MasukTigilan niyo na ang pagsasabi ng masasakit na salita, tigilan niyo na.Kumislap ang mga mata ni Julia at naglabas ng isang nakakagulat na tanong, “ang daddy ko po ba?” Nawalan ng ssasabihin si Jane sa isang sandali, napakatalino na ni Julia at napakaraming napapansin.Nag-atubili siya, na magkakaila na sana, “hindi…” Lumingon si Julia para tignan siya at seryosong sinabi, “Mommy, hindi mo na po kailangang mag-explain. Patay na po ang daddy ko. Alam ko po iyon.” Jane: “ah, tama.” Sa katunayan, ang buhay ay walang kaibahan sa patay, napakawala nilang silbi at paminsan-minsan ay nabubuhay ulit, na napakakandidato at nakakadiri. Pagkatapos kumpletuhin ang mga discharge procedures.Binuhat ni Mr. Allegria si Julia papunta sa sasakyan. Siya mismo ang humawak sa lahat ng usapin tungkol kay Julia. Hindi naglakas-loob si Jane na galitin ang matanda, at naging abala sa paligid na parang isang pugo kasama si Julian sa buong oras. Gusto sanang magbigay pa ni Mr. Allegria ng ilang payo kay
“Ang mga walang pusong lalaking ito ay mabubulok din balang araw!” lalo pang naging masigasig ang pagmumura ng mga babe. Ang mga lalaking nananahimik ay hindi na matagalan ang mga patagong panlalait na ito at agad na tumayo, nanlilisik ang mga mukha sa galit para gumanti ng salita. Ang hall ay muli na namang napuno ng mga pagbanggit sa angkan ng pamilya ng bawat isa. Tahimik na pinanood ni Jane ang mga eksena. Pagkatapos ng maraming taon ng pagsasama, nagtapos ito sa napaka tragic na paraan. Sa isang sandali, hindi niya alam kung dapat ba siyang malungkot o matuwa n nakatakas na sila sa dagat ng paghihirap na ito. Tinignan niya ang oras. Malapit nang mag 10 o’clock. Wala pa ring sagot mula kay Terrence. Tinawagan ulit ni Jane ang kabilang kampo. Hindi pa rin sumasagot si Terrence. Nag-abala pa si Jane para lang makakuha ng number, at kung male-late si Terrence, mawawalan ng saysay ang pagkuha niya ng number. Kaya tumayo na lang siya at naglakad papunta sa bintana, “sorry p
Isang kakaibang kislap ang kumislap sa kanyang mga mata, “kahit paano… ang pagpapaliband ito ay magdadala ng pansamantalang katahimikan.” Hindi mawari ni Ate Joyce kung ano ang iniisip ng matandang ginang. Kung ayaw nilang papasukin si Olivia, napakaraming paraan para gawin iyon. Ano ang punto ng pagkaladkad kay Jane? Ngunit nang maisip niya ito ulit, sa sobrang dumi at tatag ni Jane, ano pa ba ang pwede niyang ikadismaya sa isang asawang katulad ni President Terrence? Alam ng lahat na nakipag-isang dibdib si Jane sa mas mataas na antas. Kahit na may ilang magagandang babae sa paligid ni President Samaniego, kung si Jane na isang babaeng nasa mataas na posisyon ay hindi makaintindi sa mga bagay-bagay, hindi ba’t naghahanap lang siya ng gulo? “Hindi kaya may lalaki si Ms. Jane?” biglang pumalakpak si Ate Joyce.Maliban na lang kung napaka-urgent ng sitwasyon na kailangan talagang maghiwalay. Kung hindi, bakit sila hindi mag-iiwan ng space para sa negotiation? Biglang itinigil n
Lalo pa siyang naging interesado sa mga usapin ni Olivia. Sumulyap sa gilid si Terrence, “wala lang.” “Okay lang ba si Oliver?” “Hmm, maliit na gasgas lang sa siko, wala namang malalang nangyari.” “Anong hawak mo?” napansin ni Lance ang file folder ni Terrence. “At bakit nakasara nang mahigpit?” Ang mga mata ni Terrence ay malalim at hindi mawari, ngunit sa wakas ay pinunit niya ang file folder. Isang bahagi ng document ang nabunot. Isang kapansin-pansing “Divorce Agreeement” ang lumantad sa paningin nila. Itinaas ni Lance ang kanyang kilay, saka biglang humagalpak sa tawa, “Terrence, hihilingan mo na rin ba sa wakas si Jane ng divorce?” Malamig na sumagot si Terrence, “hindi.” “Ah?” Inilabas ni Terrence ang dalawang divorce agreement. “Si Jane ang nagpadala nito.” Nagbago ang reaksyon ni Lance, at bigla itong napasimangot, “siya? Anong karapatan niyang humingi ng divorce?” Anong ginagawa ni Jane ngayon? Hindi sumagot si Terrence.Inilabas niya ang dalawang divorce agreem
Muling bumagsak ang kanyang titig sa ward. “President Samaniego, maayos na pong naasikaso ng police station ang tungkol sa nangyari at hindi na rin nagwawala o gumagawa ng gulo si Ms. Julian,” ulat ni John sa kabilang linya ng phone. Si Terrence, na nakasuksok ang isang kamay sa bulsa, ay sumulyap sa direkasyon ng ward at biglang humakbang nang malaki, “wala bang nasaktan?” “Mukha naman pong wala…” nag-atubili si John nang ilang sandali, saka nag-aalanganing sinabi, “sinasabi kasing may kasamang bata si Ms. Julian sa kotse, pero wala na ang bata nang makaratinga ko doon.” Malamig ang mga mata ni Terrence, “Bata? Mula sa Allegria family?” “Sinasabi pong kinuha ito ng asawa ninyo at nasaktan ang bata sa loob ng kotse kaya inuna muna nilang ipagamot dahil hindi pwedeng ipagpaliban.” Nakarating na rin sa wakas si Terrence sa pinto ng ward. Sumulyap siya sa gilid ng kwarto. Nakahawak ang kamay niya sa doorknob. “Sige, naiintindihan ko.” Pagkatapos ng tawag, pinilipit niya ang doo
Subconsciously siyang tumingin kay Julia, na karga-karga ni Julian sa waiting area.Ibinuka niya ang bibig niya, “wag…”Ngunit sa kasundo na segundo. Sinabi ni Terrence nang kalmado, “wag na, umiiyak ang bata at hindi pwedeng wala ako.” Ang kanyang mga salita…Iyon ay parang isang timba ng malamig na tubig na ibinuhos kay Jane para magising siya sa katotohanan.Hindi talaga ito makakagalaw nang wala siya. Napakalaki ng kanyang pagmamalasakit kay Oliver, na wala namang kaugnayan sa kanya sa dugo. Kung malalaman ni Terrence sa hinaharap na ang desisyong ginawa niya ngayona y naging dahilan para mawalan siya ng sariling anak, magsisisi kaya siya?Ang ganitong uri ng tanong…Hindi na nag-abala si Jane na sagutin pa. Ibinuhol niya nang mahigpit ang kanyang mga kamao, puno ng malamig na pang-uuyam ang kanyang mga mata, at sinabi niya, “Terrence, ilalabas ko na si Julian sa police station ngayon. Aayusin mo ba ang usapin kay Olivia o ako mismo ang kakausap sa kanya.” Hindi na pwedeng







