KABANATA 1

DAHLIA’S POV

Matagal ko nang dinadala ang bigat ng sakit na tila ayaw mawala. Ang mga doktor at ospital ay kinatatakutan ko—ang amoy ng gamot, ang mga karayom, at ang salitang “hindi sigurado” ay sapat na para panghinaan ako ng loob. Kaya nang marinig ko ang kwento sa social media tungkol kay Mang Berting, ang tanyag na manggagamot sa Timog Luzon, wala akong pag-aalinlangang bumiyahe.

Dumating ako sa kanyang lugar nang hatinggabi na. Sa halip na malaking gusali, isang simpleng kubo ang bumungad sa akin, at sa labas nito ay marami ring naghihintay na may dalang pag-asa. Nang tawagin ang pangalan ko, dahan-dahan akong pumasok.

Nagulat ako. Hindi ang matandang lalaki ang aking inaasahan, kundi isang binata—matipuno, makisig, at may mga matang tila nakakakita ng bawat sikreto ng aking katawan. Nang magtama ang aming mga paningin, parang tumigil ang ikot ng mundo ko.

“Anong nararamdaman mo?” tanong niya, ang boses ay malalim at nakakagulat.

Inilahad ko ang lahat—ang pananakit, ang panghihina, ang mga sintomas na hindi matukoy ng sinuman. Nakikinig lang siya nang tahimik, habang ang kanyang mga mata ay hindi lumalayo sa akin. Pagkatapos kong magsalita, sumagot siya sa paraang hindi ko inaasahan.

“May lunas ito,” sabi niya nang seryoso. “Ngunit hindi sa gamot o halaman ito makukuha. Upang tuluyang umalis ang sakit sa iyong sistema, kailangan mong makipagtalik sa akin. Ang init ng ating katawan ang magiging daluyan ng paghilom.”

Nanlaki ang aking mga mata. “Ano?!”

Gulat man ay napaisip ako. Ilang buwan na akong naghihirap. Kung ito lang ang tanging paraan, at kung isang gabi lang naman ang hinihingi niya… pumikit ako at tumango. “Sige. Isang gabi lang.”

LUKE’S POV

Sa paningin ng marami, ako si Mang Berting—ang manggagamot na namana ang kapangyarihan ng aking lolo. Ngunit sa likod ng kubong ito, ako rin si Luke Ivan Clark, isang bilyonaryong may hawak ng malalaking negosyo. Ginagawa ko ito hindi lang dahil sa kakayahan, kundi dahil alam ko kung ano ang kailangan ng katawan at ng espiritu.

Nang pumasok si Dahlia, agad kong naramdaman ang bigat ng kanyang karamdaman. May dala siyang takot at pagod, ngunit mayroon ding matinding pagnanais na gumaling. Nang ipaliwanag ko sa kanya ang paraan ng aking paggamot, nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mukha, ngunit sa huli ay pinili niyang magtiwala.

Lumapit ako nang dahan-dahan, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang paghinga. “Huwag kang matakot,” bulong ko habang dahan-dahang inaalis ang takot sa kanyang mga mata. “Ang bawat haplos ay magdadala ng ginhawa, at ang bawat init ay magiging lunas.”

Nang dumampi ang aking mga kamay sa kanyang balat, naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bagong sensasyong tumatagos sa kanyang mga ugat. Ang hangin sa loob ng silid ay naging mainit, puno ng kuryenteng tila nag-uugnay sa aming dalawa. Ang tinatawag nilang paggamot ay naging daan upang magtagpo ang aming mga katawan at damdamin.

LUKE’S POV

Hindi ko lubos maunawaan kung bakit siya agad pumayag. Siguro ay sadyang nais na niyang gumaling nang mabilis—pagod na siyang magpalipat-lipat ng manggagamot, pagod na siyang makaramdam ng panghihina araw-araw, at wala na siyang ibang makitang pag-asa maliban sa akin. Sa kabilang banda, ako naman ay may sariling dahilan kung bakit hindi ako agad nakaramdam ng labis na kaba o pag-aalinlangan. Sa loob ng mahabang panahon, dalawang bagay lamang ang naging sentro ng aking buhay: ang aking kakayahang manggamot at ang pagpapatakbo ng aking malalaking negosyo. Wala akong oras para sa mga relasyon, wala akong karanasan sa pakikipagtalik, at hindi ko inisip na darating ang panahong gagamitin ko ang ganitong paraan ng paghilom.

Ngunit nang makita ko siyang nakatayo sa harap ko, napagtanto kong mayroon siyang taglay na ganda na hindi maikakaila. Sa unang tingin pa lang, napansin kong may pagkakahawig siya sa sikat na vlogger na si Ivana Alawi—ang parehong malalalim na mata, makinis na balat, at hugis ng mukha na tila nilikha nang may lubos na pag-iingat. Madalas ko siyang mapapanood sa aking libreng oras, kaya hindi ko maiwasang mapahinto sandali sa pag-iisip.

Agad kong inilabas ang aking telepono at tinawagan ang aking mga tauhan na nakapwesto sa gilid ng kubo, palihim na nagbabantay upang walang makagambala.

“Bukas na lang kayo bumalik,” utos ko sa seryosong tono. “Sa ngayon, huwag papasukin ang sinuman at huwag lalapit sa paligid.”

Pagkatapos ng tawag, mabilis kong isinara at ikinandado ang bawat pinto—ang pangunahing pasukan at pati na rin ang likurang daanan. Nais kong tiyakin na magiging pribado at payapa ang aming gagawin, nang walang anumang ingay o abala mula sa labas.

Lumingon ako pabalik sa kanya. Halos hindi siya gumagalaw sa upuan kung saan siya nakaupo, ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa kanyang mga tuhod, at ang kanyang mga mata ay nakayuko sa sahig. Tinatantiya ko ang kanyang edad—sa tingin ko ay nasa labinsiyam na taong gulang pa lamang siya, bata pa, marahil ay wala pang malalim na karanasan sa buhay. Dahil dito, nais kong siguraduhin na hindi siya matatakot nang labis.

Kumuha ako ng malambot na telang may magandang burda at dahan-dahang lumapit sa kanya. “Ipapatakip ko lang ito sa iyong mga mata upang hindi ka makakita ng anuman at mas makapagpahinga ang iyong isipan,” mahinahon kong paliwanag.

Hindi siya tumutol. Dahan-dahan kong itinali ang tela sa kanyang noo, tinakpan ang kanyang paningin nang maayos ngunit hindi mahigpit. Pagkatapos ay inalalayan ko siyang tumayo at dahan-dahang inakay papunta sa loob ng aking silid sa likod ng kubo. Ang lugar ay malinis, maaliwalas, at may amoy ng mga halamang gamot at sariwang hangin.

“Pwede ka nang huminga nang malalim, Miss,” wika ko upang pakalmahin siya. “Wala kang dapat ikatakot. Nandito lang ako upang tulungan kang gumaling.”

DAHLIA’S POV

Sa bawat hakbang na aming tinatahak, nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso na tila gustong kumawala sa aking dibdib. Kinakabahan ako nang labis—ito ang kauna-unahang pagkakataon na hahawakan ng isang lalaki ang aking katawan. Lumaki ako sa loob ng isang malaking mansyon kung saan mahigpit ang mga patakaran ng aking ama; ipinagbawal niyang may sinumang lalaki ang lumapit sa akin, kahit pa sa aking pagtatrabaho bilang punong tagapamahala ng aming negosyo na gumagawa ng mga pulseras at alahas. Sanay akong mag-isa, sanay akong may malaking pader sa paligid ko, kaya ang sitwasyong ito ay tila isang malaking hakbang palabas ng aking nakasanayan.

Nang makarating kami sa loob ng silid, narinig ko ang malalim na boses ni Mang Berting, at agad kong nagsalita kahit nanginginig ang aking tinig:

“Ma-mang Berting… kailangan ba talaga ito ang dapat kong gawin para tuluyang mawala ang nararamdaman ko?” tanong ko habang walang malay na nilalaro ko ang dulo ng aking mga daliri sa tanda ng aking pagkabalisa.

Hindi siya agad sumagot. Nararamdaman ko ang kanyang paningin na nakatuon sa akin, tila sinusuri ang bawat kilos at damdamin na mayroon ako. Pagkalipas ng ilang sandali, narinig ko ang kanyang sagot—mahinahon ngunit puno ng katiyakan:

“Oo naman. Ang sakit na tinatawag nating ‘Nakakulob na Init’ ay hindi basta-basta matatanggal ng gamot o halamang gamot lamang. Ito ay isang bigat ng enerhiya na nakulong nang malalim sa iyong katawan, at kailangan ng kasing lakas at kasing init na puwersa upang maitaboy ito at maibalik ang balanse ng iyong kalusugan. Nasa sa iyo pa rin ang desisyon—kung gusto mo itong ituloy o huminto tayo dito.”

Agad akong umiling, kahit na takot pa rin ang bumalot sa aking puso. Ilang buwan ko na itong dinadala, ilang manggagamot na ang aking pinuntahan, at wala ni isa sa kanila ang nakapagbigay ng malinaw na lunas. Kung ito ang tanging paraan, handa akong tiisin ang anumang kaba.

“Gusto ko po… basta’t gumaling lang ako, handa akong gawin ang anumang kailangan,” mabilis kong sagot, sinusubukang magkaroon ng lakas ng loob.

LUKE’S POV

Narinig ko ang katapatan sa kanyang mga salita, at doon ko napagtanto na wala na akong ibang dapat isipin kundi ang layunin ng paggamot. Tumango ako bilang sagot at muling nagsalita nang mahinahon:

“Mabuti. Magsisimula na tayo. Tumayo ka nang tuwid at huwag kang kikibo nang labis, hahayaan mo lang ang iyong katawan na makaramdam ng init na dadaloy dito.”

Buti na lamang ay simple lamang ang kanyang suot—isang magaan na damit na may siper sa likod at pares ng sapatos na pang-araw-araw. Dahan-dahan kong inilapit ang aking mga kamay sa kanyang likod, tinitiyak na hindi siya magugulat sa biglaang paghawak. Hinawakan ko ang dulo ng siper at dahan-dahan itong hinihila paitaas nang paunti-unti.

Habang bumababa ang siper, unti-unting nabubunyag ang kanyang balat—malinis, makinis, at may kulay na parang gatas na bahagyang nasinagan ng araw. Nang tuluyang bumaba ang damit hanggang sa kanyang bewang, halos mapahinto ako at malunok ang sarili kong laway. Ang hubog ng kanyang katawan ay perpekto, ang bawat kurba ay tila inukit nang may pag-iingat, at kahit may natitira pang manipis na panloob, sapat na ito upang makita ang ganda at kalusugan ng kanyang anyo na tila nababalot ng lamig dulot ng kanyang karamdaman.

Huminga ako nang malalim upang mapakalma ang aking sarili. Hindi ito oras para sa ibang bagay—ito ay paraan ng paghilom, at kailangan kong panatilihing malinaw ang aking isipan.

“Kumalma ka lang,” bulong ko habang ang aking mga palad ay dahan-dahang dumampi sa kanyang balikat.

Sa sandaling madampian ko siya, naramdaman ko agad ang matinding lamig na kumakalat sa ilalim ng kanyang balat—ang mismong sakit na kailangang alisin. Ang lamig na iyon ay tila humahatak sa lakas ng kanyang katawan, kaya’t kailangan kong ipasok ang init na nagmumula sa aking sarili.

Dahan-dahan kong ibinaba ang kanyang damit hanggang sa tuluyang mahulog sa sahig, na nag-iwan lamang ng manipis na telang tumatakip sa kanyang katawan. Ang kanyang mga balikat ay bahagyang nanginginig, tanda ng kanyang takot at pananabik nang sabay.

“Mang Berting…” bulong niya nang mahina, ang kanyang tinig ay parang huni ng ibon na takot sa bagyo.

“Nandito lang ako,” sagot ko habang ang aking mga daliri ay nagsimulang gumalaw nang dahan-dahan sa kanyang balat, magaan lamang sa simula, upang ipaalam sa kanya ang init na unti-unting dumadaloy mula sa aking mga kamay papunta sa kanya. “Ang init na ito ang magiging tulay upang matunaw ang lamig na nakulong sa iyong loob. Hayaan mo lang itong pumasok, huwag mong labanan.”

DAHLIA’S POV

Nang madampian ng kanyang mga kamay ang aking balat, isang kakaibang pakiramdam ang dumaloy sa akin. Sa loob ng mahabang panahon, ang nararamdaman ko ay laging lamig—lamig sa buto, lamig sa dugo, lamig na tila hindi matanggal kahit anong balot ko. Ngunit sa sandaling ito, ang init na nagmumula sa kanyang mga palad ay parang tubig na bumubuhos sa tuyong lupa, unti-unting pinupuno ang bawat sulok ng aking katawan.

Ang kanyang paghawak ay magaan, hindi marahas, puno ng pag-iingat na tila humahawak sa isang mahalagang bagay na madaling masira. Sa kabila ng takot na nasa loob ko, nararamdaman ko rin ang kakaibang kapanatagan na unti-unting pumapalit sa pangamba.

Dahan-dahan kong ibinaba ang aking mga balikat, pilit na pinapakalma ang aking sarili. Kung ito ang lunas, kung ito ang magbabalik ng lakas na matagal ko nang nawala, ibibigay ko ang aking buong pagtitiwala sa kanya.

Sa dilim na dulot ng telang nakatakip sa aking mga mata, ang tanging nararamdaman ko ay ang kanyang init, ang kanyang presensya, at ang mabilis na tibok ng aming mga puso na tila nagsisimula nang magtugma sa iisang ritmo. Ang paggamot ay nagsimula na, at kasabay nito ay ang pagbabago na hindi ko inaasahang darating sa aking buhay.