถ้ารู้...เธอจะไม่มีวันโอนอ่อนไปตามข้อเสนอของผู้เป็นอาแน่นอน!
เสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้นขณะที่อิงดาวยังนอนกุมขมับอยู่บนโซฟาด้วยความกลัดกลุ้มสุดขีด เธอสะดุ้งโหยงรีบยันกายขึ้นนั่งตัวตรงในทันทีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนของธีรัชก้าวเข้ามาในบ้าน ในมือของเขาหิ้วถุงใส่อาหารและขนมหวานเต็มทั้งสองมือ“อ้าว…ตื่นแล้วเหรอเรา?” ธีรัชยิ้มบางพลางทักหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา สายตาหลังแว่นที่มองนั้นมีแววเอ็นดู แต่กลับทำให้อิงดาวทำตัวไม่ถูก จนต้องหลบสายตาเขา“พี่…พี่ธีร์ กลับมาแล้วเหรอคะ? ไหนบอกว่ามีเคสถึงดึกไง?”“เขาเลื่อนน่ะ” ธีรัชตอบพลางเดินเข้าไปในครัวแล้ววางถุงอาหารลงบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอ ชายหนุ่มสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ดูเลิ่กลั่กชอบกลของหญิงสาวตั้งแต่เขาเดินเข้าบ้านมาแล้ว “เป็นอะไรไป? ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น ไม่สบายหรือเปล่า?” ชายหนุ่มถามพลางโน้มตัวลงมา ยื่นมือใหญ่อบอุ่นมาแตะที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวเขาและสัมผัสใกล้ชิด ยิ่งทำให้ภาพเหตุการณ์บนโซฟาเมื่อคืนนี้และเสียงครางในไฟล์เสียงเด้งขึ้นมาในหัวอิงดาวอย่างรวดเร็ว! “ปะ…เปล่าค่ะ! ดาวสบายดี!” อิงดาวเผลอขยับตัวถอยหลังจนตัวชิดกับโซฟาอีกด้าน ธีรัชมองท่าทีแปลกๆ ของแฟนส
โทรศัพท์ยังคงส่งเสียงและสั่นไม่หยุด ทว่าผู้เป็นเจ้าของกลับลนลานทำอะไรไม่ถูก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดตามไรผม ทั้งเขินทั้งอาย เสียงแหบพร่าจากไฟล์เสียงที่เปิดฟังเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาเหมือนฝันร้ายตอนกลางวันแสกๆอิงดาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วรวบรวมสติที่แตกกระเจิงก่อนจะกดรับสายปลายฟ้าด้วยน้ำเสียงที่บังคับไม่ให้สั่น“ปลาย…ว่าไง…”“ดาว! แกฟังแล้วใช่ไหม?” ปลายฟ้ายิงคำถามมาไม่ให้ตั้งตัว เสียงของเพื่อนสาวทั้งช็อกและอยากรู้อยากเห็นถึงขีดสุด “อย่าบอกนะว่า…เมื่อคืนนี้ แกกับพี่ธีร์สุดหล่อ…”ปลายสายละประโยคไว้เพียงนั้น แต่แค่นั้นก็มากพอให้อิงดาวทนฟังไม่ได้“กรี๊ด! หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะยัยปลาย!” เธอร้องห้ามเสียงหลง มืออีกข้างยกขึ้นกุมแก้วที่ร้อนผ่าวจนแทบสุก “มัน…มันไม่ใช่แบบนั้นักหน่อย!”“ไม่ใช่…ยังไงวะ! เสียงแกหวานเชื่อม ครางเรียกชื่อเขาเต็มสองหูขนาดนั้น ฉันฟังปุ๊บก็จำได้ทันทีเลยนะ!”“คือ…คือว่า…” อิงดาวพยายามเค้นสมองหาทางรอดสุดชีวิต สมองของสาววิศวะปีสามประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาเหตุผลมากลบเกลื่อน “มันเป็นคลิปเสียงจาก…ซีรีส์! เออ…ใช่! เหมือนฉันจะเปิดซีรี่ส์ดูแล้วเผลอหลับไปน่ะ แล้วก็
หลังจากธีรัชออกไปแล้ว อิงดาวก็เผลอหลับไปอีกกระทั่งสิบเอ็ดนาฬิกาเศษๆ จึงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหิว หญิงสาวเดินลงไปข้างล่าง ก่อนจะเลี้ยวเข้าครัวสายตาก็เผลอไปมองที่ห้องรับแขก…ภาพบางภาพที่ควรจะนึกไม่ออก…จำไม่ได้ จู่ๆ ก็กลับชัดเจนขึ้นมาจน ตัวหน้าเห่อร้อนไปหมด นึกดีใจที่อยู่คนเดียว ไม่อย่างนั้นคงเจอคำถามที่เธอไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรแน่ๆอิงดาวพรูลมหายใจออกจากปาก เดินไปเปิดตู้เย็นดูว่าจะทำอะไรง่ายๆ กินได้บ้าง แต่สายตากลับเจอกับแซนด์วิชไส้แน่นน่ากินสองคู่อ้วนๆ ห่อพลาสติกแร็ปวางใส่จานไว้บนชั้น มีโพสต์อิตแปะกำกับ เธอหยิบกระดาษแผ่นเล็กนั้นออกมาแล้วอ่าน…‘ทำแซนด์วิชไว้ให้ หิวก็กินซะนะ’หญิงสาวเผลอยิ้มออกมาตรงมุมปาก …พี่ธีร์คนดีของเธอนี่ช่างน่ารักจริง…เธอหยิบจานแซนด์วิชออกมานั่งกินที่โต๊ะกินข้าวด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย สองคู่ใหญ่ๆ ไม่เป็นปัญหาสำหรับอิงดาว เธอกินหมดภายในชั่วพริบตา อิ่มแล้วก็นั่งท้องตึงอยู่กับที่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาเธอยังไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูสักครั้ง“แล้วโทรศัพท์อยู่ไหนล่ะ…” เธอรำพึงออกมาเหมือนถามตัวเอง พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกครั้งสุดท
ความเงียบปกคลุมระหว่างสองหนุ่มสาวหลังจากที่อิงดาวตกปากรับคำ ‘ตกลง’ เป็นแฟนกับรุ่นพี่หนุ่มเนิร์ดสุดฮอตแบบงงๆ หญิงสาวหลุบตาลงมองมือตัวเองด้วยความเขินอายกับสถานะใหม่ที่ได้มาอย่างปุบปับ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างเธอกับรุ่นพี่ ยังเหมือนความฝันที่ลางเลือน เธอจำรายละเอียดไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็รู้ว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ ร่องรอยบอบช้ำบนร่างกายของเธอมันฟ้อง “อะแฮ่ม…” เสียงกระแอมของรุ่นพี่ดึงหญิงสาวกลับมา เธอเงยหน้ามองเขา จึงเห็นว่า ธีรัชเองก็หน้าแดง…หูแดง เขาเขินไม่น้อยไปกว่าเธอ แต่ก็ยังฝืนวางมากเข้ม “คะ?” “เดี๋ยวไปอาบน้ำอาบท่า แล้วก็พักผ่อน วันนี้มีควิซหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็หยุดสักวัน” “ค่ะ” ธีรัชเลิกคิ้วแปลกใจในความว่าง่ายของหญิงสาว “เดี๋ยวช่วงบ่ายพี่มีเคสที่โรงพยาบาล กว่าจะกลับก็คงดึก หาอะไรกินก่อนแล้วกัน ไม่ต้องรอพี่ เข้าใจไหม?” “ค่ะ” อิงดาวยังคงประหยัดคำพูดเช่นเดิม จนธีรัชแซวยิ้มๆ “เพิ่งรู้ว่าพูดเป็นอยู่คำเดียว” “เปล่าค่ะ ก็ดาว…ไม่รู้จะพูดอะไร” ธีรัชหัวเราะพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะบอก “ไปอาบน้ำเถอะเราน่ะ จะได้นอนพัก” “แล้วพี่ธีร์ละคะ…” “พี่ก็ต้องเตรียมตัวนิดหน่อย…” อิงดาวพยักหน้า