HEARTLESS GUY 8

LYDIA 

“อีเดียร์ อะ ค่าตัวมึง”

แคนดี้เดินมาแตะไหล่ฉัน หลังจากที่ฉันออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด

“ขอบใจนะมึง”

แล้วฉันก็รับเงินมา แอบตกใจนิดนึงที่เงินมันหลายพัน ไม่คิดว่าทำงานไม่กี่ชั่วโมงจะได้เยอะขนาดนี้

“ไม่เป็นไร แล้วถ้ามึงติดใจ งานหน้าจะมาอีกก็ได้ กูไปละ”

แคนดี้บอกฉันแล้วเดินออกไปตรงทางออกด้านหลัง ไอ้ฉันก็สงสัยต้องเดินออกไปบ้าง เมื่อยตัวมากตอนนี้ อยากกลับหอไปนอนสักที

“อ๊ายยย ตบมือรัวๆค่ะดอกกก”

พอฉันออกมาข้างนอกแพรวก็เดินเข้ามาหาฉันเลย แถมตบมือรัวๆมาแต่ไกลเหมือนกับที่พูดไม่มีผิด

“นี่ขนาดไม่เคยเป็นพริตตี้นะ ยังเริ่ดขนาดนี้ บอกเลยว่างานนี้พวกอีแคนนี่ชิดซ้ายค่ะ”

ตอนนี้แพรวท่าทางตื่นเต้นมาก ผิดกับโรสที่หน้านิ่งๆ 

“หัวหงอกหัวดำแม่งน้ำลายหกกันหมดแล้วมั้ง”

นั่นเสียงของโรสนะ คือเสียงธรรมดา เหมือนรู้สึกเฉยๆ ไม่ยินดียินร้ายอะไรกับฉันเลยสักนิด ตรงกันข้าม เหมือนโรสจะจงใจพูดประชดมากกว่า...😓

“แหมผัวโรสขาาา หึงเมียก็บอกมาเถอะค่ะ”

แพรวพูดหยอกเหมือนทุกทีแหละ แต่คราวนี้ดูเหมือนโรสจะไม่เล่นด้วยนะ สงสัยยังหงุดหงิดเรื่องก่อนหน้านี้ไม่หาย

“หึงห่าอะไรล่ะ สมเพชมากกว่าเว้ย ไปๆ กลับ ขืนอยู่ต่ออีกนาที กูคงได้ตามไปเอาเลือดหัวพวกอีแคนออก สัส นึกถึงชุดมึงทีไรแล้วหมั่นไส้แม่ง สารเลว อีพวกสลัด!”

นั่นไง โรสยังไม่สบอารมณ์อยู่จริงๆด้วย จากนั้นฉันก็เห็นว่าโรสก็เดินบ่นไปเรื่อยๆตามนิสัยไม่ค่อยปลงอะไรง่ายๆของมันนั่นแหละ ส่วนไอ้พวกฉันก็ทำได้อย่างเดียวคือเดินตาม นี่ดีนะที่ฉันเปลี่ยนชุดแล้ว ไม่งั้นตอนนี้คงไม่ใช่แค่บ่น แต่คงได้ปรี๊ดแตกอีกรอบ

“เออมึง แล้วตังค์อ่ะ ได้ยัง”

แพรวถามตอนที่พวกเราขึ้นมาบนรถของโรสกันครบแล้ว

“ได้มาแล้ว”

“อ๋อ อืม ดีละ”

“แต่คราวหน้ามึงหางานอื่นเหอะ งานนี้แม่งไม่ไหว วันแรกก็โดนลวนลาม นึกไม่ออกเลยว่าวันต่อๆไปจะโดนอะไร”

โรสพูดขึ้นมาแล้วออกรถ ไม่นานก็ถึงหอฉัน

“ขับรถดีๆนะพวกมึง ขอบใจมากที่มาส่ง”

ฉันบอกแพรวกับโรส สงสัยใช่มั้ยว่าทำไมพวกเราไม่อยู่หอเดียวกัน คืองี้ ฉันงบไม่เยอะอ่ะ เลยได้แค่เช่าหอเล็กๆอยู่ เพราะบังเอิญว่าจองหอในไม่ทัน><! ส่วนแพรวกับโรสก็อยู่บ้านเขาอ่ะ บ้านเขาสองคนไม่ไกลจากมหาลัย เลยไม่ต้องเช่าหออยู่ นี่ก็คิดอยู่เหมือนกันนะ ว่าฉันจะออกจากหอแล้วไปเกาะสองคนนี้อยู่ดีมั้ย แบบว่ามันประหยัดงบดี คิๆ...😝

“อือ มึงก็นอนดีๆนะคะดอก อย่าละเมอไปปล้ำผู้ห้องข้างๆล่ะ”

“บ้าดิ มึงก็พูดไป แต่ก็ไม่แน่นะ คิๆ เผื่อกูคันขึ้นมากะทันหัน”

“โคตรร่านเลยว่ะ”

โรสส่ายหน้ายิ้มๆ แพรวก็หัวเราะ เราสามคนรู้นิสัยกันดีแหละ เลยไม่ซีอะไรมาก

“ไปละ”

โรสบอกฉัน แล้วขับรถออกไปกับแพรว ฉันก็เดินเข้าหอฉัน พอมาถึงห้องเท่านั้นแหละ ทิ้งตัวลงเตียงเลยฉัน คือเหนื่อยมากอ่ะ เห้อ ไม่คิดเลยว่าเป็นพริตตี้มันเหนื่อยขนาดนี้ แต่เทียบกับเงินที่ได้มาก็ถือว่าคุ้มแหละเนอะ^*^~~

ก็อกๆๆ

ผลุบ!

คือนั่นเสียงฉันสะดุ้งขึ้นจากเตียง บ้าจริง คือดึกดื่นป่านนี้ใครมาเคาะประตูห้องฉันอ่ะ ปกติไม่มีนะ

“ผีป่ะวะ!”

ฉันตกใจมากตอนนี้บอกตามตรง...😰!!!

ก็อกๆๆ!!!

“เคาะอีกแล้ว!”

เมื่อกี้ว่าตกใจแล้วนะ ตอนนี้สั่นไปทั้งตัวเลย นึกถึงอาการคนเวลากลัวมากๆนะ นั่นแหละ อีเดียร์ในตอนนี้แหละ แต่ก็นะ น่าตบหัวตัวเองจริงๆ ที่ถึงจะกลัวก็ยังอยากรู้อ่ะ ว่าตกลงนั่นเสียงคนหรือผีกันแน่

“เอาวะเดียร์ บางทีอาจจะเป็นโรสกับแพรวก็ได้ คงลืมของ ใช่ น่าจะลืมของไง”

ฉันบอกตัวเองเบาๆแล้วรีบลุกเดิน ไม่สิ เรียกว่าย่องไปที่ประตูน่าจะถูกกว่า

“เห้ยเดี๋ยว! แล้วถ้าไม่ใช่สองคนนั้นอ่ะเดียร์”

ฉันหยุดยืนอยู่ที่ประตูอย่างลังเล ไม่รู้จะเปิดหรือว่าไม่เปิดดี เพราะงั้นคงต้องรีบหาอะไรเป็นสิ่งป้องกันตัวหน่อยแล้ว ฉันเลยเอื้อมมือไปหยิบไม้กวาดขึ้นมา จากนั้นก็ค่อยๆหมุนลูกบิดประตู มือก็ตั้งท่าง้างไม้กวาดเต็มที่

ผึบ!

ฉันเปิดประตูพร้อมกับทำท่าจะทุบแขกซึ่งไม่รู้ว่าคนหรือผี แต่ก็ชะงักมือไว้แทบไม่ทัน เพราะสิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้ คือคนที่ฉันคิดไม่ถึงเลย

“พะ...พี่เชนทร์!?”

“ขอบใจที่รู้จักฉัน”

พี่เขาบอกฉันเสียงนิ่งๆแค่นั้นแล้วก้าวเข้ามาในห้องเฉยเลยคือไรอ่ะ??? คือฉันงงไปหมดแล้ว จับต้นชนปลายไม่ถูก หรือฉันควรหันไปมองอีกที เผื่อว่าฉันตาฝาด พี่เชนทร์จะมาหาฉันได้ไงใช่มั้ย แบบนี้ใช่แน่ๆ ฉันต้องตาฝาดแน่ๆ

“มะ...ไม่ได้ฝาด”

“จะยืนช็อกอีกนานมั้ย ปิดประตูดิ”

“เอ่อ ตะ...แต่ว่า”

“ไม่ชักช้าก็ได้มั้ย มีเรื่องจะคุยด้วย”

พี่เชนทร์ไม่ใช่แค่บอก(ด้วยเสียงเรียบๆ)นะ แต่เป็นคนเดินมาปิดประตูซะเอง จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งที่ปลายเตียงฉัน ในขณะที่ฉันยังยืนอึ้งอยู่ที่หน้าประตูอยู่เลย

“ที่ยังนิ่งนี่คือ จะยืนคุยตรงนั้น?”

พี่เชนทร์เอียงหน้าถามฉัน สีหน้าเหมือนไม่พอใจด้วยอ่ะ แล้วนี่ฉันผิดเหรอ ที่ตกใจเพราะห้องโดนบุกรุก ถึงแม้ว่าคนที่บุกรุกจะเป็นคนเดียวกับผู้ชายที่นั่งอยู่ในหัวใจฉันก็เถอะ 

“เอ่อ คือ คือว่า พี่มาได้ไงคะ”

เสียงฉันไม่ค่อยดังเท่าไหร่หรอก สั่นๆอย่างเห็นได้ชัดเลยเอาตรงๆ ก็ฉันกล้าๆกลัวๆนี่นา ไม่เข้าใจด้วย ว่าพี่เชนทร์มาได้ไง คือเข้าใจใช่มั้ยว่าฉันไม่เคยอยู่ในสายตาพี่เขา แล้วอยู่ดีๆเขาเล่นโผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แถมทำท่าทางอย่างกับเคยรู้จักกันมาก่อน แบบนี้ฉันก็ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่อ่ะดิ

“เธอกำลังยืนค้ำหัวฉัน”

ฟังดูเหมือนพี่เชนทร์กำลังดุฉันเลย เพราะพี่เขามองฉันนิ่งๆก็จริง แต่เสียงนี่สิ มันโคตรชัด เดี๋ยวนะ แล้วไอ้ที่ฉันถามไป คือเขาไม่สนใจจะตอบหน่อยเหรอ!???

“เอ่อ คือ ฉันแค่คิดว่า...”

“คิดว่าจะต้องมายืนคุยใกล้ๆฉัน แบบนั้นมันเสียมารยาทไม่รู้เหรอ หรือว่าเธอทำแบบนี้กับแขกทุกคน”

“แขก?”

“ใช่สิ ที่นี่ห้องเธอ ส่วนฉันเป็นฝ่ายมาหา ฉันก็เป็นแขก ของง่ายๆแบบนี้ เธอไม่รู้เหรอ”

นี่พี่เชนทร์กำลังด่าฉันว่าโง่ใช่มั้ย?

“เอ่อ รู้ค่ะ ฉันแค่”

“รู้ก็มาใกล้ๆ”

พี่เชนทร์พูดแทรกฉัน แล้วสรุปคือฉันไม่มีทางเลือกใช่มั้ย เอาวะ ไปใกล้ๆก็ไปใกล้ๆ ฉันจะได้ถามในสิ่งที่อยากจะรู้สักที

“นั่งซะห่างขนาดนั้น กลัวฉันกัดว่างั้น?”

ที่พี่เขาทักเพราะฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ก็ใครจะไปกล้านั่งใกล้เขาล่ะใช่มั้ย คนยิ่งสงสัยอยู่ แถมกลัวด้วย ก็ฉันเห็นสายตาพี่เชนทร์แปลกๆ อีกอย่าง ฉันเคยอยู่กับผู้ชายตามลำพังสองต่อสองในห้องซะที่ไหน

“เปล่าค่ะ แต่นั่งตรงนี้น่าจะเหมาะแล้ว แล้ว เอ่อ ตกลงพี่มาได้ไงคะ”

“ขับรถมา”

นั่นเขากวนตีนรึเปล่านะ แต่ช่างเถอะ เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าไหร่ งั้นถามประเด็นต่อไปเลยแล้วกัน

“แล้วมาทำ...”

“บอกแล้วว่ามีเรื่องจะคุย”

พี่เขาพูดแทรกฉันเหมือนรู้ทันว่าฉันจะถามว่ามาทำไม นี่ฉันก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันนะ ว่าตกลงพี่เชนทร์นี่เป็นพ่อมดเหรอ ถึงได้รู้ทันความคิดฉันไปซะทุกอย่าง

“คุย...อะไรคะ”

ฉันเอียงหน้าขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจจริงๆว่าคนไม่รู้จักกันอย่างเขากับฉัน คือมีเรื่องอะไรต้องคุยกัน

“อันดับแรกคือเธอรู้จักฉัน? เพราะเธอเรียกชื่อฉันถูก”

พี่เชนทร์เล่นยิงมาประเด็นนี้ให้ฉันตอบยังไงดีล่ะ เห้อ ช่วยไม่ได้ ตอบไปตรงๆละกัน--

“เอ่อคือ...ค่ะ ฉันเป็นรุ่นน้องพี่ที่มหาลัย เคยได้ยินชื่อพี่ ก็เลยรู้จักค่ะ”

เสียงฉันมีพิรุธบ้างมั้ยนะ ไม่แน่ใจอ่ะ เกิดเขาจับได้ว่าฉันคิดไม่ซื่อกับเขาล่ะก็แย่เลย 

“เหรอ”

พี่เขาลุกขึ้นเดินมาค้ำโต๊ะแล้วหันหน้ามองฉันคือยังไง? 

“ค่ะ”

ฉันข่มเสียงสั่นๆตอบออกไป บอกเลยว่าตอนนี้ฉันกลัวๆยังไงก็ไม่รู้ ใจมันสั่นรัวๆจนได้ยินเสียงตึกๆๆดังออกมาในความรู้สึกเลย

“แล้วเรื่องที่ฉันให้เธอไปช่วยถ่ายรูปตอนรับปริญญา จะไม่พูดถึงหน่อยเหรอ”

เดี๋ยวนะ คือพอพี่เขาพูดประโยคนี้ขึ้นมา หัวใจฉันมันแทบกระตุก แบบนี้ก็แสดงว่าเขาจำฉันได้อ่ะดิ 

“ถะ...ถ่ายรูป นี่แสดงว่าพี่”

“ใช่ ฉันจำเธอได้”

พี่เชนทร์ยิ้มมุมปากให้ฉัน แถมชิงตอบเหมือนอ่านใจฉันออก เห้ย!! หรือว่าที่เขามาที่นี่ เป็นเพราะวันนั้นฉันเผลอไปทำกล้องเขาพังรึเปล่า เขาเลยจะมาเรียกค่าเสียหายกับฉัน แบบนั้นก็ซวยอ่ะดิ ใครจะไปมีให้ ยิ่งจนๆอยู่ฉัน ว่าแต่ ทำไมตอนนั้นในงาน พี่เขาไม่เห็นแสดงออกเลยว่าจำฉันได้ หรือว่าเขาเพิ่งคิดได้กันนะ

“คุยกับฉันดิ จะนั่งก้มหน้าคุยกับตัวเองเพื่อ?”

เอ่อ คือ ฉันไม่รู้ตัวเลยนะ ว่าตอนนี้ฉันนั่งก้มหน้า

“ขะ...ขอโทษค่ะ”

ฉันค่อยๆเงยหน้ามองพี่เชนทร์ แต่รู้มั้ยว่ามันโคตรยาก เข้าใจใช่มั้ย ว่าให้สบตากับคนที่เราแอบรักมันจะรู้สึกประหม่าแค่ไหน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือฉันคิดว่าเขาคงไม่ลงทุนมาหาฉันถึงนี่(ซึ่งมาได้ยังไงก็ไม่รู้)เพียงเพื่ออยากจะมาบอกว่าเขาจำฉันได้หรอกนะ

“แล้ว พี่ มีเรื่องจะคุยแค่นี้เหรอคะ”

“เปล่า มีอีก เรื่องสำคัญด้วย” ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆอีกแล้ว คือพี่เชนทร์มองฉันยังไงก็ไม่รู้ ฉันเดาสายตาเขาไม่ออก 

“เรื่องสำคัญ?”

“ใช่ สำคัญมาก”

“อะไรเหรอคะ”

“ฉันอยากได้เธอ”