HEARTLESS GUY 7

“ไอ้เชนทร์!!!”

ไอ้แก่นั่นเลือดขึ้นหน้าหมดแล้ว แต่พี่เชนทร์ไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลย แถมยังยิ้มมุมปากอีกต่างหาก

“เรียกผมเพราะๆหน่อยดิลุง ลุงไม่ใช่เพื่อนผมนะ ที่ผมจะอนุญาตให้เรียกไอ้ได้ แต่เรื่องนั้นผมจะยกให้ก็ได้ กลับมาเรื่องนี้ดีกว่า ถ้าลุงไม่ขอโทษพริตตี้ของผม ก็เชิญครับ”

พี่เชนทร์ยิ้มแล้วผายมือให้ไอ้แก่นั่น

“นี่แกไล่ฉันเหรอ”

“เปล่าครับ ผมแค่เชิญให้ลุงออกจากงาน เนื่องจากผมหวังดีนะครับ ผมไม่อยากให้ลุงตกเป็นเป้าสายตา เพราะป่านนี้คนในงานคงรู้กันหมดแล้ว ว่าในงานมีอสุภาพบุรุษอย่างลุงอยู่ เชิญครับ ไอ้บอส ส่งแขก”

“ครับเฮีย”

ผู้ชายคนที่ถูกสั่งก้มหน้ารับคำ

“เชิญครับเสี่ย”

เขาผายมือให้ แต่เสี่ยนั่นกลับมองมาทางพี่เชนทร์อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ฝากไว้ก่อนเหอะ เรื่องนี้ถึงหูพ่อแกแน่ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ถุ้ย! แกมันก็เพลย์บอย เสือผู้หญิงเหมือนกันแหละวะ!”

“ผมถือว่าเป็นคำชมครับ” 

พี่เชนทร์ยังยิ้มรับ ก่อนฉันจะเห็นว่าพี่เขาหันไปหาผู้ชายคนเดิม

“ไอ้บอส”

“ครับเฮีย”

ผู้ชายคนนั้นรับคำอีกรอบแล้วผายมือให้เสี่ยนั่นอีกที ส่วนเสี่ยนั่น ถึงแม้ดูเหมือนจะโกรธมาก แต่ก็ยอมเดินออกไปนะ เพราะคงอายสายตาผู้คนที่จ้องมองมา แล้วถ้าถามว่าฉันรู้สึกยังไงเหรอ ก็แอบสะใจเยอะอยู่แหละ แต่ก็อายเหมือนกันนะ รู้สึกผิดนิดนึงที่มีส่วนทำให้งานพี่เขาวุ่นวาย 

“พี่คะ เอ่อ ขอโทษนะคะ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้วุ่นวาย”

“ขอโทษทำไมวะเดียร์ มึงไม่ผิด งานนี้งานเขา แขกก็แขกเขา แล้วในเมื่อมันมีปัญหา เขามีหน้าที่ต้องแก้ มันก็ถูกแล้ว”

“อือ เพื่อนเธอพูดถูก ไปดิ ไปทำงาน ไม่มีไรแล้ว ทุกคนครับ ไม่มีไรแล้วนะครับ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา”

พี่เชนทร์พูดจบก็เดินห่างออกไป ไม่หันมาทางฉันอีกเลย เห้อ ใจแป้วเลยฉัน พี่เชนทร์จำฉันไม่ได้จริงๆด้วยอ่ะ แต่ก็แอบปลื้มนะ ที่พี่เขามาช่วยฉันอีกแล้ว พี่เชนทร์เป็นอัศวินสำหรับฉันจริงๆ อ้อ! โรสกับแพรวก็ด้วย

“กรี๊ดดด”

อยู่ๆแพรวกรี๊ดกร๊าดขึ้นมาข้างๆหูฉัน

“เป็นไรอ่ะ”

“ถามได้นะคะดอก ก็พี่เชนทร์ผัวมึงไง อย่างโคตรแมนเลยอ่ะ เป็นเจ้าของโชว์รูมรถสปอร์ตด้วย แม่ง แบบนี้ก็โคตรรวยเลยอ่ะดิ”

“บ้าแล้วแพรว ไม่ใช่ผัวกูสักหน่อย”

ถึงจะอยากได้เป็นผัวก็เถอะ อันนี้ฉันตอบในใจ

“ยังไม่เป็นผัวนั่นแหละดีแล้ว”

อยู่ๆโรสพูดขึ้นมา

“ทำไมวะมึง”

“ก็ดูท่าทางร้ายลึกอ่ะดิ เห็นเป็นสุภาพบุรุษแบบนั้นอ่ะ แต่กูว่าพี่เชนทร์ของมึงนี่แม่ง ดูกะล่อนว่ะ สายตาก็แปลกๆด้วย อีกอย่าง ไอ้พวกผู้ชายรวยๆก็ไว้ใจกันไม่ได้สักคนหรอก แม่งชอบเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น สารเลวสัส”

สีหน้าโรสจัดเต็มมาก น้ำเสียงก็เหมือนกัน

“เห้ยอีโรส คือมึงมีปมอะไรกับผู้ป่ะวะ แม่งคิดมากซะ”

“กูไม่ได้คิดมาก แค่รู้สึก”

“ช่างเหอะ ไม่เห็นต้องเถียงกันเลย เพราะยังไงพี่เชนทร์เขาก็ไม่สนใจกูหรอก มึงก็เห็นว่าเขาจำพวกกูไม่เห็นได้ อืม งั้นกูไปทำงานนะ แล้วเดี๋ยวกลับกัน”

“เคๆ ตั้งใจทำงานเว้ย สู้ๆ”

แพรวชูสองนิ้วให้ฉัน ส่วนโรสมองนิ่งๆเหมือนกำลังปรับอารมณ์

“เค เดี๋ยวเจอกัน”

แล้วฉันก็เดินแยกออกไปทำงาน ลึกๆก็ยังกลัวๆอยู่นะ แต่ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดแล้วกัน

#Lydia End 

CHAIN 

หลังจากที่ผมเดินแยกออกมาจากสามคนนั้น ผมก็เดินกลับไปนั่งกับไอ้เรย์แล้วก็ไอ้เจครับ แล้วก็เมื่อกี้ สงสัยกันใช่มั้ยว่าอยู่ดีๆผมไปโผล่ตรงนั้นได้ยังไง คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ

...ย้อนไปก่อนหน้านี้

"สัสชิบหาย กูนัดทุ่มนึง แต่ป่านนี้แม่งยังไม่โผล่หัวมา ไอ้ห่า มาเมื่อไหร่นะ พ่อจะจัดชุดใหญ่ให้แม่งอุดหูไม่ทันเลยคอยดู"

ที่ผมต้องบ่นแบบนี้เพราะไอ้เจไงครับ คือนัดไปนานแล้วแต่ป่านนี้ผมยังไม่เห็นหัวมันเลย ก็มีแต่ไอ้เรย์ที่เอาแต่นั่งนิ่งๆไม่พูดไม่จา ก่อนหน้านี้มันก็นิ่งมากพออยู่แล้ว แต่พักหลังๆมานี้แม่งนิ่งกว่าเดิมอีกครับ ส่วนเหตุผลเหรอ คือมันโง่เองไง สภาพมันเลยแบบ เห้อ อย่าให้ผมพูดเลย แต่ผมชวนมันคุยหน่อยดีกว่า พล่ามอยู่คนเดียว แม่งรู้สึกวังเวงชอบกล

"เห้ย เหี้ยเรย์ นั่งนิ่งนี่นินทากูอยู่ป่ะวะ"

ผมตั้งใจชวนมันคุยแท้ๆ แต่มันก็ยังทำเหมือนเสียงผมเป็นเสียงนกเสียงกางั้นแหละ

"แน่ะ! ยังจะนิ่ง มึงนี่นะ มาก็เหมือนไม่มาไอ้สัส"

"งั้นกูกลับ"

เห้ย เป็นงั้นไป

"เห้ยๆ อย่าเพิ่งดิวะ นั่งก่อนเว้ย"

ผมรีบไปกดไหล่มันให้นั่งครับ จะให้ทำไงได้ ไอ้นี่มันชอบพูดจริงทำจริง แล้วขืนมันลุกไปจริง ผมจะทำไงอ่ะ ไอ้เจก็ไม่รู้จะมาหรือไม่มา แล้วถ้าไม่มา ผมต้องเซ็งตายแน่ๆ เพราะงั้นต้องปลอดภัยไว้ก่อนด้วยการยื้อไอ้เรย์เอาไว้นี่แหละครับ  

"เห้ย! โทษทีเว้ย มาช้าไปหน่อย"

มาแล้วครับไอ้เหี้ยเจ ก็ดีครับ ผมจะได้จัดชุดใหญ่ใส่ไข่พิเศษให้มันตอนนี้เลย

"ไม่มาชาติหน้าล่ะวะไอ้เหี้ย แม่งนาฬิกาที่ใส่อยู่นี่เสือกขี้เกียจเดินรึไง กูนัดทุ่มนึงครับทุ่มนึง แล้วนี่กี่โมงกี่ยามแล้วครับ ปาเข้าไปจะสามทุ่มแล้วครับไอ้เหี้ย"

"ใจเย็นเว้ยสัส กูก็มาแล้วไง มึงจะโวยวายเพื่อ? หรือขาดกูไปแล้วรถสปอร์ตมึงมันเปิดตัวไม่ได้วะ"

มันยังมีหน้ามายิ้มครับ แม่งไอ้เหี้ย คือไม่ดูอารมณ์ผมเลย

"สารเลว มึงนี่มัน..."

"เฮียครับ เฮียครับเฮีย"

ไอ้เหี้ยบอส นั่นเสียงไอ้เหี้ยบอสครับ สัส แล้วมันมาเรียกผมทำไมตอนนี้วะ!!

"อะไรของมึงวะ เห็นมั้ยกูกำลัง..."

"คือมันมีปัญหาตรงหน้างานอ่ะเฮีย"

"ปัญหา? ปัญหาอะไรวะ"

ผมสงสัยจริงๆนะ โมโหก็โมโห สงสัยก็สงสัย

"ก็แขกของเราสิเฮีย ดันไปลวนลามพริตตี้เข้า แล้วดูเหมือนน้องพริตตี้คนนั้นจะไม่ยอมด้วยนะเฮีย"

"แล้วไงวะ เรื่องแค่นี้นี่พวกมึงจัดการกันเองไม่ได้!?"

ผมเอียงหน้าขมวดคิ้วถลึงตามองมัน ตอนนี้ผมหัวเสียมากบอกเลย

"พวกผมลองแล้วครับเฮีย แต่ไม่มีใครยอมใครเลยครับ นะครับเฮีย เฮียรีบไปดูหน่อยเถอะครับ ก่อนงานเราจะล่ม"

ไอ้บอสมันลนลานมากเลยครับตอนนี้ สงสัยมีปัญหาจริงๆ บ้าชิบ แบบนี้ผมก็ไม่มีทางเลือกสิวะ

"โถ่เว้ย!! เออ ไปก็ไป แม่งอะไรกันนักกันหนาวะ จะกัดกันแม่งไม่ยอมไปกัดกันในกรง เสือกมากัดกันแถวนี้ ห่าเอ๊ย!!!"

ผมปล่อยอารมณ์ออกมาเต็มๆแล้วหันไปหาไอ้สองตัวมัน

"พวกมึง นั่งกันไปก่อนเว้ย เดี๋ยวกูมา"

บอกพวกมันเสร็จผมก็เดินนำไอ้บอสออกไปข้างหน้างาน ชิบหาย ผมเห็นใครไม่รู้กำลังจะง้างหมัดพอดี 

“หยุดนะ! นี่มันอะไรกัน!!!”

ผมรีบตะโกนออกไปก่อนเลยครับ ก่อนที่จะมีการทำร้ายร่างกายกันเกิดขึ้น แล้วเหตุการณ์มันจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ ส่วนอย่างอื่นค่อยว่ากัน 

“ตาเชนทร์ มาก็ดีแล้ว จัดการให้ลุงที”

เพื่อนป๊าผมบอกผมทันทีที่ผมเดินเข้าไปหา แต่ผมก็ยังงงๆแหละ เรียบเรียงเหตุการณ์ไม่ค่อยถูก แค่พอรู้คร่าวๆตอนไอ้บอสมันบอก แต่สุดท้ายผมก็จัดการได้อย่างที่เห็นแหละครับ เรื่องมันก็มีเท่านี้ แล้วตอนนี้ผมก็กลับมานั่งกับไอ้สองตัวเรียบร้อยแล้ว

“ไงครับเพื่อนเชนทร์ จัดการได้แล้วดิ”

ไอ้เจถามผม ส่วนไอ้เรย์นั่งนิ่ง คือนิ่งหนักกว่าเดิมอีก หมายความว่าไงวะ นี่ถ้าไอ้สองตัวมันไม่ใช่เพื่อนผมและผมไม่รู้จักพวกมันมาก่อนนะ ผมจะคิดว่าไอ้สองตัวนี่มันเพิ่งเกือบจะฆ่ากันมา

“เออ เรียบร้อย”

ผมบอกไอ้เจไป แต่ทำไมมันมองผมแปลกๆก็ไม่รู้ 

“หน้ากูมีคxxติดอยู่หรือไง มองอยู่ได้สัส”

“เปล่าหรอกเว้ย แต่กูเห็นท่าทางอารมณ์มึงดีแปลกๆ ทำไมวะ งานแทบจะล่มนี่คือมึงมีความสุข?”

ผมเหรออารมณ์ดี ตรงไหนวะ ผมก็ปกตินะว่ามั้ย แค่ยิ้มหน่อยๆเอง ส่วนใครทำให้ผมยิ้มออกน่ะเหรอ ก็พริตตี้คนนั้นไงครับ ใช่แล้วล่ะครับ ผมจำเธอได้ ว่าเธอคือรุ่นน้องคนนั้น คนที่ผมไปขอช่วยให้เธอมาถ่ายรูปพวกผมตอนวันรับปริญญา ที่ผมเคยบอกว่าโคตรน่ารักอ่ะ จำกันได้ใช่ป่ะ บอกตรงๆว่าเมื่อกี้นี้ที่เห็นหน้าเธอ ผมตกใจเหมือนกันนะ แต่โชคดีที่เก็บอาการไว้ได้ แม่งโลกโคตรกลมเลยว่ามั้ย คือใครจะไปคิด ว่าวันนี้จะเจอกัน แถมเป็นพริตตี้ด้วยอ่ะ แบบนี้คงไม่ยาก ในเมื่อพริตตี้ก็ง่ายแทบทุกคน และผมมั่นใจในฝีมือผมมาก รับรองครับ คราวนี้ผมไม่ปล่อยไปชัวร์ๆ คอยดูละกัน ไม่นานเกินรอหรอก ผมต้องเอาเธอมาเป็นผู้หญิงในคอลเลคชั่นของผมให้ได้ แล้วถ้าถามว่าทำไมเมื่อกี้ผมถึงต้องทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอ่ะเหรอ คำตอบคือ ผมต้องกันเหยื่อของผมไว้ก่อนสิครับ ใครกันจะปล่อยให้เหยื่อชั้นดีแบบนั้นตกไปอยู่ในปากของเสือแก่ ไม่มีทางครับ แบบนั้นมันน่าเสียดายของโคตรๆ น่ารักอย่างเธออ่ะมันต้องเสือหนุ่มอย่างผมนี่ ถึงจะคู่ควรกันว่ามั้ย.^.

“ยิ้มแต่ไม่ตอบคือยังไงวะสัส”

“เปล่า กูว่ากูไปดูพริตตี้โปรโมทรถดีกว่าว่ะ อาหารตา”

ผมบอกมันแล้วลุกขึ้นเดินออกไปหน้างานอีกที ไปดูเหยื่อผมไงครับ ดูไปพร้อมๆกับการรอเวลา😏...

#Chain End