KABANATA 2

Sa likod ng payapa at luntiang kapaligiran ng Timog Luzon, may isang kubong nakatago sa gitna ng mga puno ng niyog at kawayan. Hindi ito katulad ng ibang tahanan—walang magarbong palamuti, walang malalaking bakod, ngunit sa loob ng mahabang panahon, ito ang naging kanlungan ng mga taong nawalan na ng pag-asa sa makabagong medisina. Dito nakatira ang tinatawag ng marami bilang Mang Berting—ang manggagamot na namana ang pambihirang kakayahan mula sa kanyang yumaong lolo, si Roberto Ivan.

Ngunit sa likod ng payak na pagkakakilanlang ito ay may ibang katotohanan: si Mang Berting ay walang iba kundi si Luke Ivan Clark, isa sa pinakamakapangyarihan at mayamang bilyonaryo sa buong bansa. Sa araw, siya ang namumuno sa malalaking kumpanya na umaabot hanggang sa ibang panig ng mundo; ngunit tuwing gabi at mga araw ng pahinga, ibinababa niya ang kanyang pormal na kasuotan at pinapalitan ng simpleng damit ng probinsya upang isagawa ang kanyang tungkulin bilang manggagamot. Ang kanyang regalong makapagpagaling ay hindi kathang-isip lamang—marami na ang dumating na halos wala nang lakas, at umalis na may ngiti at bagong lakas ng katawan.

Sa kabilang panig ng kwento ay si Dahlia Perez, labinsiyam na taong gulang, at ang batang tagapamahala ng isang matagumpay na negosyo ng mga pulseras at alahas. Maganda siya, matalino, at may kinabukasan na tila nasa kanyang mga palad. Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay ay may isang bagay na dahan-dahang kumakain sa kanyang lakas—isang sakit na walang pangalan, walang lunas, at hindi maipaliwanag ng sinumang espesyalista.

Ilang buwan na ang lumipas nang maramdaman niya ang unang senyales. Nagsimula ito sa simpleng panghihina, ngunit lumala hanggang sa maging isang matinding bigat. Sa tuwing pupunta siya sa ospital, laging pareho ang sinasabi ng mga doktor: “Maayos ang resulta ng pagsusuri. Walang impeksyon, walang sugat, maayos ang iyong mga organo. Baka ito ay dahil lamang sa pagod o sobrang pag-iisip.”

Ngunit alam ni Dahlia na higit pa doon ang kanyang nararamdaman. May matinding lamig na tila nakulong nang malalim sa kanyang mga buto—lamig na hindi nawawala kahit nasa ilalim siya ng makakapal na kumot o kahit nasa mainit na panahon. Madalas siyang sumasakit ang ulo, naninikip ang dibdib, at nakakaramdam ng pagod kahit wala naman siyang ginagawa. Ang amoy ng gamot, ang mga karayom, at ang malalamig na pader ng ospital ay lalo lamang nagpapalala ng kanyang takot at pakiramdam. Kaya naman, gumawa siya ng desisyong hindi inaasahan ng kanyang pamilya: hihinto siya sa pagpapagamot sa mga doktor at hahanapin ang lunas sa ibang paraan.

Sa tulong ng social media at mga rekomendasyon ng mga taong nakaranas din ng kakaibang karamdaman, narinig niya ang pangalang Mang Berting. Sinasabing ang manggagamot na ito ay kayang gumamot kahit sa mga sakit na sinasabing wala nang pag-asa. Walang pag-aalinlangan, inayos ni Dahlia ang kanyang mga gamit at bumiyahe papunta sa liblib na bahagi ng Timog Luzon.

Dumating siya sa tapat ng kubo nang hatinggabi na. Sa kabila ng malalim na oras, nabigla siya nang makita ang mahabang pila ng mga tao—mga matatanda, mga magulang na may dalang maysakit na anak, at mga katulad niyang naghahanap ng himala. Ang paligid ay tahimik, tanging ang huni ng mga kuliglig at mahinang usapan ng mga naghihintay ang maririnig.

Nang tawagin ang kanyang pangalan, dahan-dahan siyang pumasok. Ang inaasahan niyang makita ay isang matandang lalaki na may mahabang balbas at kulubot na balat—ang karaniwang itsura ng mga tradisyunal na manggagamot. Ngunit nang tumama ang liwanag ng lampara sa taong nakaupo sa gitna ng silid, nanlaki ang kanyang mga mata at napahinto siya sa paghakbang.

Sa harap niya ay nakatayo ang isang binatang nasa edad dalawampu’t pataas—matipuno, matangkad, may matang matalim ngunit puno ng katiyakan, at may itsurang walang kahirap-hirap. Sa isang iglap, naalala niya ang sikat na vlogger na si Ivana Alawi, ngunit sa pagkakataong ito ay nasa anyo ng isang lalaking may kakaibang karisma. Hindi maikakaila ang kanyang kagandahan ng anyo, ngunit may bigat sa kanyang presensya na agad na nakapagpatahimik kay Dahlia.

“Lumapit ka,” utos nito nang mahinahon ngunit may diin. Ang kanyang boses ay malalim, tila yumanig sa bawat sulok ng silid.

Nanginginig ang mga tuhod, lumapit si Dahlia at umupo sa harap niya. “Ako po si Dahlia Perez… narinig ko po na kayo ang nakagagamot sa mga sakit na hindi nalulunasan ng gamot.”

Tumingin si Luke sa kanya, at sa unang tingin pa lang, naramdaman niya agad ang kakaibang daloy ng enerhiya sa katawan ng dalaga. Agad niyang nakita ang sanhi ng kanyang paghihirap—isang makapal at malamig na puwersa na nakabalot sa kanyang mga ugat at buto, na humaharang sa daloy ng kanyang lakas ng buhay. Ito ang tinatawag ng kanyang lolo na “Nakakulob na Init”—hindi sakit na dulot ng mikrobyo, kundi kawalan ng balanse ng enerhiya na hindi kayang abutin ng makabagong medisina.

“Sabihin mo sa akin ang iyong nararamdaman,” utos ni Luke.

Isa-isang inilahad ni Dahlia ang lahat—ang walang katapusang lamig, ang panghihina, ang mga resulta ng pagsusuring laging sinasabing maayos, at ang takot na baka hindi na siya gumaling kailanman. Habang nakikinig, hindi maalis ni Luke ang kanyang paningin sa kanya. Totoo ang sinasabi ng kanyang isipan; mayroon siyang taglay na ganda na kapansin-pansin, at sa isang iglap ay naalala niya ang mga panonood niya sa sikat na vlogger na si Ivana Alawi—magkatulad ang hugis ng mukha, ang kinang ng mga mata, at ang lambot ng anyo. Ngunit agad niyang inalis ang kaisipang iyon; nandito siya upang gamutin, hindi upang humanga.

Nang matapos magsalita si Dahlia, tumayo si Luke at lumapit nang kaunti. Ang hangin sa loob ng silid ay tila bumigat, at ang kanyang mga mata ay naging mas seryoso kaysa dati.

“Ang sakit mo ay tinatawag na ‘Nakakulob na Init’,” paliwanag niya nang malinaw. “Ito ay hindi karaniwang karamdaman. Ang iyong katawan ay nabalot ng matinding lamig na humarang sa daloy ng iyong lakas. Walang gamot, halaman, o iniksyon ang makapasok sa lalim kung saan ito nakakulong. May iisang paraan lamang upang matunaw ang lamig na ito at maibalik ang iyong kalusugan.”

Nanlaki ang mga mata ni Dahlia, puno ng pag-asa. “Ano po iyon? Gagawin ko po ang lahat, basta gumaling lang ako.”

Huminga nang malalim si Luke, alam niyang mabibigat ang kanyang mga salitang bibitawan. “Ang lunas ay ang pagpapalitan ng enerhiya sa pamamagitan ng pisikal na pagsasama. Ang init at lakas ng aking katawan ang magsisilbing tulay upang maitaboy ang lamig sa iyo. Kailangan nating makipagtalik upang maipasa ko ang kailangang init at balansehin muli ang iyong sistema.”

Parang tumigil ang ikot ng mundo ni Dahlia. Hindi niya inaasahan ang ganitong sagot. Namutla siya at napaatras nang kaunti, ang kanyang puso ay tumibok nang mabilis na parang gustong lumabas sa kanyang dibdib.

“Makipagtalik…?” nauutal niyang tanong, puno ng gulat at pagdududa.

Ngunit sa likod ng kanyang pagkabigla ay ang matinding pagnanais na gumaling. Ilang buwan na siyang nagdurusa, at ito na ang huling pag-asa na hawak niya. Kung ito ang tanging paraan, kahit pa labag sa kanyang kinalakihan, kailangan niyang subukan.

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Luke, at sa kabila ng kaba, nakita niya ang katapatan sa tingin nito. “Sige po… pumapayag ako. Isang gabi lang naman, hindi ba? Basta’t sa paggising ko ay wala na ang sakit na ito.”

Tumango si Luke, ngunit sa kanyang isipan ay may kakaibang kaba na hindi niya maipaliwanag. Hindi ko alam kung bakit siya agad pumayag, isip niya. Siguro ay sadyang nais na niyang gumaling nang mabilis. Sa kabilang banda, inamin niya sa kanyang sarili na wala siyang karanasan sa ganitong bagay—ang kanyang buhay ay nakatuon lamang sa negosyo at paggamot. Ngunit ngayon, ang tadhana ang nagtulak sa kanya sa ganitong sitwasyon.

“Mabuti,” sagot ni Luke. “Manatili ka rito. Sisiguraduhin kong walang makagagambala sa atin.”

Agad niyang kinuha ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang mga tauhang lihim na nakabantay sa paligid ng kubo. “Bukas na lang kayo bumalik. Huwag ninyong papasukin ang sinuman at huwag lalapit sa loob ng limang daang metro,” utos niya sa matigas na tono.

Pagkatapos ng tawag, mabilis niyang isinara ang pinto at ikinandado ito nang maayos, pati na rin ang daanan sa likuran. Nang lumingon siya, nakita niyang halos hindi gumagalaw si Dahlia sa kanyang kinauupuan, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa laylayan ng kanyang damit.

Tiningnan niya itong mabuti—batang-bata pa, sa tingin niya ay nasa labinsiyam na taong gulang lamang. Sa kabila ng kanyang pagkabalisa, may kakaibang kagandahan na nagmumula sa kanya.

Dahan-dahang lumapit si Luke at kumuha ng malambot na telang seda. “Ilalagay ko ito sa iyong mga mata upang makapagpahinga ang iyong isipan at hindi ka matakot sa anuman,” paliwanag niya.

Hindi tumutol si Dahlia. Dahan-dahang itinali ni Luke ang tela, tinatakpan ang kanyang paningin nang maayos ngunit hindi mahigpit. Pagkatapos ay inalalayan niya ang dalaga upang tumayo at dahan-dahang inakay papunta sa loob ng kanyang pribadong silid sa likod ng kubo.

“Pwede ka nang huminga nang malalim, Miss,” wika ni Luke nang maramdaman niyang naninigas ang katawan nito. “Wala kang dapat ikatakot. Nandito lang ako para pagalingin ka.”