บททั้งหมดของ Gusto Ko Lang Makaisa: บทที่ 1 - บทที่ 10

"Hmmm…" pumasok ang tunog sa silid, mahina ngunit imposibleng balewalain. Gumalaw si Quin Ashford sa ilalim ng kanyang kumot, nakapikit pa rin ang mga mata; pagod siya; kalilipat lang niya ngayong araw at dumaan sa samu't saring proseso ng admisyon. Kailangan niya ng tulog.May sumisingaw na mahihinang ungol sa hangin ng kwarto sa hostel, isang mababa at paulit-ulit na tunog na pumukaw kay Quin mula sa pagkakahimbing. Kumurap-kurap siya, habang umaakma ang kanyang mga mata sa dilim. Hindi naman lubusang madilim ang silid; nakabukas ang isang mahinang lampara sa tabi ng kama, na lumilikha ng mahahaba at baluktot na anino sa maliit na espasyo. Nagpatuloy ang ingay—isang basa at madulas na tunog kasabay ng mabilis na paglanghap ng hangin, saka isang mababa at nanginginig na daing na tila nagpapakatal sa bakal na balangkas ng kanyang double-deck na kama.Gumalaw si Quin, lumikha ng kaluskos ang mumurahing kutson sa ilalim niya. Ipinikit niya nang mariin ang kanyang mga mata, pinipilit ang

Bagay Nang Ganoon Kalantad.Dumating ang Sabado tulad ng karaniwang pagdating ng mga unang Sabado sa isang bagong lugar—mabagal, may isang uri ng kaluwagan na hindi kailanman nararanasan sa mga araw ng may pasok.Nagising si Quin bago pa ang dalawa niyang kasama sa silid, nagtimpla ng kape, at umupo sa kanyang mesa habang nakabukas ang kanyang lihim na dokumento.Marami na siyang naisulat sa mga nakalipas na araw at nagsisimula na niyang mapagtagpi-tagpi kung ano ang gagawin niya rito.Gusto niya ang oras na ito. Mas tahimik ang dorm. Sa labas ng bintana, nasisinagan ng maagang liwanag ang Hargrove campus sa isang partikular na anggulo na nagpamukha rito tulad ng nasa brochure: sadya, halos mala-pelikula, na tila ba alam ng arkitektura na ito ay hinahangaan.Isinulat niya ang lahat ng mga nangyayari simula nang pumasok siya sa eskwela sa maayos at pantay na mga letra, at sinabi sa sarili na hindi niya masyadong iniisip ang pag-uusap kagabi, at hindi niya iniisip ang kanilang ginagawa,

Pabalik pa lang si Quin mula sa kapilya noong Linggong iyon nang marinig niya ang mga tinig na iyon; naintindihan na niya ang mga ito. Hindi na siya ganoon kainosente pagdating sa bagay na ito.Nagpasya siyang mas mabuting magpalipas-lipas muna ng oras sa paligid, ngunit kuryosidad ang bagay na hindi niya mapaglabanan. Hindi pa niya sila nakikita sa araw, at kahit sa gabi, halos hindi niya nakikita ang totoong tagpo.Nanaig sa kanya ang kuryosidad, na nagtulak sa kanyang hawakan ang seradura ng pinto. Pagkabukas ng pinto, ang hanging sumalubong sa kanya ay makapal, maalinsangan, at may malinaw na amoy ng pagtatalik.Napatigil si Quin.Hindi ito ang kanyang inaasahan, napakahigpit ng kapit ng kanyang kamay sa seradura ng pinto hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko.Nagliliwanag ang silid sa dorm sa malamlam at kumukutitap na liwanag na nagmumula sa isang mabangong kandilang nakasabit sa kung saan sa loob ng kwarto.Hindi pa siya handang hanapin ito dahil nakapako ang kanyang tingin s

Umakyat si Marcus sa kama, lumalangitngit ang balangkas sa pagtutol sa ilalim ng dagdag nitong bigat. Lumuhod ito malapit sa baywang ni Quin, pinagmamasdan ang pagtatrabaho ni Mara gamit ang nanlalabong mga mata sa pagnanasa. Lumipat ang kamay nito para palitan ang kamay ni Jade sa tiyan ni Quin, binabaybay ng mga daliri ang kurba ng kanyang balakang bago sumisid pababa. Dumampi ito sa hindi pa nagagalaw na lagusan ni Quin, ang dulo ng kanyang daliri ay umiikot sa masikip na buko ng laman na hindi pa kailanman nararating."Ang sikip mo pala, putang ina," ungol ni Marcus, tumutulo ang bawat salita sa labis na libog. Idiniin nito ang dulo ng daliri papasok sa loob, sinusubukan ang higpit, nararamdaman kung paano kumapit ang katawan nito sa kanya sa halo ng takot at pananabik.Pinutol ni Jade ang halik, umatras nang bahagya sapat lang para kagatin ang sensitibong dulo ng tainga ni Quin. Dumampi ang mga ngipin nito sa balat, nagpapadala ng matalim na kuryente ng sarap at sakit pababa sa g

Miyerkules. Huwebes. Nakatagpo na siya ngayon ng isang rutina sa bago niyang linggo na hindi niya kailanman naranasan noon: mga lektura, lab, ang dining hall, at ang football field kung saan siya pumupunta para maglibang, sa pag-aakalang ang puro trabaho at walang laro ay tiyak na magpapabagot sa isang babae.Maayos naman ang mga klase; magaganda pa nga ang mga ito. Ang akademya ay isang bagay na labis niyang ikinatutuwa.At pagkatapos ay nariyan ang kwarto. Isa itong kapaligiran—isang kapaligirang naging mahalaga. Bumabalik siya sa kanyang kwarto pagkatapos ng mga klase, hindi tulad noong unang linggo na napipilitan lamang siya, kundi pinipili na niyang bumalik ngayon.Laging naroroon si Mara sa iba't ibang paraan: pisikal man, sa pamamagitan ng text, o kaya'y sa amoy ng pabango nito sa kwarto. Ngunit si Jade ay mas maingat, mas madalas na wala, at laging bumabalik nang may tikas at kahinahunan, na nagpapahiwatig na may pinuntahan ito at may ginawang hindi na nito kailangang pag-usap