Hoofdstuk 4: Vijandige overname

Ik haatte haar nog voordat ik haar ook maar had aangeraakt. Dat is de meest nette manier om het te zeggen.

Elena Voss kwam zes maanden geleden de directiekamer binnen in een elegant, antracietkleurig pak en met een glimlach die scherp genoeg was om door de kwartaalprognoses heen te snijden. Ze presenteerde niet alleen ideeën, ze maakte ook die van iedereen met de grond gelijk. Vooral die van mij, en ik ben nog nooit zo makkelijk onderuitgehaald.

"Daar ben ik het niet mee eens," zei ze tijdens haar eerste directievergadering, terwijl haar ogen over het gepolijste walnotenhouten bureau naar mij gleden. "Ik denk dat Camilles aanpak aan verbeelding ontbreekt." Ze knipperde niet met haar ogen, ik ook niet. Dat was het begin.

We werden de twee roofdieren van het bedrijf die op dezelfde prijs aasden: Chief Operating Officer. Eén promotie. Twee van ons. Gelijke prestatie-indicatoren. Gelijke meedogenloosheid.

Ze kaapte klanten van me weg met fluwelen diplomatie. Ik reageerde door haar te slim af te zijn met budgettoewijzingen. Ze stuurde strategische herzieningen naar de directie. Ik corrigeerde haar prognoses publiekelijk. We waren venijnig, beheerst, professioneel en onder elke uitwisseling broeide iets.

Het begon klein. Haar hand raakte de mijne toen we allebei naar hetzelfde contract grepen. Haar hak schaafde per ongeluk langs mijn enkel onder de vergadertafel, maar het voelde niet als een ongeluk. De manier waarop ze twee seconden te lang oogcontact hield nadat ze had gezegd: "Je ziet er moe uit, Camille. Werk je te hard?" Ik was niet moe. Ik stond op springen.

De avond dat alles veranderde, waren wij de laatsten op kantoor. Regen kletterde langs de ramen van vloer tot plafond en vervaagde de stad tot een zilverachtige, onrustige gloed. De raad van bestuur had aangekondigd dat ze hun beslissing voor het einde van de week zouden nemen. Over vijf dagen.

Elena stond zonder kloppen in mijn deuropening. "Je hebt me daarbinnen ondermijnd," zei ze kalm.

Ik keek niet op van mijn laptop. "Als je doelt op het corrigeren van je gebrekkige overnamestrategie—"

"Je hebt me voor schut gezet."

Nu keek ik op.

'Je bent niet snel verlegen.'

Haar kaak spande zich aan.

God, wat was ze mooi als ze boos was. Beheerste woede gehuld in zijde en een perfecte botstructuur. Ze stapte mijn kantoor binnen en sloot de deur zachtjes achter zich.

'Ik verlies niet, Camille.'

'Ik ook niet.'

We stonden daar. Op anderhalve meter afstand. De lucht voelde zwaar aan.

'Geniet je hiervan?' zei ze.

'Winnen?'

'Vechten met mij.'

Ik liet een langzame glimlach op mijn lippen verschijnen. 'Vlei jezelf niet.'

Ze kwam dichterbij. Een stap. Toen nog een.

Mijn hartslag schoot omhoog, maar ik weigerde achteruit te deinzen. Als dit een machtsspel was, zou ik niet de eerste zijn die zich terugtrok.

'Je houdt me in de gaten,' mompelde ze.

'Ik houd de concurrentie in de gaten.'

Haar ogen dwaalden even naar mijn mond.

'Dat bedoelde ik niet.'

De kamer voelde kleiner aan. De regen werd harder.

"Denk je dat ik het niet zie?" vervolgde ze. "Elke vergadering. Elke uitdaging. Je buigt voorover als ik spreek. Je pupillen verwijden zich."

Mijn adem stokte even.

"Je projecteert."

Ze stopte op een paar centimeter afstand. Dichtbij genoeg om haar parfum te ruiken, dichtbij genoeg dat als ik mijn hoofd zou kantelen...

"Ik projecteer niet," zei ze zachtjes. "Ik observeer."

Haar hand kwam omhoog en zweefde vlak bij mijn taille.

"Als je me aanraakt," zei ik, mijn stem vastberadener dan ik me voelde, "kun je maar beter voorbereid zijn op de gevolgen."

Haar blik werd donkerder.

"Is dat een dreiging," vroeg ze, "of een belofte?"

Buiten flitste de bliksem en toen raakte ze me aan. Alleen haar vingertoppen, nauwelijks voelbaar, rustend op mijn heup, maar het voelde als een brandmerk.

Mijn lichaam verraadde me onmiddellijk met een gevaarlijke, laag opkomende hitte. Ik greep haar pols stevig vast en ze haalde diep adem.

Een seconde lang stonden we als versteend in elkaar verstrengeld. Mijn hand om haar pols. Haar vingers nog steeds om mijn middel. Onze ademhaling onregelmatig.

"Je begint niet aan iets wat je niet kunt afmaken," fluisterde ik.

Haar lippen openden zich lichtjes.

"Wie zegt dat ik het niet kan afmaken?"

Ik trok haar dichter naar me toe.

Niet zachtjes.

Haar lichaam botste tegen het mijne en de schok ervan verbrijzelde alle zelfbeheersing die ik nog had.

Onze monden botsten hongerig tegen elkaar. Maandenlange spanning brak los in één wanhopige botsing.

Ze kuste zoals ze ruzie maakte, eerst strategisch, toen verwoestend brutaal. Ik voelde haar hand over mijn rug glijden, haar vingers in mijn haar, mijn hoofd kantelend voor betere toegang.

Een zacht geluid ontsnapte me voordat ik het kon tegenhouden.

Haar mond krulde zich tegen de mijne.

"Je haat dit," mompelde ze tegen mijn lippen.

"Ik haat je."

"Leugenaar."

Ik draaide ons om en drukte haar rug tegen de glazen wand met uitzicht op de stad. Het koele oppervlak raakte de warmte van haar lichaam en ze hapte zachtjes naar adem toen ik haar polsen boven haar hoofd vastklemde.

Nu had ik de controle. Althans, dat dacht ik.

"Je trilt," fluisterde ze.

Dat klopte. Niet van zwakte. Van verlangen.

"Je maakt me gek," zei ik, terwijl mijn mond langs haar kaaklijn gleed. "Je trekt alles wat ik bouw in twijfel. Je daagt elke beslissing uit."

Haar adem stokte toen mijn lippen naar haar keel bewogen.

"Je gaat de uitdaging aan," antwoordde ze, haar stem nu lager. "Je vindt het fijn om iemand te hebben die niet buigt."

Ze had gelijk. Dat was het probleem.

Ik liet haar polsen los en liet mijn handen langzamer langs haar armen glijden. Doelbewust. De vorm van haar lichaam verkennend...

gh op maat gemaakt.

"Dit is een vergissing," zei ik, hoewel mijn lichaam het daar duidelijk niet mee eens was.

"Waarschijnlijk."

Geen van ons bewoog zich weg.

Haar handen vonden mijn taille en gleden onder de rand van mijn blazer. Het contact was elektrisch, huid op huid dit keer. Ik haalde scherp adem.

Ze leunde naar me toe, haar lippen streelden mijn oor. "Zeg dat ik moet stoppen," zei ze zachtjes.

"Dat doe ik niet," ademde ik.

Haar vingers trokken samen.

We kusten elkaar opnieuw, langzamer nu, intenser. Geen woede dit keer. Alleen maar passie.

Elke aanraking voelde versterkt. Elke beweging van haar heupen tegen de mijne stuurde vonken door mijn zenuwen. De maandenlange rivaliteit had iets explosiefs opgebouwd en nu ontplofte het.

Ze liep achteruit totdat mijn bureau tegen mijn dijen drukte. Zonder de kus te onderbreken, tilde ze me erop. De dominantie deed mijn maag omdraaien.

'Je denkt dat je de touwtjes in handen hebt,' mompelde ze.

'Dat heb ik ook.'

Ze glimlachte ondeugend en veelbetekenend terwijl haar handen weer naar mijn heupen gleden. 'Bewijs het maar.'

Die uitdaging maakte iets in me los. Ik trok haar dichter naar me toe, nam haar mond weer in bezit en verdiepte de kus tot ze een geluid maakte dat half adem, half kreun was. Mijn handen dwaalden nu brutaler over haar flanken en namen de rondingen in zich op die ik maandenlang had genegeerd. Haar zelfbeheersing wankelde, en die van mij ook.

We bewogen samen in een ritme dat minder over tederheid ging en meer over urgentie, over het eindelijk claimen van iets wat we allebei hadden ontkend.

Toen ze zich eindelijk terugtrok, rustte haar voorhoofd tegen het mijne. Toen begonnen we weer te zoenen. Terwijl we zoenden, bewoog ze haar handen en begon mijn broek open te ritsen, waarna ze zich terugtrok en mijn broek langs mijn benen naar beneden trok. Ik stapte eruit en ze glimlachte voordat ze me op mijn bureau duwde.

Ik trok mijn blazer en bh uit en gooide ze op de grond. Ze deed een stap achteruit en kleedde zich ook uit, terwijl ze me plaagde. Ik staarde naar haar volle, stevige borsten, haar roze, harde tepels, haar platte buik en haar geschoren vagina. "Je bent zo mooi," complimenteerde ik haar.

"Jij ook, schatje... je lichaam maakt me geil," zei ze.

Ze kwam weer naar me toe en begon me te kussen, terwijl ze onze borsten tegen elkaar wreef en mijn handen haar lichaam verkenden. Plotseling ging ze op me zitten en wreef onze vagina's tegen elkaar, terwijl we elkaar kusten en elkaars tepels plaagden. Ik legde mijn handen op haar heupen en begeleidde haar terwijl ze haar vagina over de mijne wreef. Mijn kantoor vulde zich met smakgeluiden en onze kreten. We bleven tegen elkaar aan wrijven totdat we allebei tegelijk een orgasme kregen.

Ze klom van me af, trok me naar de rand van mijn bureau en ging toen op mijn stoel zitten, recht tegenover mijn vagina. Ze glimlachte naar me terwijl ze mijn benen spreidde en vol bewondering naar mijn kutje staarde. Toen voelde ik haar zachte lippen op mijn dijen en ik hapte naar adem van genot. Ze bleef kussen, van mijn dijen omhoog, en begon toen te likken toen ze bij mijn kutje aankwam. Toen haar tong mijn clitoris raakte, ontsnapte er een luide kreun uit mijn mond. "Het voelt zo goed, schatje," kreunde ik.

"Heb geduld, schatje... laat me je prachtige kutje opeten," antwoordde ze terwijl ze harder en sneller over mijn clitoris wreef. Haar tong likte terug naar mijn ingang en ze bracht hem in mijn kutje en begon hem erin te rollen. "Verdomme! Hoe ben je hier zo goed in?" vroeg ik, en ze glimlachte alleen maar.

Haar vlezige tong drukte gecontroleerd tegen mijn clitoris, waardoor ik me tegen haar mond kronkelde. Ze schoof haar handen onder me en greep mijn billen vast, trok me stevig naar zich toe terwijl ze aan mijn clitoris zoog en tegelijkertijd haar kaak liet trillen. Een paar minuten later, onder haar mond, schreeuwde ik het uit toen een nieuwe golf van orgasme over me heen spoelde. Mijn dijen trilden en klemden zich om haar hoofd terwijl ze me vasthield en elke druppel vocht uit mijn vagina zoog.

Ik zakte zwaar in elkaar op mijn bureau, buiten adem van het intense orgasme. Ze klom over me heen en begon me opnieuw te kussen, terwijl ik mijn eigen smaak op haar lippen proefde. We kusten en streelden elkaar een tijdje, voordat ik haar wegduwde. "Nu ben jij aan de beurt," zei ik, terwijl ik haar positie innam en zij de mijne.

Meteen zag ik haar vagina wijd open, dook ik erin en begon eraan te likken. Meteen slaakte ze een kreun. Ik draaide mijn tong in cirkels over haar clitoris, in een constant ritme, voordat ik twee vingers in haar vagina stak en haar opening begon te pompen. Ik likte en neukte haar tegelijkertijd en ze bleef maar kreunen terwijl ik haar bevredigde. Ik greep haar dijen vast en begon harder te likken, haar benen begonnen te trillen toen haar orgasme naderde. Ik wreef en likte harder, totdat ik voelde hoe haar dijen mijn hoofd vastgrepen en er meer vocht uit haar vagina in mijn mond stroomde.

Ik bukte me naar mijn onderste lade en pakte een dildo. Ze keek me geschokt aan.

"Wat? Kijk me niet zo aan. Met al het werk en de stress die je me bezorgt, heb ik echt iets nodig om te ontspannen," zei ik.

"Hij is groot, schat," knipoogde ze.

Ik spreidde haar benen en wreef met de punt tegen haar ingang. Daarna duwde ik hem langzaam in haar vagina. "Oh... verdorie! Hij is zo groot... hij rekt me helemaal op," zei ze.

Tussen haar kreunen door. Ik gaf haar even de tijd om aan de grootte te wennen voordat ik snel begon te pompen, terwijl ik aan haar tepel zoog en mijn tong eromheen draaide. Haar rug boog zich achterover terwijl ze probeerde de rand van de tafel vast te grijpen, terwijl ik haar vagina hard en snel bleef penetreren. "Ik kom klaar!" schreeuwde ze, terwijl ze trillend achterover boog tijdens haar orgasme.

Ik ging op mijn stoel zitten en gebruikte de dildo om mezelf te bevredigen, terwijl ik haar op de tafel zag trillen van het heftige orgasme dat ze net had gehad. Het duurde niet lang voordat ik ook klaarkwam, want ik was erg opgewonden door haar te zien.

We bleven allebei stil, proberend op adem te komen na de orgasmes die we binnen een uur hadden gehad.

"We hebben nog vijf dagen voordat de raad een beslissing neemt," zei ze na een tijdje zachtjes.

"Ja."

"Als ik win..."

"Dan feliciteer ik je."

"En als jij wint?"

"Dan doe jij hetzelfde."

Een stilte viel.

'En dit dan?' vroeg ze.

Ik keek haar aan, echt aan. Het vuur in haar ogen. De intelligentie. De honger die de mijne evenaarde.

'Dit houdt niet op,' zei ik.

Haar lippen krulden langzaam.

'Goed.'

Ze kuste me opnieuw, nu langzamer.

En voor het eerst sinds ze die vergaderzaal binnenkwam, dacht ik niet aan winnen.

Ik dacht aan hoe ongelooflijk bedwelmend het voelde om eindelijk mijn gelijke te hebben gevonden en haar tegen me aan te drukken, ademloos, overmand door emoties en net zo verslaafd als ik.