Home / Romance / Gusto Ko Lang Makaisa / Hindi Siya Pumunta

Share

Hindi Siya Pumunta

Author: A.M.Betsy
last update publish date: 2026-08-21 06:47:06

I-tinype niya ang oo, binura ito, inilapag ang kanyang telepono nang nakataob sa mesa, at ginugol ang sumunod na dalawang oras sa pagbabasa ng unang tatlong kabanata ng kanyang aklat sa biology nang may kunwaring pokus.

Bawat ikaapat na pangungusap ay napagtatanto niyang alam na niya ang lahat ng mga bagay na ito. Iyon ang problema niya sa pagbabasa… palagi na niyang alam ang mga ito.

Paano?

Hindi pa niya alam sa ngayon.

Pagsapit ng alas-diyes, nakapagsulat na siya ng isa pang kabanata sa kanyang lihim na dokumento, hindi pa rin tiyak kung ano ang gagawin niya rito.

Dahil lang sa ang nasa isip niya ay masama.

Marahil, buktot.

Kumatok si Mara sa nagdurugtong na pader nang 10:30 PM, na tila kababalik lang, at binuksan ang p***o ng kwarto.

"Inimbitahan tayo ni Nia. Nag-text ba siya sa'yo?"

"Oo."

"At saka?"

"Nagbabasa ako."

Sumandal si Mara sa hamba ng p***o. Nagpalit ito ng kasuotang kaswal ngunit napansin ni Quin na napakasadyang pinili: maitim na maong, cropped top, at nakalugay at maluwag ang buhok. Mukha itong tulad ng mga taong gustong magmukhang walang kahirap-hirap ang porma pero nagbuhos ng matinding pagsisikap para magmukhang ganoon.

Kinilala ni Quin ang estratehiyang iyon mula sa mga taon ng pagmamasid. Hindi lang niya ito kailanman ginamit sa kanyang sarili.

"Sumama ka kahit isang oras lang," sabi ni Mara, magaan ang tono, hindi namimilit. "Kung ayaw mo, umalis ka. Walang obligasyon, walang utang na loob."

"Wala naman akong kinamumuhian."

"Kung ganoon, magiging ayos ka."

Isang sandali. Tiningnan ni Quin ang kanyang libro. Ang numerong binasa niya nang walang pumapasok sa kanyang isip.

"Bigyan mo ako ng sampung minuto," sabi niya.

Ang Room 212 ay tatlong p***o lang ang layo sa pasilyo ngunit pakiramdam ay parang ibang bansa.

Puno ito—hindi naman sa puntong nakakasulasok, ngunit marami-rami, may mga labinlimang tao, karamihan ay nasa ikalawang taon at iilang mas matatandang estudyante na hindi kilala ni Quin. Sapat lang ang hina ng musika para magkaroon ng kwentuhan sa ibabaw nito. May nagkabit ng mga string light sa paligid ng bintana at nagbigay ang mga ito sa silid ng katangiang sabay na mainit at bahagyang misteryoso. Itinala ni Quin ang lahat ng iyon sa unang apat na segundo at saka naghanap ng mga sulok.

Si Nia ang babaeng agad na lumitaw at bumati sa kanila nang may praktisadong init ng isang host, may likas na paraan ng pakikisalamuha, maasikaso ngunit hindi nakasasakal. Matangkad siya at mas maitim ang balat, na may uri ng hulma ng mukha na kapansin-pansin sa loob ng anumang kwarto.

"Sa wakas," sabi nito, pabalik-balik ang tingin kina Mara at Quin bago tumigil. "Narito na ang misteryosong ikatlong roommate."

"Quin," pakilala ni Quin.

"Tuloy ka," sagot ni Nia sa kanya.

Inabutan siya ng kung anong inumin sa pulang baso. Hinawakan niya ito nang hindi umiinom at nagmasid.

Ang party, kung matatawag man itong ganoon sa laking ito, ay kumikilos sa sarili nitong paraan. Inayos ng mga tao ang kanilang sarili sa mga grupong nagbabago-bago tulad ng mga naghahating selyula—nagsisimula ang mga usapan, nag-iiba ng direksyon, at naghihiwalay. Napasama si Mara sa isa sa loob ng apat na minuto. Si Jade, na sumama kahit pa sinabing tatlumpung minuto lang siyang mananatili, ay kasalukuyan nang nasa isang tila tunay na interesanteng usapan kasama ang isang tao malapit sa bintana.

Nakatayo si Quin hawak ang kanyang baso at nanood.

May lalaking lumitaw sa tabi niya. Katamtaman ang taas, maitim ang balat, at may mabagal at natutuwang ngiti na nakilala niya mula sa orientation mixer.

"Marcus," sabi nito, habang itinataas ang baba sa kanya.

"Alam ko. Nagkita tayo noong orientation."

"Naaalala mo."

"Naaalala ko ang karamihan sa mga bagay."

Tumawa ito. Hindi ito nagdepensa; tila talagang natuwa ito, na para bang isang magandang simula ng usapan sa halip na isang hamon. Tiningnan niya ito, tulad ng paraan ng pagtingin niya sa kabilang kasarian nitong mga nakaraang araw.

Nag-usap sila. Isa itong estudyante sa ikalawang taon na kumukuha ng pre-law mula sa Atlanta. Nagtanong ito ng mga bagay na tunay na tanong at hindi mga patibong para magyabang tungkol sa sarili, bagay na kanyang naibigan. Sumagot siya nang higit sa kanyang karaniwang maikling tugon. Sa kung anong punto ay napagtanto niyang nainom na pala niya ang halos kalahati ng kanyang baso nang hindi sinasadya.

Kinalaunan, marahil bandang hatinggabi, nang umunti na ang mga tao sa silid at naiwan ang mas pursigido at ang usapan ay naging mas mabagal at mas seryoso, si Mara—na nakaupong de-kwatro sa kama ni Nia at malinaw na napakakomportable na sa silid na ito at sa mga taong ito—ay bumaling kay Quin at nagsabi:

"Sige, may sinimulan si Nia noong nakaraang linggo at gusto ko itong ipagpatuloy. Bawat isa ay dapat magbigay ng tapat na sagot sa isang tanong. Walang pwedeng mag-pass."

May ilang umungol sa pagtutol. May ilang agad na pumayag. Nagtaas ng kilay si Marcus kay Quin mula sa kabilang dako ng silid.

Ang tanong, nang ilatag ito ni Mara, ay, "Ano ang pinakagusto mo na hindi mo pa kailanman naranasan o nakuha?"

Iba-iba ang naging sagot ng mga tao. May nagsabing pera, nang diretsahan, at umani ng tawanan. May nagsabing isang maayos na relasyon sa kanilang ama na hindi nangangailangang magpanggap bilang isang bersyon ng sarili na magugustuhan nito, at ang silid ay naging saglit at magalang na tumahimik bago nagpatuloy. May sinabi si Marcus tungkol sa pagnanais na makapagtayo ng isang bagay na magtatagal kahit wala na siya, na natagpuan ni Quin na mas interesante kaysa sa kanyang inaasahan.

Pagkatapos ay naging turn na niya.

May mga labindalawang mukha o humigit-kumulang, naiilawan ng mainit na liwanag ng mga string light. Nanood si Mara gamit ang partikular na matiyagang ekspresyong iyon. Tumingin si Quin sa kanyang baso.

Maaari siyang magsabi ng isang ligtas na sagot. May tatlo siyang nakahanda. Magaling siya sa mga ligtas na sagot na parang personal pakinggan pero hindi naman talaga.

Nag-angat siya ng tingin.

"Gusto kong makaranas na maghangad ng isang bagay," sabi niya, matatag at maingat ang boses. "Sa paraan kung paano maghangad ang ibang tao. Nang walang anumang nakaharang sa pagitan ko at noon, nang walang salamin."

The Glass ang ipinangalan niya sa kanyang dokumento.

At kung magiging isa nga itong libro tulad ng kanyang binabalak, iyon ang ipapangalan niya roon.

Tahimik na pinagnilayan ng buong kwarto ang kanyang sinabi.

"Ang salamin," ulit ni Nia, nag-iisip.

"Na parang nanonood lang ako mula sa labas. Buong buhay akong nanonood ng mga bagay mula sa labas. Gusto kong mapunta sa loob ng isa sa mga iyon."

Gusto niyang mapunta sa loob ng sarili niyang kwento, gusto niyang maging pangunahing tauhan, sawa na siyang maging pangalawang tauhan lang kung saan ang nanay niya o ang ibang tao ang bida.

Isang katahimikan. Hindi nakakailang, kundi ang uri na nabubuo sa paligid ng mga bagay na talagang totoo.

Hindi gawa-gawa.

Nakatitig sa kanya si Mara gamit ang isang ekspresyong hindi lubusang maipaliwanag ni Quin. Isang bagay sa pagitan ng pagkilala at ng isang desisyong ginagawa.

"Iyan ang pinakatapat na bagay na sinabi ninuman ngayong buong gabi," mahinang sabi ni Marcus.

Nagkibit-balikat si Quin, muling ibinalik ang kanyang pormal na tindig sa ibabaw ng katapatan tulad ng kumot na hinila nang pantay.

"Sabi niyo walang pwedeng mag-pass."

Natawa ang mga tao. Nawala ang tensyon ng sandali. Nagpatuloy ang usapan.

Ngunit nanatili ang ekspresyon ni Mara. At nang masalubong ni Quin ang tingin nito sa kabila ng silid kinalaunan, pinanatili ni Mara ang titig nang ilang saglit bago umiwas ng tingin.

May kung anong nagbago. Naramdaman iyon ni Quin.

Naglakad siya pabalik sa kanilang silid nang mag-isa pagsapit ng ala-una ng madaling araw, dahil nanatili pa roon si Mara, at nang makarating siya sa kanyang kama, napagtanto niyang nagugustuhan niya ang mga ganoong pagtitipon at hindi na siya magdadalawang-isip na pumunta muli sa mga ganoon.

Ang kanyang pinakamahalagang napagtanto para sa gabing ito ay: siya ang magiging sentro ng kanyang kwento at magugustuhan ng buong mundo ang kanyang karakter.

Marahil hindi ang buong mundo, kundi ang kanyang mga mambabasa.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Gusto Ko Lang Makaisa   Ginapos

    Ang umuugong na wand ay biglang hinila palayo sa klitoris ni Quin, may marahas na pagkiskis, at iniwan ang sensitibong dulo nito na parang umiiyak sa malamig na hangin ng booth.Kusang nanginginig ang balakang ni Quin, hinahanap ng katawan ang alitan na biglang nawala pagkatapos ng orgasmo. Bago pa man siya makahinga nang maayos, malupit na hinila ng First Man ang buhok ni Simone, pinunit ang bibig nito mula sa kanyang titi na may basang pop.Ang cobalt glass dildo, hawak pa rin ni Simone, nadulas palabas sa puki ni Quin, iniwan itong humihigpit sa kawalan. Gumuho si Quin sa velvet na dingding ng booth, mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib, ang tali sa kaliwang pulso ay humihiwa sa balat habang nakasabit siyang limp, basang-basa ng pawis sa kanyang crimson latex na damit.Hindi man sila nagtitig sa kanya. Inilipat nila ang buong atensyon kay Simone, inilipat ang sentro ng mundo ng booth.Humigop si Simone ng hangin, ang mga labi ay namumula at namamaga sa pang-aabuso, mascara ang dumada

  • Gusto Ko Lang Makaisa   Ang Dalawang Lalaki

    Ang Second Man ay walang respeto kay Quin at pinilit niyang idikit nang husto ang wand sa katawan nito.Ang umuugong na ulo nito ay tumagos nang may di-makataong tindi sa kanyang namamaga at basang-basa nang puki, na nagpadala ng electric na panginginig mula ulo hanggang paa. Umangat ang kanyang likod na tila itutulak ang sarili palayo sa dingding, habang ang latex ng kanyang damit ay umiingay sa presyon.Nakahawak pa rin ang isang kamay sa dingding, itinapon niya ang sarili pasulong, sinusubukang hawakan ang lapel ng coat nito gamit ang kabilang kamay.Ngunit hindi niya pinansin ang mga pagtatangka nito at lalo pang pinilit, dinudurog ang malambot na klitoris nito sa pagitan ng kanyang mga kamay.“Gusto mong maging maingay, puta,” ungol niya, ang boses ay nanginginig sa dibdib nito, “eh di gawin mo.”Bago pa makasigaw si Quin, inilipat ng First Man ang atensyon kay Simone. Hinawakan niya ang buhok nito mula sa ugat at pilit na itinulak pataas ang ulo. Dahil dito, huminto ang ritmo ni

  • Gusto Ko Lang Makaisa   Mga Laruin sa Party

    ​Bumagsak ang makapal na velvet curtains sa kanilang likuran, at pinutol ang malalakas na bass-thrums ng bodega tungo sa mga distansya at ritmikong pulso.​Sa loob ng booth ay kalmado at may amoy ng katad at sariwang alkohol wipes. Sa gitna ng espasyo, nakatayo ang nakabukas na mahogany chest na naiilawan ng isang spotlight. Humakbang si Quin pauna, ang kanyang mga Stiletto ay mahinang tumama sa karpet habang tinitingnan ang mga laruan sa loob ng lalagyan.​Ang mga glass dildo na may iba't ibang laki at may panloob na spiral ay nakasalansan sa itim na silk. Ang isang hanay ng vibrating nipple clamps na may mga silicone tip ay nakapulupot na parang mga ahas. Ang mga buhol-buhol na velvet-soft restraints sa iba't ibang kulay ng pula at itim ay naghihintay na magamit.​Lumapit si Simone kay Quin, ang kanyang itim na lace dress ay lumalangitngit sa bawat hakbang. Inabot niya at hinawakan ang malamig na ibabaw ng hubog at asul na glass dildo. "Malamig," bulong ni Simone habang binubuhat an

  • Gusto Ko Lang Makaisa   Makihalubilo Na

    ​Magkatabi sina Quin at Simone sa pinakataas ng marangyang hagdanan. Ang malamig na simoy ng hangin sa foyer ay hindi tumagos sa manipis na sutla ng kanyang damit, ngunit ang init ay nakakapit na sa kanyang balat.​Kararating lang nila sa mask orgy circuit party; ang malalaking koneksyon ni Simone ang nag-imbita sa kanila rito.​Inayos ni Simone ang kanyang maskara at bahagyang nanginginig bago ibinagsak ang kamay sa kanyang balakang.​"Handa ka na ba rito?" tanong sa kanya ng nakamaskarang mukha ni Simone. Ang domino mask ay gawa sa velvet, at ang mga butas para sa mga mata ay sapat na laki para makita ang paligid.​Sinundan ng nakamaskarang tingon ni Simone ang mga kulay-lila na ilaw sa ibaba ng hagdanan, kung saan ang hangin ay mabigat sa amoy ng mamahaling pabango, pawis, sex, at iba pa.​Hinawakan ni Quin ang gilid ng sarili niyang maskara, na gawa sa pinong ginto at itim na lace filaments. Nakakapanatag isipin na ang natitirang bahagi ng gabi ay hindi nakasalalay sa kung sino si

  • Gusto Ko Lang Makaisa   Mga Plano sa Linggo

    ​Noong umaga ng Linggo, nagising si Quin nang mas huli kaysa sa karaniwan.​Pagkaalis sa apartment ni Professor Hartwell, kahit pagod na pagod, hindi man lang siya nakatulog kaagad. Paulit-ulit na umikot ang kanyang mga isip sa ulo hanggang sa tuluyang makatulog sa sobrang pagod.​Habang sumisikat ang araw sa mga kurtina at tumatama sa kama, iniabot niya ang kanyang telepono. May ilang notipikasyon itong nagpakita. Una, isang mensahe mula kay Simone: Huwag mong kalimutan. Mamimili tayo ngayon. Sinuundan ito ng isa pang mensahe mula kay Mara: Buhay ka pa ba?​Nakangiti niyang ibininalik ang telepono sa kama at umungol dahil kailangan na niyang tumayo. Dahil may mga plano siya.​Ipinapasyal siya ng kanyang ama para mag-brunch.​Medyo kakaiba ang tunog nito para kay Quin, hindi dahil ayaw niyang makasama ito, kundi dahil nagsisimula pa lamang silang muling kilalanin ang isa't isa. Matagal na panahon kasing malamig ang kanilang relasyon. Ngayon na nag-uusap na sila, nahihirapan silang pah

  • Gusto Ko Lang Makaisa   Gefährlich dunkel

    Für einen Moment war das Atmen das einzige Geräusch im Raum. Quin verlangsamte ihre Bewegungen, reinigte die Spitze seines schlaff werdenden Glieds mit ihrer Zunge und kostete die letzten Tropfen aus ihm heraus. Sie glaubte, es sei vorbei, glaubte, es sei ihr gelungen, ihn zufriedenzustellen.Doch dann krallte sich seine Hand in ihr Haar und drückte fest zu.Es war eine schmerzhafte Erfahrung für sie; der Schmerz zog direkt von ihrem Kopf bis in die Kopfhaut.Bevor sie überhaupt reagieren konnte, riss Professor Hartwell ihren Kopf gewaltsam nach oben, ließ ihren Nacken knacken und zog sie von seinem Schwanz weg. Sie schnappte nach Luft, der Mund stand ihr offen, die Lippen geschwollen von seinem Samen und Speichel. Sie blickte zu ihm auf, während ihr Hals bis an die Grenze ihrer Stabilität auf den Knien überstreckt wurde.Professor Hartwell sah von oben auf sie herab, seine Augen gefährlich dunkel und drohend.Von seinem postkoitalen Gesichtsausdruck war nichts Sanftes mehr übrig – nu

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status