HEARTLESS GUY 13

"โอ๊ย พี่เชนทร์ เจ็บ"

"นึกว่าชอบแบบซาดิสม์"

พี่เชนทร์สวนฉันกลับมาแล้วลากฉันเข้าไปในร้านๆนึง ดูเหมือนร้านอาหาร ใช่แหละมั้ง แต่เขาพาฉันมานี่ทำไมอ่ะ โกรธๆอยู่แบบนี้คือเขาจะพาฉันมากินข้าวเหรอ ไม่ใช่หรอกมั้ง

"พี่เชนทร์ พามานี่ทำไมอ่ะ"

"หิว"

"ห้ะ?"

เดี๋ยวนะ คนกำลังโมโหนี่คือเขาหิวกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ

"จะเอ๋ออีกนานมั้ย นั่งดิ"

พี่เชนทร์บอกฉันแล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม

"จะกินอะไรก็สั่ง"

"ไม่หิวค่ะ"

"หึ เหล้ามันคงอร่อยกว่าสินะ"

น้ำเสียงแบบนี้เหมือนเขาประชดฉันไม่มีผิด แต่ฉันก็ไม่ได้สวนอะไรกลับไปหรอก แค่เหลือบมองเขาแบบเคืองๆ แต่พี่เชนทร์ก็ไม่ได้สนใจฉันหรอก เพราะพอเขาพูดจบ เขาก็ดูเมนูอาหารไปเรื่อยๆ 

"ตอบได้รึยัง ทำไมไม่รอ"

เสียงพี่เชนทร์ทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเขาอีกที ถึงได้รู้ว่าตอนนี้พี่เชนทร์สั่งอาหารเสร็จแล้ว และเขากำลังมองฉันอยู่

"ถามให้ตอบ"

"ลืมค่ะ แล้วก็ไม่คิดว่าพี่จะมารับจริงๆ"

ฉันตัดสินใจตอบออกไปตรงๆ

"ฉันดูเป็นคนไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ"

คราวนี้ฉันเงียบ ไม่ตอบอะไร

"แล้วทำไมฉันโทรแล้วไม่รับ"

"โทร? ตอนไหนคะ"

"ตอนที่เธอตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องใส่ไง"

"นั่นเบอร์พี่เหรอ"

"ใช่สิ"

"แล้วพี่มีเบอร์ฉันได้ไง"

"รู้แค่ว่าตอนนี้มี"

"แสดงว่าเรื่องเฟสบุ๊คก็ฝีมือพี่ใช่มั้ย"

"ต่อไปห้ามหนีเที่ยว ไม่งั้นฉันจะทำโทษเธอ"

เอาอีกแล้ว ไอ้นิสัยเปลี่ยนเรื่องแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนี่ไม่ทิ้งจริงๆนะ ฉันเริ่มหมั่นไส้แล้วบอกตรงๆ

"พี่มีสิทธิ์อะไรคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่อยู่ๆพี่ลากฉันมาแบบนี้มันก็มากพอแล้ว"

พูดจบฉันก็ลุกขึ้น

"จะไปไหน"

"กลับค่ะ"

"กล้าก็ไป แต่กระเป๋าเธออยู่นี่นะ"

พี่เชนทร์โชว์กระเป๋าเป้ฉันขึ้นมา ยิ้มร้ายๆด้วย บ้าจริง เขาเอาไปตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย

"แล้วฉันก็คิดว่ากระเป๋าตังค์เธอก็น่าจะอยู่ในนี้ด้วย"

"เอาคืนมานะคะ"

"นั่ง"

"ไม่ค่ะ"

"งั้นก็ไม่ต้องเอา"

"พี่เชนทร์!"

ฉันเสียงดังใส่ขนาดนี้แล้ว นึกว่าเขาจะรู้สึกอะไรบ้าง แต่ไม่เลยอ่ะ คือนอกจากจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ยังมีหน้ามายักคิ้วยักไหล่ทำหน้ากวนตีนใส่ฉันอีก

"นี่ค่ะ อาหารที่สั่ง"

พนักงานมาเสิร์ฟอาหารพอดี เสร็จแล้วก็เดินออกไป

"กินรึเปล่า"

ยังมีหน้ามาถาม 

"ไม่ค่ะ"

"งั้นก็นั่งมองไปแล้วกัน"

เขาบอกฉันแล้วก้มหน้าลงมือกินเฉยเลย แบบว่าไม่สนใจฉันอีกเลย มันน่าเจ็บใจจริงๆ เข้าใจอารมณ์มั้ย แบบโมโหแล้วทำอะไรไม่ได้อ่ะ

"ตกลงจะไปมั้ย ถ้าไม่ไปก็ช่วยนั่งลงด้วย ตัวเตี้ยๆของเธอมันไม่ได้ทำให้มีอรรถรสในการกินขึ้นมาเลยสักนิด"

อยู่ๆเขาบอกฉันทั้งๆที่กินอยู่ หน้าก็ไม่มองฉันเลยสักนิด ส่วนฉันเหรอ โมโหกว่าเดิมไง

"พี่เชนทร์!"

"เสียงนั่นก็ด้วย ลดวอลลุ่มลงหน่อย แสบแก้วหู รำคาญ"

"พี่..."

"ถ้าไม่เกรงใจฉันก็คนอื่น"

คราวนี้พี่เชนทร์เงยหน้าขึ้นมาแล้วพยักพเยิดสายตาไปรอบๆ แล้วก็ใช่จริงๆด้วย พอฉันมองตามสายตาเขาไปก็เห็นว่ามีคนในร้านมองมา 

"ทีนี้นั่งได้รึยัง"

พี่เชนทร์หันกลับมามองฉัน มองเหมือนกำลังสมน้ำหน้ายังไงอย่างงั้นเลย

ปึก!

ฉันนั่งลงแรงๆแต่ไม่ได้พูดอะไร แต่ถึงจะยอมนั่ง ฉันก็ยังไม่หายโมโหกับความกวนตีนของพี่เชนทร์หรอกนะ

"ทำอะไร"

เขาคงเห็นฉันเอาโทรศัพท์ขึ้นมา เลยถามล่ะมั้ง แต่ ใครจะตอบ(แบบธรรมดา)กัน

"เรื่องของฉันรึเปล่า"

ฉันกวนตีนกลับซะเลย ...^*^

"อุ๊ย!"

พี่เชนทร์แย่งโทรศัพท์ฉันไปเฉยเลย

"ไม่มีมารยาท เห็นอยู่ว่าฉันกำลังกิน"

"ก็กินไปสิคะ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกัน เอาคืนมาค่ะ"

ฉันเอื้อมมือไปกะจะเอาโทรศัพท์ฉันคืน แต่พี่เชนทร์ก็หลบได้อย่างไวเลย ไม่รู้ไปเรียนวิชา'มือไว'มาจากไหน

"ฉันไม่คืน นั่งไป"

"คนเผด็จการ!"

"จะถือว่าเป็นฉายาใหม่"

พี่เชนทร์ตอบมาแค่นั้นแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อไป(อย่างหน้าตาเฉย) ส่วนฉันเหรอ จะไม่ทนแล้วไง

"จะไปไหน"

พี่เชนทร์ถามฉัน แต่ฉันไม่ตอบ ฉันเดินสะบัดบ็อบออกมาเลย ไม่อยากสนใจอะไรแล้ว เขาอยากจะยึดอะไรๆของฉันไปก็ช่างเขา ฉันไม่สนแล้ว

"คิดว่าตัวเองเป็นใครวะเตี้ย ถึงได้เดินหนีออกมาทั้งอย่างนี้อ่ะ"

รู้สึกเหมือนพี่เชนทร์จะเดินตามฉันมานะ แต่ช่างปะไร ฉันไม่สนใจหรอก

"เห้ยเตี้ย หยุดเดินก่อนได้ป่ะ"

ฉันยังเงียบ ไม่โต้ตอบอะไร นาทีนี้ฉันตั้งหน้าตั้งตาเดินอย่างเดียว

"เตี้ย จะไปไหน เห้ย ตังค์ก็ไม่มีป่ะวะ"

เรียกไปเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ตอบ

"ฉันชักจะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะลิเดียร์"

ทำไมเสียงพี่เชนทร์แข็งขึ้นก็ไม่รู้ เหมือนดูจริงจังแถมน่ากลัวด้วย

"ว้าย! พี่เชนทร์"

อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าร่างฉันมันลอยหวือขึ้นเหนือพื้น ไม่จริงอ่ะ คือตอนนี้ฉันอยู่บนบ่าพี่เชนทร์ 

"พี่เชนทร์ ปล่อยนะพี่เชนทร์ ปล่อยฉัน พี่เช..."

"เงียบ! ไม่งั้นฉันกดเธอแน่"

"พี่ขู่ฉันเหรอ ฉันไม่กลัวหรอก ปล่อย"

แล้วฉันก็ทุบหลังพี่เชนทร์ ทุบไม่ยั้งด้วย คิดว่าถ้าเขาเจ็บจนทนไม่ไหว ยังไงเขาก็ต้องปล่อย

"อย่าลืมนะว่าเธอยังไม่รู้จักฉันดีพอลิเดียร์"

เหมือนพี่เชนทร์จะกัดฟันพูดเลยนะ ฉันรู้สึกได้ และมันทำให้ฉันใจสั่นขึ้นมา เริ่มกลัว(มาก)แล้วสิ

"เข้าไป"

พี่เชนทร์ยัดฉันใส่รถ เพราะตอนนี้เขาพาฉันกลับมาถึงรถแล้ว

"แล้วถ้าออกมาแม้แต่ก้าวเดียว เธอโดน"

พี่เชนทร์ชี้หน้าสั่งฉันเสียงดุ แล้วปิดประตูแรงมาก แล้วฉันก็รู้ตัวด้วย ว่าอีกไม่กี่วินาทีหลังจากนี้ ฉันต้องนั่งเกร็งไปตลอดทางชัวร์ๆ เห้อ แล้วฉันจะโทษใครดีนะ พี่เชนทร์ หรือ ตัวเอง?

.

.

;

@ CONDO (คอนโดเชนทร์)

"พี่เชนทร์ ที่นี่ที่ไหน"

ฉันหันไปถามพี่เชนทร์ หลังจากที่นั่งเกร็งมาตลอดทางอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย เชื่อมั้ยว่าตอนนี้ขาฉันยังสั่นอยู่เลย คนอะไรขับรถไม่กลัวตายเลยสักนิด บ้าเลือดชะมัด

"โรงเชือดเธอมั้ง ลงได้แล้ว"

พี่เชนทร์บอกฉันแล้วเปิดประตูลงจากรถไป ผ่านไปไม่กี่วิ ประตูด้านฉันก็ถูกเปิดออก(แรงๆ)

"จะลงมาเองหรือให้ลาก"

"ไม่ใช่วัวใช่ควายนะ"

"ถ้าไม่ใช่ก็น่าจะพูดรู้เรื่อง ไม่ใช่พูดยากขนาดนี้"

"นี่พี่ด่าฉันเหรอ"

"ลงมา!"

โดนลากลงไปจนได้ฉัน แถมเดินตามแทบไม่ทัน ใช่สิ ขาเขามันยาว ส่วนไอ้ฉันมันเตี้ย 

"พี่เชนทร์ เจ็บนะ เบาๆสิ พี่มีสิทธิ์อะไรมาทำฉันแบบนี้ห้ะ"

"สิทธิ์ของว่าที่ผัวไง เดิน!"

ตอนนี้ฉันกำลังคิดอยู่ว่าเมื่อกี้สมควรโวยวายมั้ย ในเมื่อยิ่งโวยวาย พี่เชนทร์เขาก็ยิ่งลากแรงๆ เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้พี่เชนทร์บอกว่าไงนะ ว่าที่ผัวงั้นเหรอ คือยังไงอ่ะ นี่ไม่ใช่ว่าเขาจะลากฉันไปข่มขืนหรอกนะ แบบนั้นฉันไม่เอานะ ฉันสู้ขาดใจจริงๆ

"พี่เชนทร์ ปล่อย ไม่เอา อย่าทำฉันนะ ปล่อย"

ฉันดิ้นไม่หยุด แต่พี่เชนทร์ก็ลากไม่หยุดเหมือนกัน

"พี่เชนทร์ บอกให้ปล่อยไง ปล่อย!"

"เธอดิ้นให้ตายมันก็ไม่หลุดป่ะวะ"

พี่เชนทร์หันมาถลึงตาใส่ฉัน แล้วเดินไปหยุดที่หน้าห้องๆนึง จากนั้นเขาก็เปิดประตูเข้าไป แล้วเหวี่ยงฉันเข้ามา ก่อนหันไปปิดประตู

"พี่เชนทร์ อย่าทำอะไรฉันนะ"

"กลัวเป็นด้วยเหรอ เห็นเมื่อกี้ยังอวดเก่งอยู่เลย"

พี่เชนทร์เดินเข้าหาฉันเรื่อยๆ ฉันก็ถอยเรื่อยๆเหมือนกัน 

"ว้าย!"

เสียหลักล้มลงบนโซฟาซะงั้น ทำไม ทำไมโชคชะตามันถึงไม่เข้าข้างฉันเลยสักนิด แล้วฉันควรจะทำยังไง

"จนมุมแล้วใช่มั้ย งั้นก็ไม่ต้องโวยวายให้เสียเวลา"

"อือ พี่เชนทร์"

พี่เชนทร์ลงมาคร่อมฉัน จับข้อมือสองข้างของฉันไว้ 

"พี่เชนทร์ อย่า ปล่อยฉัน"

ฉันพยายามดิ้นมากกว่าเก่า แต่ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดเลยสักนิด นี่ฉันควรทำยังไงดี ทำไงดีให้รอด

"หยุดดิ้นแล้วอยู่นิ่งๆ ถ้าเธอไม่อยากเจ็บ มากไปกว่านี้"

"ไม่ ฮือๆ คนใจร้าย ผู้ชายหน้าตัวเมีย ปล่อยนะ"

น้ำตาฉันไหลเอาดื้อๆเลย เสียงฉันที่ตวาดออกไปก็ไม่รู้ว่าเป็นภาษารึเปล่า

"หน้าตัวเมียเหรอ โอเค้ นาทีนี้ฉันเป็นอะไรก็ได้ ขอแค่ได้เอาเธอเป็นพอ"

"เลว! ผู้ชายที่ข่มขืนผู้หญิงคือคนเลว พี่อยากเป็นคนเลวเหรอ"

ฉันตวาดใส่พี่เชนทร์ออกไปทั้งน้ำตา แต่เขากลับยิ้มมุมปากเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย

"หึ ไม่เห็นต้องอยากเป็น เพราะปกติฉันก็เลวอยู่แล้ว"

พี่เชนทร์ยังยิ้ม แล้วก้มหน้าลงมาหาฉันเรื่อยๆ แต่ถึงจะยิ้ม สายตาเขาก็ยังน่ากลัวอยู่ดี

"คนเลว!"

"ก็ยอมรับไปแล้วไง แต่ความจริงฉันไม่ได้เลวถึงขนาดกับปล้ำผู้หญิงหรอกนะ แต่ที่ฉันให้สิทธิพิเศษนี้กับเธอ เป็นเพราะเธอ..."

พี่เชนทร์เอามือข้างนึงมาจับแก้มฉัน แล้วมองฉันตาไม่กะพริบ

"เธอทำให้ฉันทนไม่ไหวเองนะลิเดียร์"