CHAPTER 4

Lumipas na ang ilang buwan na palaging ganito ang routine namin ni kevin, papasok siya ng maaga, uuwe ng gabing-gabi para lang hindi ako makita. ni anino niya hindi ko makita at maramdaman.

Sa mga ginagawa nyang to unti unti nang napapansin ni manang ang hindi magandang pagsasama namin ni Kevin, unti unti niyang nalalaman ang tunay na estado ng buhay namin ni Kevin, na ikinasal man sakin si Kevin walang pag mamahal ang asawa ko para sakin.

At tulad ng mga gabi, umaasa pa rin ako na bago ako makatulog ay makikita ko si Kevin. Kahit saglit lang, kahit sulyap lang.

"Iha hindi ka pa ba kakain?" nag aalalang tanong ni manang Pasya sakin.

Nandito kasi ako ngayon sa sala, nakaupo sa sofa habang yakap yakap ang tuhod at matiyagang hinihintay si Kevin, pero ang ending makakatulog ako dito ng hindi ko manlang namamalayan na nakauwe na pala siya tapos pag dating ng umaga wala na ulit siya at pumasok na sa trabaho.

"Maya-maya nalang po siguro manang Pasya, hinihintay ko pa po kasi si Kevin e, baka wala po siyang kasabay na kumain mamaya pag kakain na po ako ngayon." saad ko dito.

Kita ko ang awa mula sa mga mata ni manang Pasya at ang nais na pagtutol sana nito sa nais ko ngunit imbis na pigilan ako ay bumuntong hininga na lang ito bago tumango at naglakad papunta sa kwarto nito. Siguro ay para matutulog na at makapagpahinga na ito.

At tulad ng mga nakaraang gabi, walang Kevin at nakatulog na naman akong ni anino ng asawa ko hindi ko nakita. Bagay na dapat masanay na ko dahil kahit anong gawin ko ayaw pa rin talaga niya akong makita at makasama.

Ang sakit pero kakayanin. Mahal ko e.

Pag kagising ko sa umaga ay nasa sala pa din ako nakahiga sa sofa pero may kumot nang nakatalukbong sa buong katawan ko, Binaliwala ko na lang ito dahil sa malamang naawa na naman si manang Pasya sakin kaya kinumutan na lang ako nito imbis na gising para papasukin sa kwarto.

Yakap-yakap ang kumot habang humihikap ay umakyat na ako sa kwarto para mag ayos ng sarili naalala ko kasing nag papasama pala ako kay Franz na pumunta sa national books store para bumili ng libro na pwede kong basahin sa tuwing na bobored ako dito sa loob ng bahay, pampalipas oras ba. Dadamihan ko ang pagbili para hindi na ko magpabalik balik pa sa pagbili sayang sa pamasahe.

"Manang wag na po kayong mag luto para mamaya, sa labas nalang po ako kakain kasama ko po ang kaibigan ko." matapos kong mag bihis at mag ayos ay agad akong bumaba para mag paalam kay manang. Maaliwalas ang mukha ko at tila hindi makikitaan ng pagkapuyat at stress sa kakaisip ng kung ano ano.

"Sige iha bilisan mo lang at baka umuwe ng maaga si Kevin." huminto muna ito sa pag lilinis ng mga frame saka tumingin sakin.

"Sige po." tanging naging sagot ko dito. Alam ko naman na hindi uuwe ng maaga si Kevin asa pa ba ako na uuwe siya ng maaga. Nasasanay na ata ako na hindi ko nakikita si Kevin, baka mamaya hindi ko na rin siya hintayin. Nag mumukha lang akong tanga sa kakahintay sa taong ayaw magpakita. Iiling iling na naglakad na ako palabas hanggang sa makarating ako sa gate kung saan may bantay roon na dalawang guard.

"Kuya." tawag pansin ko sa isang guwardiya.

"Yes Ma'am?"

"Pwede po bang pakitawag naman po ako ng taxi?" tanong ko kay manong guard nang makarating ako sa harapan nito.

"Pwede naman po ma'am." sagot nito sakin.

"Danoy tawag mo nga ng taxi si ma'am." saad ni manong Cuno. Tinawag nito ang isa pang guard na kasama nitong nag babantay ng buong bahay.

"Saan po ba kayo pupunta ma'am? Alam na ho ba ni sir Kevin na aalis po kayo?" tanong nito ng makitang nakaalis na ang kasama nito para itawag ako ng taxi.

"Hindi e pero bibili lang naman po ako ng libro, wag po kayong mag alala saglit lang naman po ako at babalik rin po ako agad" sagot ko dito.

"Cuno, nasa labas na yung taxi." saad ng guwardyang nag ngangalang Danoy sa kausap kong gwardiya na balak pa sana na mag tanong pa pero naudlot ng biglang sumulpot ang kasama nito.

" Buti nalang dumating agad yung kasama ni kuya cuno." Piping pasasalamat ko.

"Sige po una na po ako para makauwe po ako ng maaga." dali-dali kong saad dito saka ako nag lakad palabas ng gate papunta sa taxi. Pag dating sa taxi ay agad akong sumakay at sinabi sa driver kung saan ako nito ihahatid.

"Your 15 minutes late."

Grabe ang lakas talaga ng pakiramdam ng lalaking to gugulatin ko sana siya e partida walang tunog yung sapatos ko papunta sa likod ni Franz pero heto nalaman niya pa din na nandito na ako sa likod niya.

"Napakalakas talaga ng pakiramdam mo nalaman mo agad na ako to at nandito na ako." nakangusong saad ko dito saka ako umupo sa bakante ng upuan sa harap nito.

Nasa isang coffee shop kami ngayon, dito niya kasi napiling makipag kita kaya pumayag na ako gusto ko din kasi uminom ng caramel coffee na paborito ko at saka chocolate cake.

"Hindi kasi ako manhid tulad mo. tanga lang ako kasi mahal pa din kita kahit may mahal kang iba." bulong nito sa mahinang boses pero tama lamang para marinig ko.

"Ayan ka na naman sa biro mo Franz." umikot ang eye ball ng mata ko ng dumapo sa mukha nito ang paningin ko at saka agad na nilantakan ko ang chocolate cake na nakahain sa harap nito na wala pang bawas kahit konti.

Matagal na natahimik ito bago ako muling inasar " Buti alam mong nag bibiro ako. Dahil kahit kailan hindi ako mag kakagusto sa parang lalaki kung kumain, lumulubo yung dito ohh." turo nito sa pisnge nito na parabang punong puno din ang bibig nito kahit pa walang laman ang bibig nito.

"Ayan ang proweba Ohh." asar nito sakin habang ginagaya nito ang pag nguya ng bibig kong puno ng chocolate cake.

Inubos ko muna ang laman ng bibig ko saka ako uminom ng tubig bago ako nag salita dito ng nakairap. " e paano ka pa? kaya hindi ka nagugustuhan ni Sarah kasi bakla ka." natatawang balik asar ko rito.

Mas lalo akong natawa ng nag panggap pa itong bakla talaga at nag salita pa ng bakla language na hindi din niya daw bet si Sarah.

"Alam mo mabuti pa samahan mo na ako sa national books store para makabili na ako agad, kailangan ko kasi na umuwe agad kasi hindi ako nag paalam kay Kevin e." saad ko dito maya-maya. Ilang segundo lang ay biglang naging seryoso ang anyo ng mukha nito.

"E ano naman? pake niyang asawa mo kung umalis ka na hindi nag papaalam sa kanya? siya nga hinahayaan mo lang umalis at umuwe ng hindi mo man lang nakikita kahit anino niya na nagiging sanhi ng pag laki nyan eye bags mo tapos ikaw hindi pwede?" taas kilay na saad nito sakin.

"Franz..." tawag ko sa pangalan nito. Gusto kong Ipaliwanag at ipaintindi kay Franz ang nangyayari samin ni Kevin pero kahit ako hindi ko alam kung ano ang pwede kong masabi na hindi magmumukhang masama si Kevin kay Franz.

"Bakit? Totoo naman ah. Hanggang ngayon ba hinihintay mo pa din ang pag dating ng walang hiya mong asawa sa gabi?" tanong pa nito sa seryosong mukha. Tuluyang nawala na ang ngiti sa labi ko at seryoso na rin ang mukhang hinarap ko ito.

"Franz asawa ko pa din yung tinutukoy mo, asawa ko ang tanatawag mong walang hiya hanggat hindi kami na aannull, asawa ko pa din siya at andito man si Kevin o wala hindi ako papayag na may magsasalita sa kanya ng masama sa harapan ko."

"Inaamin ko, nagagalit at nasasaktan ako sa ginagawa ni Kevin na ito sakin pero pilit kong iniintindi kasi baka busy lang talaga siya sa trabaho." wala akong nakuhang sagot mula kay Franz na nanatiling tahimik itong nakatitig sakin.

" At malay mo hindi na matuloy yung balak namin na pag annulled ng kasal namin pag natutunan niya na rin akong mahalin." saad ko dito. Agad na pakunot ang noo ko nang makita ko ang pagigting ng panga nito habang nakatingin sa likod ko.

"Paano ka matutunan mahalin ng lalaking yun? Kung ayan siya ngayon kasama ang babaeng hanggang ngayon hindi niya makalimot-limutan." naka-igting ang pangang saad nito habang nakatingin sa likod ko.

"Ano?" nag tatakang nilingon at tinignan ko ang tinititigan nito.

" Arinne." bulong ko sa pangalan ng babaeng ngayon ay masayang kasama ng gabi-gabi kong hinihintay. Walang iba kundi ng asawa ko.

Ni Kevin.

Pero bakit?

Agad na patingin ako kay Franz nang maramdaman ko ang palad nito sa pisnge ko tila may pinupunasan sa pisnge ko. Hindi ko namalayan umiiyak na pala ako habang nakatitig sa dalawang taong masayang nag nag kw-kwentuhan at kumakain habang ako tahimik na nasasaktan dahil sa kanila.