ขย่มรักพ่อเลี้ยง

@Hen Fram

‘กระต๊าก! กระต๊าก!’

“ไอ้ห้าแกกลับมาเดี๋ยวนี้นะ กลับมาเดี๋ยวนี้!!!” เสียงโหวกเหวกโวยวายของหญิงสาวร่างเล็กในชุดทำสวนถือไม้กวาดวิ่งไล่แม่ไก่ไข่ตัวอ้วนที่วิ่งกระพือปีกหนีผู้ดูแลอย่างไม่คิดชีวิต

‘กระต๊าก! กระต๊าก! กระต๊าก!’ หากแปลเป็นภาษามนุษย์ได้มันคงจะมีความหมายว่า ‘ให้ตายยังไงฉันก็ไม่กลับ!’ แต่เป็นแค่ไก่จะมาแข็งข้อกับคนเลี้ยงแบบนี้มันจะได้อะไรขึ้นมาล่ะยังไงก็ต้องมาไข่ให้เธอเก็บอยู่ดี

“ไอ้ห้าแกแค่มาคอยไข่ให้ฉัน! ฉันไม่ได้จับแกไปทำเนื้อกลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!” ฝีเท้าเล็กหยุดวิ่งทันทีเมื่อตอนนี้เจ้าห้าของเธอได้บินขึ้นไปยืนจ้องเธออยู่บนต้นไม้ซะแล้ว

มือเล็กถกแขนเสื้อทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นก่อนจะยกมาเท้าสะเอวไว้ เหงื่อเม็ดเล็กเม็ดน้อยผุดขึ้นมาอาบแก้มเนียนขาวที่แดงเปล่งปลั่งจากอากาศยามเที่ยงที่แสนจะร้อนอบอ้าวจนเธอคิดว่าหากเอาไข่ของไอ้ห้าใส่ถ้วยน้ำเปล่าและนำไปวางไว้กลางแจ้งมันจะต้องสุกอย่างแน่นอน

“อ้าวไอ้ผัก! ไก่หลุดอีกแล้วเร้อ!?” เสียงลุงชมคนงานในฟาร์มตะโกนถามผักกาดหญิงสาวที่มีหน้าที่เลี้ยงสัตว์ในฟาร์มแห่งนี้ เธอจึงหันไปมองลุงชมก่อนจะเดินคอตกไปหาแกแล้วชี้นิ้วขึ้นไปยังเจ้าห้าที่เหมือนมันกำลังยืนหัวเราะเธออยู่ยังไงไม่รู้

“ใช่น่ะสิ ไอ้ห้ามันวิ่งหนีออกมาตอนฉันกำลังจะปิดประตูน่ะสิ นี่ขืนพ่อเลี้ยงรู้ว่าฉันทำมันหลุดนะโดนด่าเละแน่”

“เขาก็แค่ด่าน่า ลุงมีค้ำกิ่งทุเรียนที่สวนผลไม้นู่นต่อคงมาช่วยเอ็งวิ่งควบไม่ได้หรอก”

“ไม่เป็นไรลุงชม ทุกวันนี้ลุงก็ช่วยฉันวิ่งควบพวกมันเยอะแล้ว” วันก่อนก็เป็นเจ้าสิบที่วิ่งออกมาระหว่างเธอกำลังให้อาหารตัวอื่นและลืมปิดประตูรั้วกั้น วันนี้ก็มาไอ้ห้า ถามว่าในฟาร์มมีไก่เป็นร้อยสองร้อยจำชื่อมันหมดได้ไง ตอบเลยตรงนี้ว่า...มั่วเอา! ใครบ้าจะไปจำได้ไก่หน้าตาเหมือนๆ กันแบบนั้นน่ะ!

“เออๆ นี่ลุงมาเอาน้ำให้ป้าแก้วมัน ไงลุงไปก่อนนะ”

“โอเคจ้ะลุง ฉันยืนพักอีกสักแปปเดี๋ยวก็จะไปควบจับมันอีก”

“เออๆ สู้เว้ย” แล้วลุงชมแกก็หิ้วกระติกน้ำเดินกลับไปยังสวนผลไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของเธอสักเท่าไหร่

ไหนๆ ก็ยืนพักแล้วงั้นมาแนะนำตัวคร่าวๆ ก็แล้วกัน อืม..สวัสดี หนีฮ่าว! หว่อเจี้ยว (ฉันชื่อ) ผักกาด อายุ21ปีเป็นคนไทยมีเชื้อสายจีนนิดหน่อยแต่พูดจีนไม่ได้ ได้แค่แนะนำตัวอย่างปะกี้นี่แหละ ฮ่าๆ

ตอนนี้เธอทำงานอยู่ในฟาร์มแห่งหนึ่ง ฟาร์มที่เลี้ยงสัตว์ส่งออกโรงงานหลายอย่างอาทิ ไก่ไข่ ไก่เนื้อ หมู ห่าน เป็ด เป็นตัว เอ้ย! เป็นต้นดิ ถ้าถามว่าชอบเหรอถึงมาทำที่นี่ หึหึ! เรื่องแบบนี้เหรอใครจะชอบ! หากไม่ใช่เพราะความดื้อความมึนก็ไม่ถูกส่งมาทำงานที่นี่หรอก รู้งี้นะถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะไม่ดื้อกับคุณป๊าคุณแม่เลยแหละ พูดแล้วก็ขึ้นทุกที!

มีที่ไหนส่งลูกสาวมาอยู่กับเพื่อนให้มาทำงานในฟาร์ม ให้อยู่ในสวนเก็บผักผลไม้ก็จะไม่อะไรนะ นี่คือภาคบังคับด้วยจ้าว่าต้องมาเลี้ยงสัตว์เท่านั้น!

แล้วประเด็นคือไร่พ่อเลี้ยงราเชนทร์นี่คือกว้างมากถึงมากที่สุดอ่ะ เพราะนอกจากจะมีฟาร์มสัตว์ อีกฟากหนึ่งยังเป็นสวนผลไม้นานาชนิดอีกต่างหาก และวันไหนที่โชคร้ายเจ้าไก่เจ้าเป็ดจอมซนนี่หลุดวิ่งหนีล่ะก็ทำเอาเธอนี่น้ำหนักลงไปหลายโลเพราะวิ่งควบพวกมันจับคืนเข้าคอกอ่ะ และถ้าดวงซวยสุดคือพวกมันวิ่งเข้าฟาร์มวนเข้าสวนไปมาอ่ะเธอต้องวิ่งควบพวกมันที่ก็วิ่งหนีจนแทบตายกันไปข้างหนึ่งอ่ะ

“ไอ้เชี่ย พี่โจอี้!” จากที่ยืนใช้มือพัดวีให้ความเย็นกับตัวเองก็ต้องตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นลูกน้อบพ่อเลี้ยงกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ ผักกาดหันไปมองเจ้าห้าสลับกับโจอี้แล้วชี้หน้าเจ้าห้าด้วยสายตาเขม็ง

“ถ้าแกลงมาตอนที่พี่โจอี้มาถึงนะฉันจะจับแกไปเชือดแล้วเอาลงหม้อต้มยำซะ!!” และเหมือนเจ้าห้ามันจะรู้เรื่องหรือว่ากำลังเหนื่อยจากการโดนควบไม่รู้เพราะมันได้หันหน้าหนีและหมอบลงหลับตาอยู่บนกิ่งต้นไม้กิ่งใหญ่นั่น

“ให้อาหารไก่แล้วเหรอครับ!?”

“ให้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะพี่โจอี้”

“อ่อครับ พ่อเลี้ยงให้มาตามน่ะ..เขาอยากทราบจำนวนสัตว์แต่ละชนิดว่ามีจำนวนเท่าไหร่ เห็นว่าถ้ามันเหลือน้อยกว่าเดิมจะได้นำมาลงเพิ่มน่ะ”

“อ่อ…ลำพังแค่นี้ฉันก็จะตายอยู่แล้วนะ” ประโยคหลังเธอพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เบา ไม่ใช่ว่าทั้งฟาร์มมีเธอเพียงคนเดียวที่ต้องดูแลสัตว์น้อยทั้งหลายหรอก เพราะยังมีอีกเกือบห้าสิบคนเพียงแต่ว่าหน้าที่ให้อาหารพวกมันนั้นกลับเป็นเธอเพียงคนเดียว! คนเดียวจริงๆ!

“ผักกาดว่าอะไรนะครับ!?”

“ฉันบอกว่ามันเหลือเยอะอยู่ค่ะ”

“แต่พี่มองว่ามันน้อยลงนะครับ เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนเป็ดกับไก่ก็ตายไปตั้งหลายตัวเลย”

“เดี๋ยวมันก็คงฟื้นขึ้นมาเองแหละ”

“ว่าอะไรนะครับ มันจะฟื้นขึ้นมาเองอย่างงั้นเหรอ!?” เอาจริงเธอคิดว่าเขาไม่น่าจะหูตึงนะ แต่คงไม่คิดว่าเธอจะพูดมันออกมาแบบนี้ล่ะสิ เหอะ! ก็อย่าให้มดความอดทนมากกว่านี้ก็แล้วกันอยากพูดอะไรจะพูดออกมาให้หมดเลยคอยดู!

“ใช่ค่ะ”

“ฮ่าๆ ผักกาดน่าจะดูซีรี่ย์เยอะเกินไปนะครับ”

“ก็คงงั้น ไอ้ห้า!!” ผักกาดบอกกับโจอี้ด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มอ่อนหวานแล้วตะโกนเรียกเจ้าห้าด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ มันก็ล่วงหล่นลงมาซะงั้น

คงไม่ใช่ว่าหลับจนผงกหัวแล้วตกลงมาหรอกนะ!

ตุ้บ! ‘กระต๊ากกระต๊าก!’ จากนั้นมันก็รีบเผ่นหนีเอาตัวรอดไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นรังสีความร้อนจากตาของผู้ดูแลตัวเอง ส่วนตัวผักกาดเธอหันไปยิ้มเจื่อนให้โจอี้ที่ฉีกยิ้มหวานให้เธอก่อนจะหุบยิ้มแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าทีเรียบนิ่ง

“พามันมาเดินเล่นเหรอครับ!?”

“เอ่อ ใช่ค่ะ ปกติจะใช้สายคล้องคอมันไว้นะคะ แต่ไอ้ห้านี่ฉันพามันออกมาบ่อยวันนี้เลยอยากลองปล่อยมันดูบ้าง”

“มันเป็นไก่นะครับไม่ใช่สุนัข”

“ก็มีสี่ขาเหมือนกันแหละน่า เหมือนๆ กัน”

“ไก่บ้านคุณผักมีสี่ขาเหรอครับ!?” เหมือนจะเป็นคำด่าก็ไม่เชิง เพราะด้วยความที่โจอี้เป็นคนสุภาพฉะนั้นคำหยาบคายจะไม่ค่อยได้ยินแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ด่าหรือพูดเหน็บแนมเหมือนเช่นนี้นะ!

“ฉันหมายถึงว่านิ้วมันต่างหากล่ะ”

“อืม จับมันเข้าโรงไก่ได้เมื่อไหร่แล้วค่อยไปหาพ่อเลี้ยงก็ได้ครับ แต่ถ้ายังให้อาหารสัตว์อื่นไม่เสร็จจัดการให้เรียบร้อยก่อนไปหาพ่อเลี้ยงก็ได้นะครับ เขาไม่รีบแต่ต้องการวันนี้” พูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นี้แล้วก็เดินออกไป ทิ้งหญิงสาวตัวเล็กที่ตอนนี้หันกลับไปมองเจ้าห้าซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปทางสวนผลไม้ให้ยืนตาละห้อยอยู่เพียงลำพัง

“ฉันเกลียดแกไอ้ห้า ย้ากกกก!!!” แล้วผักกาดก็รีบวิ่งตามมันไปเนื่องจากวันนี้เธอต้องรีบทำทุกอย่างให้เสร็จเร็วกว่าทุกวัน แต่ตอนนี้เที่ยงแล้วกว่าจะจับเจ้าห้าได้และเธอเพิ่งให้อาหารไก่ไข่กับไก่เนื้อไปเหลือ เป็ด ห่าน หมูอีกล่ะกว่าจะเสร็จหมดทุกอย่างวันนี้ต้องมืดค่ำแน่แล้วแบบนี้เธอจะทันไปงานวันเกิดเพื่อนรักมั้ยเนี่ย!