Hindi Siya Pumunta

I-tinype niya ang oo, binura ito, inilapag ang kanyang telepono nang nakataob sa mesa, at ginugol ang sumunod na dalawang oras sa pagbabasa ng unang tatlong kabanata ng kanyang aklat sa biology nang may kunwaring pokus.

Bawat ikaapat na pangungusap ay napagtatanto niyang alam na niya ang lahat ng mga bagay na ito. Iyon ang problema niya sa pagbabasa… palagi na niyang alam ang mga ito.

Paano?

Hindi pa niya alam sa ngayon.

Pagsapit ng alas-diyes, nakapagsulat na siya ng isa pang kabanata sa kanyang lihim na dokumento, hindi pa rin tiyak kung ano ang gagawin niya rito.

Dahil lang sa ang nasa isip niya ay masama.

Marahil, buktot.

Kumatok si Mara sa nagdurugtong na pader nang 10:30 PM, na tila kababalik lang, at binuksan ang p***o ng kwarto.

"Inimbitahan tayo ni Nia. Nag-text ba siya sa'yo?"

"Oo."

"At saka?"

"Nagbabasa ako."

Sumandal si Mara sa hamba ng p***o. Nagpalit ito ng kasuotang kaswal ngunit napansin ni Quin na napakasadyang pinili: maitim na maong, cropped top, at nakalugay at maluwag ang buhok. Mukha itong tulad ng mga taong gustong magmukhang walang kahirap-hirap ang porma pero nagbuhos ng matinding pagsisikap para magmukhang ganoon.

Kinilala ni Quin ang estratehiyang iyon mula sa mga taon ng pagmamasid. Hindi lang niya ito kailanman ginamit sa kanyang sarili.

"Sumama ka kahit isang oras lang," sabi ni Mara, magaan ang tono, hindi namimilit. "Kung ayaw mo, umalis ka. Walang obligasyon, walang utang na loob."

"Wala naman akong kinamumuhian."

"Kung ganoon, magiging ayos ka."

Isang sandali. Tiningnan ni Quin ang kanyang libro. Ang numerong binasa niya nang walang pumapasok sa kanyang isip.

"Bigyan mo ako ng sampung minuto," sabi niya.

Ang Room 212 ay tatlong p***o lang ang layo sa pasilyo ngunit pakiramdam ay parang ibang bansa.

Puno ito—hindi naman sa puntong nakakasulasok, ngunit marami-rami, may mga labinlimang tao, karamihan ay nasa ikalawang taon at iilang mas matatandang estudyante na hindi kilala ni Quin. Sapat lang ang hina ng musika para magkaroon ng kwentuhan sa ibabaw nito. May nagkabit ng mga string light sa paligid ng bintana at nagbigay ang mga ito sa silid ng katangiang sabay na mainit at bahagyang misteryoso. Itinala ni Quin ang lahat ng iyon sa unang apat na segundo at saka naghanap ng mga sulok.

Si Nia ang babaeng agad na lumitaw at bumati sa kanila nang may praktisadong init ng isang host, may likas na paraan ng pakikisalamuha, maasikaso ngunit hindi nakasasakal. Matangkad siya at mas maitim ang balat, na may uri ng hulma ng mukha na kapansin-pansin sa loob ng anumang kwarto.

"Sa wakas," sabi nito, pabalik-balik ang tingin kina Mara at Quin bago tumigil. "Narito na ang misteryosong ikatlong roommate."

"Quin," pakilala ni Quin.

"Tuloy ka," sagot ni Nia sa kanya.

Inabutan siya ng kung anong inumin sa pulang baso. Hinawakan niya ito nang hindi umiinom at nagmasid.

Ang party, kung matatawag man itong ganoon sa laking ito, ay kumikilos sa sarili nitong paraan. Inayos ng mga tao ang kanilang sarili sa mga grupong nagbabago-bago tulad ng mga naghahating selyula—nagsisimula ang mga usapan, nag-iiba ng direksyon, at naghihiwalay. Napasama si Mara sa isa sa loob ng apat na minuto. Si Jade, na sumama kahit pa sinabing tatlumpung minuto lang siyang mananatili, ay kasalukuyan nang nasa isang tila tunay na interesanteng usapan kasama ang isang tao malapit sa bintana.

Nakatayo si Quin hawak ang kanyang baso at nanood.

May lalaking lumitaw sa tabi niya. Katamtaman ang taas, maitim ang balat, at may mabagal at natutuwang ngiti na nakilala niya mula sa orientation mixer.

"Marcus," sabi nito, habang itinataas ang baba sa kanya.

"Alam ko. Nagkita tayo noong orientation."

"Naaalala mo."

"Naaalala ko ang karamihan sa mga bagay."

Tumawa ito. Hindi ito nagdepensa; tila talagang natuwa ito, na para bang isang magandang simula ng usapan sa halip na isang hamon. Tiningnan niya ito, tulad ng paraan ng pagtingin niya sa kabilang kasarian nitong mga nakaraang araw.

Nag-usap sila. Isa itong estudyante sa ikalawang taon na kumukuha ng pre-law mula sa Atlanta. Nagtanong ito ng mga bagay na tunay na tanong at hindi mga patibong para magyabang tungkol sa sarili, bagay na kanyang naibigan. Sumagot siya nang higit sa kanyang karaniwang maikling tugon. Sa kung anong punto ay napagtanto niyang nainom na pala niya ang halos kalahati ng kanyang baso nang hindi sinasadya.

Kinalaunan, marahil bandang hatinggabi, nang umunti na ang mga tao sa silid at naiwan ang mas pursigido at ang usapan ay naging mas mabagal at mas seryoso, si Mara—na nakaupong de-kwatro sa kama ni Nia at malinaw na napakakomportable na sa silid na ito at sa mga taong ito—ay bumaling kay Quin at nagsabi:

"Sige, may sinimulan si Nia noong nakaraang linggo at gusto ko itong ipagpatuloy. Bawat isa ay dapat magbigay ng tapat na sagot sa isang tanong. Walang pwedeng mag-pass."

May ilang umungol sa pagtutol. May ilang agad na pumayag. Nagtaas ng kilay si Marcus kay Quin mula sa kabilang dako ng silid.

Ang tanong, nang ilatag ito ni Mara, ay, "Ano ang pinakagusto mo na hindi mo pa kailanman naranasan o nakuha?"

Iba-iba ang naging sagot ng mga tao. May nagsabing pera, nang diretsahan, at umani ng tawanan. May nagsabing isang maayos na relasyon sa kanilang ama na hindi nangangailangang magpanggap bilang isang bersyon ng sarili na magugustuhan nito, at ang silid ay naging saglit at magalang na tumahimik bago nagpatuloy. May sinabi si Marcus tungkol sa pagnanais na makapagtayo ng isang bagay na magtatagal kahit wala na siya, na natagpuan ni Quin na mas interesante kaysa sa kanyang inaasahan.

Pagkatapos ay naging turn na niya.

May mga labindalawang mukha o humigit-kumulang, naiilawan ng mainit na liwanag ng mga string light. Nanood si Mara gamit ang partikular na matiyagang ekspresyong iyon. Tumingin si Quin sa kanyang baso.

Maaari siyang magsabi ng isang ligtas na sagot. May tatlo siyang nakahanda. Magaling siya sa mga ligtas na sagot na parang personal pakinggan pero hindi naman talaga.

Nag-angat siya ng tingin.

"Gusto kong makaranas na maghangad ng isang bagay," sabi niya, matatag at maingat ang boses. "Sa paraan kung paano maghangad ang ibang tao. Nang walang anumang nakaharang sa pagitan ko at noon, nang walang salamin."

The Glass ang ipinangalan niya sa kanyang dokumento.

At kung magiging isa nga itong libro tulad ng kanyang binabalak, iyon ang ipapangalan niya roon.

Tahimik na pinagnilayan ng buong kwarto ang kanyang sinabi.

"Ang salamin," ulit ni Nia, nag-iisip.

"Na parang nanonood lang ako mula sa labas. Buong buhay akong nanonood ng mga bagay mula sa labas. Gusto kong mapunta sa loob ng isa sa mga iyon."

Gusto niyang mapunta sa loob ng sarili niyang kwento, gusto niyang maging pangunahing tauhan, sawa na siyang maging pangalawang tauhan lang kung saan ang nanay niya o ang ibang tao ang bida.

Isang katahimikan. Hindi nakakailang, kundi ang uri na nabubuo sa paligid ng mga bagay na talagang totoo.

Hindi gawa-gawa.

Nakatitig sa kanya si Mara gamit ang isang ekspresyong hindi lubusang maipaliwanag ni Quin. Isang bagay sa pagitan ng pagkilala at ng isang desisyong ginagawa.

"Iyan ang pinakatapat na bagay na sinabi ninuman ngayong buong gabi," mahinang sabi ni Marcus.

Nagkibit-balikat si Quin, muling ibinalik ang kanyang pormal na tindig sa ibabaw ng katapatan tulad ng kumot na hinila nang pantay.

"Sabi niyo walang pwedeng mag-pass."

Natawa ang mga tao. Nawala ang tensyon ng sandali. Nagpatuloy ang usapan.

Ngunit nanatili ang ekspresyon ni Mara. At nang masalubong ni Quin ang tingin nito sa kabila ng silid kinalaunan, pinanatili ni Mara ang titig nang ilang saglit bago umiwas ng tingin.

May kung anong nagbago. Naramdaman iyon ni Quin.

Naglakad siya pabalik sa kanilang silid nang mag-isa pagsapit ng ala-una ng madaling araw, dahil nanatili pa roon si Mara, at nang makarating siya sa kanyang kama, napagtanto niyang nagugustuhan niya ang mga ganoong pagtitipon at hindi na siya magdadalawang-isip na pumunta muli sa mga ganoon.

Ang kanyang pinakamahalagang napagtanto para sa gabing ito ay: siya ang magiging sentro ng kanyang kwento at magugustuhan ng buong mundo ang kanyang karakter.

Marahil hindi ang buong mundo, kundi ang kanyang mga mambabasa.