MasukPasensya n po natagalan ng update hehehehe Salamat po for reading.
CHAPTER 151 LUTHER It feels so light, like I’m floating in the air. Everything is dark—like there’s no sign of life here. I don’t know how long I’ve been in this place. I want to get out. I want to see my wife—my daughter. Nakakatakot dito. Pakiramdam ko’y nakakulong ako sa mahabang panahon. Hindi ko maigalaw ang katawan ko, at hindi rin gumagana nang maayos ang isip ko. Para bang blangko ang lahat, at ang tanging laman lang ng isip ko ay ang asawa at anak ko. Nasaan ba ako? Anong lugar ito? Bakit ako nandito? Gusto ko nang umalis sa lugar na ’to. Ano ba ang nangyayari sa akin? I heard someone is talking. Who is it? "Baba, malaki na ang anak natin. Kailan ka kaya gigising?" sabi ng babae pero hindi ko alam kung sino. Nagsasalita lang siya. Nakikinig naman ako sa sinasabi niya at may lungkot. Siya ba ang asawa ko? Para lang akong nanaginip sa sitwasyon ko. Naririnig ko ngunit hindi ko naman magawang gumalaw. "Baba, Little Precious is already crawling na. S
CHAPTER 150 KARINA After checking on him, he just told us to keep on talking to him and sharing happy things, good news. That he is slowly improving–that he might wake up anytime soon. Sobrang saya ng puso ko dahil sa balita. I kept praying na sana magising na siya n tuluyan. Dahil sabik na sabik na akong makasama siya. Magkasama nga kami pero nasa ganitong sitwasyon naman. Weeks passed by already, and I could feel my husband’s presence. I feel like he is going to wake up anytime soon. Habang naglilinis ako ng katawan niya, pansin ko ang mas lalong pagbabago ng katawan niya. He lost a lot of weight. But his skin is slowly back to his color. “Luther and Arian are getting married. Are you not going to witness your best friend's wedding?” I whisper to his ear. Yes, Arian and Kennedy are going to get married. They have been through a lot, and thankfully he survived. Kennedy is such a loving best friend. Sabi pa nga niya na hindi muna sila magpapakasal kung hindi pa
CHAPTER 149 KARINA Days, weeks, and months passed by, but Luther still hadn’t awakened. The doctors continued checking on him. They said he had fallen into a coma, and they had no idea when he would wake up. But my hope remained strong. Hindi ako nawawalan ng pag-asa na magigising pa ang asawa ko. Matatag pa rin ang loob at paniniwala ko. After three months, we decided to bring Luther home so things would be easier for all of us. Kapag nasa bahay kasi siya, mas madali ko siyang mabantayan at maalagaan. “D-dada…” Nagulat ako sa sinabi ng anak ko. Precious was now eight months old. And her father was still in a coma. Precious had already started crawling and had become very playful and active. Kaya halos wala na rin akong sapat na pahinga kakabantay sa kanya at kay Daddy niya. But it was okay. Ang mahalaga, ligtas sila at nasa tabi ko. I would sacrifice everything for them. “Can you say it again, baby? Say, ‘Da-da,’” I softly said. Nasa tabi kami ngayon ni Luther, naka
CHAPTER 148 KARINA I woke up early, feeling excited. Nag-shower agad ako, nagbihis, at nag-ayos ng sarili. Hindi nga ako nakatulog nang maayos dahil sobrang excited akong makita ang asawa ko. Pakiramdam ko, ilang taon ko siyang hindi nakita. "Hindi po halatang excited ka, Ate.." panunukso ni Uno na maaga dumating upang bantayan si Precious. "Hindi lang makapaghintay na makita si Kuya mo. Pero—" sabi ko at huminto muna saglit at huminga ng malalim. "magigising na kaya siya?" "Let's pray for that, Ate. He will wake up!" ani Uno. "I have Faith in Him," I said. "That's the spirit, Ate..." He cheered me up. Ngumiti na lang ako at hindi na makapaghintay na makita siya. "Aalis na ako, Uno. Nasa fridge na ang milk ni Precious, initin mo na lang, Uno ha. Hindi naman ako magtatagal, dahil aalis na tayo mamaya.." sabi ko. Pwede na kaming lumabas ni Baby, dahil okay na ang lahat sa amin. Si Luther na lang ang hindi pa pwedeng lumabas dahil kailangan pa siyang obserbahan ng mga do
CHAPTER 147 KARINA I fell asleep and woke up nervous. Pagdilat ng mga mata ko ay ang asawa ko agad ang nasa isip ko. Nagmamadali akong bumangon at tinungo ang pintuan upang buksan ito at pumunta sa asawa ko—nang bigla akong natigilan. Naalala kong may anak na pala ako. Umikot ako at dahan-dahan na naglakad pabalik at dumeretso sa crib ni Precious. Pinagmasdan siya, tinitigan ng maayos. She was sleeping so peacefully. Napangiti ako dahil kahit papaano ay napawi nito ang sakit na nararamdaman ko. I almost forgot that I am now a Mother, and a wife. Alas-diyes na ng gabi at wala akong kasama ngayon. Baka umuwi na muna silang lahat. Inayos ko ang sarili ko, nagdadalawang-isip kung pupuntahan ko ba si Luther. Ayaw ko kasing iwan ang anak ko dito na mag-isa, baka may kudnapper pang hindi nahuhuli. Kukunin pa nila ang anak ko sa akin. And speaking of kidnappers, ano na kaya ang nangyari sa kanila? Kumukulo ang dugo kapah naalala ang mga itsura nila. Gusto ko silang saktan, hampa
CHAPTER 146 KARINA PARA akong hinugutan ng hininga nang makita ko ang asawa ko na nakahiga sa maruming sahig, walang malay at dumudugo ang ulo. Hindi ako makagalaw at parang napako ang katawan ko sa kinatatayuan ko. Nagsimulang manginig ang buo kong katawan—takot, kaba, galit, at kung anu-anong emosyon na hindi ko maintindihan. Doon ko lang napagtanto na nasa harapan na pala ako ng asawa ko. Mabilis kong inangat ang ulo niya at inilagay sa bisig ko. Sumigaw ako ng saklolo at sunod-sunod na nagsilabasan ang mga luha ko. Ang emosyong kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan ko nang pinakawalan. "B-Baba... n-naririnig mo ba ako? P-Please... don't scare me..." hikbi kong sabi. Ang sakit na ng dibdib ko "Anak, nandito na ang ambulance. Magiging okay rin ang lahat. Matatag si Luther," umiiyak ding sabi ni Mama habang niyayakap ako. "Mama..." Wala na akong nasabi kundi ang umiyak na lang. Mabilis na kumilos ang mga nurse at doctor na kasama nila. Sumakay rin ako sa ambulansya h
Luther's birthday party It's Luther's 36th birthday, today. Walang bonggang selebrasyon dahil hindi naman mahilig si Luther sa party. He just want to have a simple and memorable celebration. Now he is happy and excited to announce to everyone his wife and their soon-to-be-baby. Darating rin a
CHAPTER 69 “Rheana, when will you come back? What do you think you’re doing?” galit na sabi ng kapatid niyang lalaki sa kabilang linya ng telepono. “He is already married, for goodness’ sake,” dagdag niya pa, halatang pinipigilan ang inis. Hindi man lang natinag si Rheana. Kalmado niyang sinim
Nasa meeting si Luther nang malaman niyang may kumalat na naman na isyu sa paaralan. Ayaw sana itong ipaalam ni Kennedy kay Luther dahil abala rin ito sa trabaho, ngunit hindi niya napigilan ang sarili dahil baka magalit si Arian sa kanya. Hindi pa man tapos ang meeting ay agad tinawagan ni Kenned
The whole room was so quiet and nobody even wanted to talk. Karina was so intense and also didn’t know what to do. Kahit paman kilala niya ang mga magulang ay alam niyang hindi madali na pakiusapan ang mga ito. Lumabas si Luther ng kwarto dahil may biglang tumawag sa kanya. Gusto man buksan n







