CHAPTER 4: ISIP BATA

Sa huli, napilitan si Brent na isama si Arabella sa bayan upang tulungang alisin ang pagkabagot ng dalaga. Dinala niya ito sa isang sikat na bar para uminom kasama ang kanyang mga kaibigan.

Nung una, ang plano talaga ni Brent ay makipagkita sa mga kasosyo niya para pag-usapan ang bagong negosyong kanilang itatayo at uminom nang kaunti bago matulog sa kanyang condo. Ngunit dahil kasama si Arabella, tila kailangan nang magbago ng plano. Mukhang kailangan na lang niyang uminom ng iced tea o softdrinks sa halip na alak para masiguradong makakauwi nang ligtas ang dalaga sa mansyon.

“Ito si Arabella, ang nakababata kong kapatid,” pormal na sabi ni Brent habang ipinapakilala ang dalaga sa kanyang pinakamatalik na kaibigan.

“Arabella, ito si Brian, kaibigan ko.”

“Magandang gabi po, Kuya Brian,” magalang at nakangiting bati ni Arabella bago umupo. “Ipagpatuloy niyo lang po ang pag-uusap niyo tungkol sa negosyo. Sumama lang ako kay Brent para mawala ang pagkabagot ko sa bahay.”

Napaangat ang kilay ni Brian bago binalingan si Brent. “Sige lang... Pero anong uri ng nakababatang kapatid ang kasama mo? Huwag mong sabihing itinatago mo lang pala ang maganda mong kapatid sa amin?”

Inaasar ni Brian ang kaibigan na biglang dumating kasama ang isang napakagandang babae. Wala naman itong masamang intensyon, ngunit bahagyang natigilan si Arabella at pilit na ibinaling ang mukha sa malayo. Ang kawalan ng pag-iingat sa mga salitang iyon—ang ideya ng itinatagong babae—ay mabilis na nagpaalala sa kanya sa karumal-dumal na nangyari nitong nakaraang gabi kasama si Enzo.

“Gago ka talaga,” mabilis na sangga ni Brent habang ipinagtatanggol ang dalaga. Ayaw niyang magalit si Arabella, kahit na nararapat lang iyon para sa walang ingat na dila ng kanyang kaibigan.

“Brent, mag-usap na kayo ng mga kaibigan mo,” malumanay na singit ni Arabella habang tumatayo. “Doon na muna ako uupo sa malapit sa stage para makinig ng music. Ang galing nung kumakanta, eh.”

Nananatili pa ring mabait at maunawain si Arabella—isang taong ayaw na may naiilang o nagkakagulo dahil sa kanya. Nagbigay siya ng isang pilit ngunit magalang na ngiti sa kaibigan ni Brent bago dahan-dahang naglakad palayo.

Sinundan siya ng tingin ni Brent bago kinompronta ang kaibigan. “Gago ka talaga. Hindi mo talaga mapigilan 'yang dila mo, 'no?”

“Bakit, saan ba ako nagkamali?” litung-litong depensa ni Brian. “Ikaw lang naman at ang kuya mong si Enzo ang kilala ko. Ilang taon na tayong magkaibigan pero ngayon ko lang nalamang may nakakabatang kapatid ka pala!”

“Naku, hindi 'yan ang iniisip mo,” napapailing na banta ni Brent. “Mabilis ka talagang makahanap ng gulo nang hindi mo namamalayan. Bilang na ang mga araw mo sa akin.”

Binigyan ni Brent ng huling babalang tingin ang kaibigan bago muling ibinaling ang kanyang atensyon kay Arabella. Kataka-takang kahit simpleng damit lang ang suot nito at walang kahit anong ayos sa mukha, madali pa rin itong lumilitaw at nakakatawag-pansin sa gitna ng maraming tao sa bar.

Nakita niya si Arabella na nakaupo malapit sa stage kung saan nagtatanghal ang isang live band. Inilabas ng dalaga ang kanyang telepono at sinimulang kunan ng video ang performance. Hindi na ito lumingon sa kanilang pwesto, na tila hindi man lang nakaapekto sa sarili ang mga sinabi ng kanyang kaibigan.

Iyon ang dahilan kung bakit minsan ay iniisip ni Brent na mas kahali-halina si Arabella kaysa sa kanyang ate na si Janella. Kahit na mas bata si Arabella, kumportable itong ipakita ang totoo. Sinasabi nito ang anumang nasa isip. At kung may nakagagalit o nakakadismaya sa kanya, simpleng naglalakad na lang ito palayo sa halip na pilitin ang sariling magtiis at magpanggap.

Inenjoy ni Arabella ang gabi sa pag-upo doon, habang nagre-record ng mga maikling clip ng mga love song at tahimik na nakikinig sa musika. Sa sobrang pagkalunod sa tugtog, hindi na niya namalayan ang mabilis na paglipas ng oras—hanggang sa tuluyang maubos ang battery ng kanyang phone at mamatay ito.

Tumingin ang malalaki at bilog na mga mata ni Arabella sa orasan sa kanyang bisig. Lagpas na pala sa alas-otso ng gabi.

Mabuti na lang at may dala siyang kaunting pera, kaya mabilis niyang tiningnan ang resibo ng pagkain at inuming inorder niya sa mesa. Balak na sana niyang magbayad sa counter bago hanapin si Brent, ngunit bigla na lamang itong lumitaw sa kanyang tabi—seryoso at halatang balisa ang mukha.

“May nangyaring masama. Umuwi na tayo.”

“Anong problema, Brent? Anong nangyari? Bakit nagmamadali ka?” takot na tanong ni Arabella.

“Bumagsak si Lola! Halika na, umalis na tayo!”

Mabilis na tumayo si Arabella at humawak sa braso ni Brent habang nagmamadali silang lumabas ng bar. “Malala ba ang pagkakabagsak ni Lola? May masakit ba sa kanya? Sino ang nag-aalaga sa kanya ngayon? Nadala na ba siya sa ospital, Brent?”

“Si Enzo ang nagdala sa kanya.”

“Nakausap mo na ba siya sa telepono?”

“Oo... kakakausap ko lang.”

Dahil sa matinding pag-aalala sa kanilang lola, nagmaneho si Brent nang napakabilis. Patay na ang telepono ni Arabella kaya hindi man lang niya matawagan ang kanyang ate na si Janella upang itanong ang totoong kalagayan ng matanda.

“Kasama na ni Lola ang mga doktor ngayon. Huwag kang masyadong mag-alala,” paalala ni Brent habang nakatutok ang tingin sa kalsada.

“Dapat nag-stay na lang ako sa tabi ni Lola...” paninisi ng dalaga sa sarili habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng kaba sa kanyang dibdib. “Hindi na sana ako lumabas...”

“Hayaan mo na. Walang sinuman ang nakakaalam na mangyayari ito,” marahang sabi ni Brent. Inilagay nito ang kanyang kamay sa ulo ni Arabella at marahang tinapik-tapik ito upang payapain ang loob ng dalaga. “Huwag mong sisihin ang sarili mo. Hindi mo kasalanan.”

Inabot ng halos isang oras ang pitumpung kilometrong biyahe papunta sa pinakamalapit na malaking ospital.

Pagkadating na pagkadating nila sa lobby, tinawagan agad ni Brent si Enzo upang alamin kung anong kwarto naroroon si Lola Alicia, bago mabilis na tumakbo patungo sa elevator kasama si Arabella na humahabol sa kanyang likod.

Nang makarating sila sa kwarto, wala silang pagkakataong magtanong agad tungkol sa kalagayan ng matanda. Tahimik na natutulog si Lola Alicia sa kama, habang nakaupo sa tabi nito si Janella at maingat siyang binabantayan.

Sa kabilang gilid naman ay nakatayo si Enzo na may madilim na mukha. Ang kanyang matalas at malamig na tingin ay agad na tumutok kay Arabella pagkapasok na pagkapasok nito.

“Natutulog si Lola. Huwag niyo siyang abalahin,” malamig na utos ni Enzo. “Kayong dalawa, lumabas kayo. Mag-usap tayo sa labas.”

Nanguna si Enzo sa paglakad palabas ng silid, kasunod si Brent, at si Arabella naman ang mabigat ang mga hakbang na nasa hulihan nila.

“Anong nangyari kay Lola, Enzo? At anong sabi ng doktor?” agad na tanong ni Brent nang makalabas sila sa hallway.

“Natalisod siya sa hindi pantay na bahagi ng sahig habang sinusubukang kunin ang telepono niya para tawagan ang isang tao.”

Habang sinasabi iyon, muling sumulyap nang matalim si Enzo kay Arabella, kaya dahan-dahang itinuro ng dalaga ang sarili.

“Ako ba... ako ba ang tinutukoy mo, Enzo?”

“At sino pa ba?” sinumbatan siya ni Enzo nang walang alinlangan. “Sino pa ba ang taong nagdahilang may sakit pero ang totoo, gusto lang gumala para magpakasaya? Alam mong nag-aalala si Lola sa ating lahat. Mas pinahahalagahan niya ang ibang tao kaysa sa sarili niya—tapos lumabas ka pa rin at pinag-alala mo siya nang ganito! Kumikilos ka na naman na parang isang isip-bata.”

Prangkang-prangka ang bawat salita ni Enzo habang nakatitig sa kanyang mga mata. Pagkatapos ay inilibot nito ang tingin sa ayos at suot na damit ni Arabella mula ulo hanggang paa.

“Tingnan mo rin yang suot mo. Anong uri ng maysakit ang lalabas nang nakadamit nang ganyan?”

“Kumalma ka nga, Enzo!” mabilis na awat ni Brent habang pumapagitna. “Bakit mo ba siya pinapagalitan nang ganyan?”

“Bakit, makatarungan ba 'yan?” binalingan din ni Enzo si Brent. “May kasalanan ka rin, Brent. Sobra mo siyang pinagbibigyan at pinoprotektahan, kaya nasanay na siyang nakukuha ang lahat ng gusto niya!”

“Enzo, pwede akong pagalitan kung galit ka, pero huwag mong sisihin si Brent,” pilit na depensa ni Arabella kahit nanginginig ang boses. “Walang kasalanan si Brent dito. Ako ang nagpumilit na samahan niya ako.”

Napairap si Enzo at nagpakawala ng isang malamig na tawa. “Hindi ba't 'yan mismo ang gawain ng isang isip-bata? Kung nalaman lang ni Janella na masama ang pakiramdam ni Lola, hindi iyon pupunta kahit saan dahil mag-aalala iyon nang husto. Hinding-hindi niya iiwan si Lola para lang lumabas at magpakasaya gaya ng ginawa mo... Magkapatid ba talaga kayong dalawa? Napakalayo ng ugali mo sa kapatid mo.”

Maaaring nailabas na ng galit na lalaki ang lahat ng inis na nagpupuyos sa kanyang dibdib, ngunit ang taong nakikinig sa kanya ay nakatayo lamang nang tahimik. Pilit nitong pinipigilan ang panlalabo ng paningin dahil sa mga luhang nagbabadyang pumatak mula sa kanyang mga mata.

“Bakit mo siya kinakausap nang ganyan, Enzo?!” galit na singhal ni Brent habang dumidikit kay Arabella. “Hindi ginusto ni Arabella na mangyari ang alinman dito! Bakit napakalupit mo sa kanya?!”

“Bakit, may mali ba sa mga sinabi ko?!” sumbat muli ni Enzo na mas lalong nagpadilim sa kanyang mukha.

“Brent...” pabulong at paos na sagot ni Arabella bago humawak sa braso ng lalaki. “Pabayaan mo na lang siya. Hayaan mo siyang sabihin ang lahat ng gusto niyang sabihin.”

Tumingin si Arabella kay Enzo—isang tinging punong-puno ng pait at matinding sakit.

“Alam ko namang hindi ako kailanman magiging sapat sa mga mata mo,” dagdag ng dalaga habang nanginginig ang boses. “Kung gusto mo akong ikumpara kay Ate Janella, walang point para makipagtalo pa kami sayo. Kahit anong mangyari, lalabas at lalabas pa ring ako ang masama.”

Nagpakawala si Enzo ng isang malamig at walang pusong tawa. “Hindi ba't kasalanan mo rin naman 'yan? Araw-araw inaalagaan ni Janella si Lola at halos hindi na nakakalabas ng bahay para makakita ng ibang lugar... pero kailanman ay hindi siya nagreklamo!”

Lalong lumapit si Enzo sa kanya atpuno ng pang uuyam ang kanyang mga salita. “Bakit kailangan mo pang sumama sa kanya para lumabas ngayon? Hindi ka pa ba nagsasawa sa pagpapakasaya? Nakakapasok ka sa eskwela, nakikipagkita sa mga kaibigan mo, nakakapaglakbay, at nakakaranas ng buhay... Nakuha mo na ang lahat! O nagseselos ka lang dahil nakakalabas si Janella paminsan-minsan kaya gusto mo ring lumabas?! Kahit kailan, wala ka talagang pakialam kay Lola, 'no?!”

“TAMA NA, ENZO!” sigaw ni Brent na pumagitna na nang tuluyan. “Sumusobra ka na! Hindi ganyan si Arabella!”

“Patawad...” pabulong na salita ni Arabella, ngunit sapat na para marinig ng dalawang lalaki.

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Enzo—ang lalaking kumuha ng kanyang pagkadalaga kagabi at nagtataboy sa kanya na parang basahan ngayong araw.

“Patawad kung nagalit ka,” dugtong ni Arabella habang tumutulo ang mainit na luha sa kanyang mga pisngi. “Patawad kung galit ka dahil kailangan mong magmadaling bumalik dito... Patawad dahil ang oras na dapat mong makasama nang mag-isa si Ate Janella ay naipagkait ko sa 'yo, 'di ba? Patawad... Patawad dahil ako ang dahilan ng lahat ng ito.”

Mabilis na pinunasan ni Arabella ang kanyang mga luha gamit ang likod ng kanyang kamay. Bago pa man makapagsalita uli si Brent o si Enzo, tumalikod na siya at mabilis na naglakad palayo sa hallway ng ospital.

Alam na alam niyang kailanman ay hindi siya naging mahalaga sa mga mata ng lalaking iyon. Lumalabas na kahit ang makita lang ang mukha at pumasok ang pangalan niya sa isip nito ay sapat na para mainis at magalit ito.

Sige.

Kung ayaw na siyang makita ng lalaki.. Maglalaho na lang siya ng tuluyan sa paningin nito, at hindi na magpapakita kailanman!