All Chapters of HEAL MR, MY BILLIONAIRE FAITH HEALER : Chapter 1 - Chapter 10

Sa likod ng payapa at luntiang kapaligiran ng Timog Luzon, may isang kubong nakatago sa gitna ng mga puno ng niyog at kawayan. Hindi ito katulad ng ibang tahanan—walang magarbong palamuti, walang malalaking bakod, ngunit sa loob ng mahabang panahon, ito ang naging kanlungan ng mga taong nawalan na ng pag-asa sa makabagong medisina. Dito nakatira ang tinatawag ng marami bilang Mang Berting—ang manggagamot na namana ang pambihirang kakayahan mula sa kanyang yumaong lolo, si Roberto Ivan. Ngunit sa likod ng payak na pagkakakilanlang ito ay may ibang katotohanan: si Mang Berting ay walang iba kundi si Luke Ivan Clark, isa sa pinakamakapangyarihan at mayamang bilyonaryo sa buong bansa. Sa araw, siya ang namumuno sa malalaking kumpanya na umaabot hanggang sa ibang panig ng mundo; ngunit tuwing gabi at mga araw ng pahinga, ibinababa niya ang kanyang pormal na kasuotan at pinapalitan ng simpleng damit ng probinsya upang isagawa ang kanyang tungkulin bilang manggagamot. Ang kanyang regalong m

DAHLIA’S POV Tatlong araw na ang lumipas mula noong nagsimula ang aming paggamot. Sa loob ng mga araw na iyon, ang tanging nararamdaman ko ay pagbabago—mula sa matinding lamig na matagal nang nakulong sa aking mga buto, napalitan ito ng mainit at magaan na pakiramdam na tila bumabalot sa aking buong katawan. Ang pananakit ng ulo ay wala na, ang paninikip ng dibdib ay naglaho, at ang dating panghihina ay napalitan ng lakas na hindi ko naramdaman sa loob ng mahabang panahon. Sa totoo lang, pakiramdam ko ay gumaling na ako nang lubos. Ngunit hindi ko ito sinabi kay Mang Berting. May kakaibang dahilan kung bakit itinago ko ang katotohanang iyon. Sa loob ng maikling panahon na magkasama kami, ang simpleng kubo na ito ay naging mas maaliwalas kaysa sa malaking mansyon na aking kinagisnan. Ang kanyang presensya, ang kanyang lambing, at ang kanyang pag-aalaga ay nagbigay sa akin ng kakaibang kapanatagan. Kaya nang payagan niya akong manatili rito habang hindi pa ganap na natatapos ang sina

DAHLIA’S POVAng araw na ito ay isa sa pinakamalaking hakbang sa buhay ko bilang CEO ng Perez Artistry—ang kumpanya ng mga gawang-kamay na alahas at pulseras na pinaghirapan kong itayo mula sa wala nitong nakalipas na dalawang taon. Nagsimula ito bilang simpleng libangan habang nagpapagaling ako, ngayon ay kinikilala na ito sa buong bansa dahil sa pagiging natatangi at kalidad ng bawat piraso. Nang dumating ang kahilingan mula sa Clark Empire para sa napakalaking order ng libo-libong pulseras para sa kanilang pambansang proyekto, hindi ako makapaniwala. Ito ang maglalagay sa aming kumpanya sa mapa, at sisiguraduhin ang magandang kinabukasan para sa akin at kay Prince Jude.Kasama ko ngayon si Kuya Ron, ang pinsan ko na tumutulong sa akin sa operasyon at pananalapi ng negosyo, habang hawak naman niya ang kamay ng aking tatlong taong gulang na anak. Wala kaming maiiwanan kay Jude ngayong araw dahil walang magbabantay, at bukod pa doon, gusto kong makita niya kung paano nagtatagumpay ang

DAHLIA’S POVLimang araw na ang nakalipas mula noong mapagpalit-pusong pagpupulong sa Clark Empire. Limang araw na parang isang siglo ang bawat oras na lumilipas. Ang mensaheng natanggap ko noong gabing iyon ay nakatago pa rin sa inbox ng aking telepono—binabasa ko nang palihim tuwing walang nakatingin, tila naghahanap ng ibang kahulugan sa bawat salitang binitiwan niya. Hindi ako naniniwala sa nakita ko lang… Paulit-ulit iyon na umuulit sa isip ko. Kahit puno pa rin ng galit at pagdududa ang puso niya, may bahagi pa rin ng kanyang sarili na naghahangad ng katotohanan. Iyon na ang maliit na pag-asa na aking hawak.Sa loob ng mga araw na ito, patuloy ang aming pagtatrabaho sa unang batch ng mga pulseras para sa kanyang proyekto. Hinihimok ko ang aking sarili na magpokus. Bilang CEO ng Perez Artistry, hindi ko pwedeng hayaang maapektuhan ng aking personal na buhay ang reputasyon ng kumpanyang pinaghirapan kong itayo mula sa wala. Ang bawat butones, bawat tali, bawat disenyo—isinisiguro

Parang bumagsak ang buong mundo sa balikat ko habang nakatayo ako doon sa pintuan ng opisina, tila nakapako ang mga paa sa sahig. Ang bawat salitang narinig ko kanina—ang bawat ngiti, ang bawat hawak-kamay, ang pagtawag ng bata sa kanya ng “Tatay”—ay parang kutsilyong paulit-ulit na tumatarak sa aking puso. Ang lahat ng paghahanda ko, ang lahat ng pangako sa sarili ko na makikipag-usap nang maayos, ang lahat ng pag-asa na baka… baka may pagkakataon pa kaming bumuo ulit—lahat iyon ay biglang naglaho na parang usok.Tila huminto ang ikot ng oras habang pinapanood ko sila mula sa dilim ng pasilyo. Ang lalaking iyon—matipuno, maayos manamit, at may hawak na gintong kuwintas na kahawig pa rin ng regalong balak ko sanang ibigay noon—ay yumuko at hinalikan ang noo ng bata bago tumingin kay Dahlia nang may matamis na ngiti. “Umuwi na tayo, Mahal. Hinihintay na tayo ng hapunan. Pagod na siguro ang anak natin maghihintay.”Mahal. Anak natin.Ang mga salitang iyon ay tila apoy na sumunog sa nati